แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ FTG แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ FTG แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2565

การปฏิเสธการจ่าย Service Charge 


สืบเนื่องจากกรณี "การปฏิเสธการจ่าย Service Charge" และพยายามสร้างบรรทัดฐานใหม่ให้กับการที่ผู้คน "ปฏิเสธการจ่ายค่า Service Charge ในร้านอาหาร" ถึงขั้นที่อยากให้มีการตัดสินคดีที่ไม่จ่ายค่า Service Charge เพื่อเป็นบรรทัดฐานของกรณีนี้" พร้อมเกิดการตั้งข้อสังเกตมากมายเกี่ยวกับการไม่สมควรมีค่า Service Charge ในร้านอาหาร (และอาจจะรวมถึงธุรกิจอื่นๆ)

ซึ่งเรื่องนี้ถ้าจำกันได้เราเคยมีการพูดคุยกันมาก่อนหน้านั้นแล้วเพียงแต่มันไม่ค่อยเจอในอุตสาหกรรมโรงแรมที่แขกส่วนใหญ่เข้าใจดีอยู่แล้ว (แต่อาจมีบ้างที่ปฏิเสธการจ่าย) ในการชำระราคาค่าห้องพักรวมกับ Service Charge และ VAT แต่สิ่งที่ไม่แน่นอนคือหากเรื่องนี้กลายเป็น Viral และเป็นกระแสสังคมที่จะเกิดการปฏิบัติกันมากขึ้นก็ไม่แน่ว่าประเด็นนี้อาจมีถึงธุรกิจโรงแรมอย่างเราๆ ได้เหมือนกันนะครับและนั่นอาจส่งผลกระทบต่อ Service Charge ที่เราได้ๆ กันอยู่ในแต่ละเดือนด้วยเช่นกัน ซึ่งประเด็นที่อยากพูดถึงเกี่ยวกับเรื่องนี้และอยากชวนทุกคนมาพูดคุยกันเป็นเรื่องของ "การที่ผู้บริโภค (แขก) จะปฏิเสธไม่จ่าย Service Charge" ได้หรือไม่?

1. ประเด็นการเรียกเก็บค่า Service Charge ปัจจุบันนี้กฎหมายไม่ได้มีข้อกำหนดว่า "ห้าม" เรียกเก็บค่า Service Charge เพียงแต่ตามข้อกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคของกรมการค้าภายในตามประกาศ เรื่องการต้องแสดงราคาสินค้าหรือบริการ ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยราคาสินค้าและบริการ พ.ศ. 2542 ได้กำหนดอัตราการเรียกเก็บสูงสุดไว้ที่ "ห้ามเกิน 10%" เราจึงได้เห็นอัตราการเรียกเก็บในอุตสาหกรรมโรงแรมในอัตรานี้กันอย่างแพร่หลายถ้าจะว่ากันตามถูกผิดคือถ้าเรียกเก็บเกินอัตรานี้ย่อมไม่ถูกต้องตามที่กฏหมายกำหนดอย่างแน่นอนและเป็นเหตุให้ปฏิเสธการเรียกเก็บได้แต่ส่วนใหญ่โรงแรมเราก็ไม่เคยเก็บกันเกินอัตรานี้อยู่แล้ว

2. การเรียกเก็บ Service Charge อ้างอิงข้อกฎหมายเดียวกัน การที่เราจะเรียกเก็บค่า Service Charge นั้น ต้องมีการแจ้งอย่างชัดเจน ทั้งอัตราที่เรียกเก็บที่จะต้องแสดงให้ผู้บริโภคเห็นเป็นตัวเลขและข้อความอย่างชัดเจนแม้ไม่ได้ระบุว่าต้องติดตั้งอยู่ที่ใดแต่ก็ต้องให้เห็นได้ชัดเจนเพื่อให้ผู้บริโภคตัดสินใจก่อนใช้บริการว่า "ถ้ามีบริการนี้รวมอยู่ด้วยยินดีจะใช้บริการหรือไม่?" 

3. ผู้บริโภคมีสิทธิปฏิเสธการจ่าย Service Charge ได้ไหม อันนี้ถ้าว่ากันตามจริงหากเรามีการแจ้งราคาว่ารวมค่า Service Charge เรียบร้อยแล้วอย่างชัดเจนก็ถือว่าผู้บริโภคยอมรับที่จะจ่ายราคาสินค้าและบริการตามนั้นเพราะหากไม่ต้องการชำระค่าบริการส่วนนี้ผู้บริโภคที่ได้รับการแจ้งเตือนจากผู้ประกอบการแล้วมีสิทธิเลือกที่จะไม่ใช้บริการได้ตั้งแต่แรกเริ่ม

- นอกจากนี้มีกรณีศึกษาในส่วนของ Service Charge ตามประกาศของกรมสรรพากรเลขที่หนังสือ: กค 0702/4116 ผู้ประกอบกิจการขายอาหารได้เรียกเก็บค่าบริการ (service charge) ในอัตราร้อยละของค่าอาหารจากผู้บริโภคที่มาใช้บริการ โดยได้เรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มและออกใบกำกับภาษีให้กับผู้บริโภค ค่าบริการดังกล่าวถือเป็นส่วนหนึ่งของค่าอาหารตามมาตรา 79 แห่งประมวลรัษฎากร เข้าลักษณะเป็นการให้บริการที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 77/1(10) แห่งประมวลรัษฎากรและถือเป็นรายได้ของกิจการหรือเกี่ยวเนื่องจากกิจการตามมาตรา 65 แห่งประมวลรัษฎากร ที่ต้องนำมารวมคำนวณเพื่อเสียภาษี เงินได้นิติบุคคลตามประมวลรัษฎากร โดยผู้ประกอบกิจการจะต้องบันทึกบัญชีตามหลักการบัญชีที่ยอมรับกันโดยทั่วไป

4. ถ้าไม่จ่ายค่า Service Charge ผิดไหม? จริงๆ อยู่อย่างที่เราทราบกันดีว่าถ้าแจ้งแล้วว่ามี Service Charge รวมอยู่ในค่าบริการเรียบร้อยแล้วและผู้บริโภคตกลงใช้บริการถือว่ายอมรับแล้วถ้าคิดแบบไม่ซับซ้อนก็ถือว่าผู้ประกอบการไม่ได้ทำผิดอะไรในการเรียกเก็บตามอัตราที่กำหนด เพราะหากผู้บริโภคไม่ยอมรับก็มีสิทธิปฏิเสธการใช้บริการได้พูดง่ายๆ ก็คือ "แจ้งเรียบร้อยถูกต้องถ้ายอมรับก็ชำระตามยอดที่เรียกเก็บรวม Service Charge ถ้าไม่ยอมรับก็ไม่ใช้บริการ" แต่ก็มีในกรณีที่ทราบแล้วว่าเรียกเก็บแต่ก็ยังต้องการใช้บริการแต่ไม่อยากจ่ายค่า Service Charge ซึ่งกรณีนี้ส่วนตัวเฮียก็ยังไม่เคยเจอนะที่จะเข้าข่ายความผิดข้อหาอะไรตามกฎหมาย? จะเหมารวมเป็นการไม่จ่ายค่าบริการที่รวม Service Charge ประเภท "กินแล้วไม่จ่าย" เลยได้ไหม? อันนี้ก็ยังไม่มีข้อกฎหมายไหนออกมาชัดเจนเหมือนกันว่า "ผิดหรือไม่อย่างไรกับการไม่จ่ายค่า Service Charge แม้จะแจ้งเรียบร้อยตั้แต่แรกแล้วก็ตามว่าเรียกเก็บ"

5. การปฏิเสธอีกอย่างหนึ่งในการไม่จ่าย Service Charge คือ "การได้รับบริการที่ไม่ดี" อันนี้ก็ต้องว่ากันเป็นกรณีไปเพราะคำว่า "บริการที่ไม่ดี" ของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน 

- มีรายละเอียดจากสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคอันหนึ่งที่ระบุว่า "หากพนักงาน ให้บริการไม่เป็นที่พอใจ ลูกค้าสามารถขอค่า service charge คืนได้ไหม จริงๆแล้วสถานที่ที่คิด service charge แพงเกินจริง หาเหตุผลไม่ได้ ภาครัฐมี พ.ร.บ. ว่าด้วยสินค้าและบริการ มาตรา 29 ควบคุม โดยระบุว่า ถ้าผู้ประกอบการขายจาหน่ายสินค้า ในลักษณะทาให้เกิดความปั่นป่วน สร้างกลไลการตลาดบิดเบี้ยว ราคาเกินจริง โดยชี้แจงสาเหตุที่เรียกเก็บราคาสูงเกินจริงไม่ได้ นั้น มีโทษจาคุกไม่เกิน 7 ปี ปรับไม่เกิน 1.4 แสนบาท หรือทั้งจาทั้งปรับ" 

แต่ถ้าเรามองตามสถานการณ์ปกติในกรณีที่ถ้าคิดตามอัตราที่กฎหมายกำหนดและไม่เกินจริงการเรียกเก็บค่า Service Charge ก็น่าจะมีสิทธิทำได้ในมุมของผู้ประกอบการเช่นกัน

6. กรณีที่มองว่าเงิน Service Charge เป็นส่วนของพนักงาน ในความเป็นจริงสำหรับอุตสาหกรรมโรงแรมไม่ใช่ทุกโรงแรมที่จะตัด Service Charge ให้พนักงงานครบทั้ง 100% แล้วให้ไปหารแบ่งกันตามที่เราเห็นบางโรงแรมได้กันหลักหมื่นปลายๆ เกือบครึ่งแสน แต่บางโรงแรมก็ได้หลักพันต้นๆ หรือพันปลายๆ ก็มี เพราะนโยบายการให้แต่ละที่ไม่เหมือนกันขึ้นอยู่กับแต่ละ Owner นั่นหมายความว่ามุมมองและแนวคิดของคนทั่วไปที่คิดว่า Service Charge เป็นเงินที่ตอบแทนให้พนักงานบริการทั้งหมดอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป

โดยสรุปเลยตอนนี้ปัญหาการปฏิเสธไม่จ่ายค่า Service Charge แม้ยังเป็นประเด็นย่อยๆ อยู่ในสังคมโดยเฉพาะในวงการร้านอาหารแต่วงการโรงแรมที่ดูเหมือนไม่น่าจะมีปัญหาเท่าเพราะเราอยู่กับค่า Service Charge มาอย่างยาวนานในอุตสาหกรรมหลักของประเทศและแขกค่อนข้างคุ้นเคยอยู่กับแต่ก็ต้องจับตามองประเด็นนี้เหมือนกันนะครับเผื่อวันหนึ่งมันอาจจะมาถึงอุตสาหกรรมเรา

Reference ข้อมูลเพิ่ม
-https://www.ocpb.go.th/.../art.../article_20171129100703.pdf

- https://www.rd.go.th/27717.html

- มีกรณีอินเดียที่น่าสนใจเพราะทางการสั่งร้านอาหารและโรงแรมห้ามคิดค่า Service Charge แต่นั่นคือกรณีที่เป็นการเรียกเก็บโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าจนลูกค้ารู้สึกว่าไม่เป็นธรรม https://www.matichonweekly.com/hot-news/article_575134

หมายเหตุ: ข้อความทั้งหมดอ้างอิงแหล่งที่มาตาม Reference และไม่ได้เป็นบรรทัดฐานใดๆ ทางกฎหมายเป็นเพียงความคิดและการแสดงทรรศนะส่วนบุคคลเท่านั้น

#hotelman #hotelmantravel #hotelblogger#hotelstay #hoteljob #hotelstaff #hotelstay#hotelbusiness

ขอแสดงความยินดีกับชาว Kempinski ทุกคนด้วยนะครับ

Kempinski Spa ได้รับรางวัล World Spa Awards 2022



World Spa Awards ได้ประกาศผู้ชนะของโปรแกรม 2022: ผลปรากฎว่ามีโรงแรม Kempinski 9 แห่งจากทั่วทุกมุมโลกโลกได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็น "ผู้นำในการให้บริการโดยนักบำบัดชั้นนำพร้อมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกในระดับไฮเอนด์ซึ่งให้บริการในสปาอันหรูหราของพวกเขา" และนอกจากนี้โรงแรม Kempinski ทั้ง 9 แห่งยังได้รับรางวัลเป็นโรงแรม/รีสอร์ทสปาที่ดีที่สุดในปี 2022 ในแต่ละประเทศที่ตนเองดำเนินธุรกิจอยู่
รางวัล World Spa Awards เปิดตัวในปี 2015 ในฐานะส่วนหนึ่งของงาน "World Travel Awards" โดยมีเป้าหมายเพื่อขับเคลื่อนมาตรฐานด้านสปาและการท่องเที่ยวเพื่อสุขภาพ ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการเสนอชื่อจะได้รับการโหวตจากผู้ที่เป็นมืออาชีพที่ทำงานในอุตสาหกรรมสปา, ผู้บริหารระดับสูง, ผู้ซื้อการเดินทาง, ผู้ประกอบการท่องเที่ยว, ตัวแทน และสื่อ โดยสาธารณะ
สำหรับโรงแรมทั้ง 9 แห่งของ Kempinski ที่ได้รับรางวัลประกอบด้วย
1. Egypt's Best Hotel Spa 2022: Resense Spa at Royal Maxim Palace Kempinski Cairo
2. Ghana's Best Hotel Spa 2022: Resense Spa at Kempinski Hotel Gold Coast City Accra
3. China's Best Hotel Spa 2022: Kempinski The Spa at Kempinski Hotel Fuzhou
4. Dominica's Best Resort Spa 2022: Kempinski The Spa at Cabrits Resort & Spa Kempinski
5. Bulgaria's Best Hotel Spa 2022: Kempinski The Spa at Kempinski Hotel Grand Arena Bansko
6. Jordan's Best Hotel Spa 2022: The Ishtar Spa by Resense at Kempinski Hotel Ishtar Dead Sea
7. Lebanon's Best Hotel Spa 2022: Resense Spa at Kempinski Summerland Hotel & Resort Beirut
8. Switzerland's Best Resort Spa 2022: The Spa at Kempinski Palace Engelberg
9. Cuba's Best Hotel Spa 2022: Spa Albear by Resense at Gran Hotel Manzana Kempinski La Habana
สำหรับเครือ Kempinski Hotels ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2440 เป็นกลุ่มโรงแรมหรูที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรป ปัจจุบัน Kempinski Group มีโรงแรมและ Residence 81 แห่ง ใน 35 ประเทศ และปัจจุบันมีโครงการกว่า 26 โครงการที่อยู่ระหว่างการพัฒนาทั่วโลก
Source:
Eva-Maria Panzer · Senior Director Corporate Public Relations
Kempinski Hotels · 10, Rue Henriette-et-Jeanne Rath · 1204 Geneva · Switzerland

วันเสาร์ที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2563





ตอน ถ้าเบ่งผิดที่ 10 ปีก็ไม่รวย ผ่าม!!!
มันจะมีหลายๆ ครั้งที่พนักงานโรงแรมอย่างเราเจอแขกประเภท “ผู้บางขวาง” เอ้ย!! “กว้างขวาง” รู้จักทุกคนรู้จักทุกสิ่ง Everything จิงเกิลเบลและจบท้ายด้วย “ขอส่วนลดและราคาพิเศษ” ที่เจอกันมากหน่อยก็ “รู้จักเจ้าของโรงแรม” แต่ก็ไม่เข้าใจถ้าเอาจริงๆ ถ้ารู้จักเห็นเพื่อนทำธุรกิจนี่ควรจะอุดหนุนนะไม่ควรขอฟรีขอส่วนลดอะไรงี้เพราะถ้าเค้าอยากลดเดี๋ยวเค้าลดให้เองแหละอันนี้ก็เป็นแนวความคิดนึงที่บ้านเราควรเปลี่ยนนะ
เรื่องของเฮีย “Foot ความ” ก่อนว่าตอนนั้นโรงแรมที่เฮียทำอยู่ Owner ค่อนข้างที่จะกว้างขวางมากซึ่งแกก็จะบอกไวว่า “ถ้าใครมาบอกว่ารู้จักแกแล้วขอส่วนลดขอพักฟรีให้โทรหาเลขาแกแล้วแจ้งก่อนว่ารู้จักจริงไหม?” เพราะตอนนั้นมันมีข่าวนึงในคอลัมน์เล็กๆ เฮียอ่านเจอไม่แน่ใจว่าใครเคยได้ยินบ้างไหมถ้าจำกันได้เป็นเคสของมิจฉาชีพคนหนึ่งอ้างตัวว่าเป็นคนใหญ่คนโตระดับประเทศบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าของเลยไปเบ่งจะเอาห้องพักที่โรงแรมของนักธุรกิจดังคนหนึ่งที่ปรานบุรีทีนี้ห้องพักเต็มแต่พี่แกไม่ยอมโวยวายบอก “ห้องเต็มก็จะเอาเพราะรู้จักเจ้าของ” ทีนี้ GM ก็เลยต่อสายหา Owner เพราะกลัวจะเป็นเรื่องใหญ่เนื่องจากคุณตันก็เลยโทรกลับไปหาเพื่อนแกตัวจริงที่มิจฉาชีพแอบอ้างเพื่อนแกปลายสายตอบมาว่า “ผมอยู่กรุงเทพผมไม่ได้ไปปรานบุรี” ซึ่งเอาจริงๆ คนระดับนี้ถ้าเค้าจะไปเค้าไม่ไปอ้างกับพนักงานหรอกเค้าสายตรงถึงกันอยู่แล้วพอได้ความว่าอย่างนั้น GM กำลังจะมาจัดปรากฏว่าหมอนี่ไปซะและข่าวนี้นานพอสมควรแต่เฮียเคยอ่านเจอในหนังสือพิมพ์
มาที่ Owner เฮียต่อพอพนักงานได้ Brief แบบนั้นก็เตรียมตัวปฏิบัติตามคำสั่ง Owner อย่างเคร่งครัดมาถึงวันเกิดเรื่องเป็นช่วงค่ำๆ วันหนึ่งมีแขกจากแดนสยาม Walk In เข้ามาเฮียก็กล่าวต้อนรับและให้น้องเอา Welcome Drink มาให้ “สวัสดีครับยินดีต้อนรับครับมีอะไรให้รับใช้ครับ?” แขกก็ตอบมาว่า “ห้องพักที่นี่ราคาเท่าไหร่น้อง” เฮียก็แจ้งรายละเอียดไป “ห้อง 2 Bedroom คืนละ 25,000 บาท – 3 Bedroom คืนละ 35,000 บาทครับ ไม่ทราบว่าพักกี่ท่านครับ?” แขกก็ตอบกลับมาแบบตกใจเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียร์เตอร์เลย “โหหหหน้อง ทำไมมันแพงจัง” เฮียก็ งง ไปพักนึงเพราะก็ขายราคานี้มาตั้งแต่เปิดโรงแรมแล้วเราก็ชัดเจนในตัวตนของเราเฮียก็เลยตอบกลับแบบสุดภาพ “ห้องพักเราเป็น Pool Villa นะครับและทุกห้องเป็น Private หมดครับ” แขกก็ตอบกลับมาว่า “เดี๋ยวนะน้องพี่เป็นเพื่อน Owner น้องดูราคาให้พี่หน่อยซิ” เอาแล้วววววว มาแล้ววววว อ่ะไม่เป็นไรเค้าอาจจะรู้จักกันจริงก็ได้แต่สิ่งที่เหมือนคราวเคราะห์ของแขกคนนี้คือตอนที่แกบอกว่ารู้จัก Owner เจ้าของโรงแรมเฮียที่ In House อยู่วันนั้นกำลังเดินออกมาจากห้องพักไปขึ้นรถออกไปข้างนอกและที่ตลกคือแขกคนนี้ก็หันไปมองหน้า Owner แล้วก็ไม่ได้มีอาการว่ารู้จักกันไม่ได้เข้าไปทักทายพูดคุยอะไรปล่อยให้แกเดินผ่านไปกับสายลม
เฮียก็เลยจบปัญหาแบบรวดเร็วเลยว่า “ขอโทษนะครับคุณผู้ชายรู้จัก Owner ของเราใช่ไหมครับ? งั้นผมขออนุญาตติดต่อท่านก่อนนะครับเพราะท่านสั่งไว้ว่าถ้ามีคนรู้จักท่านมาขอราคาพิเศษให้แจ้งท่านก่อน” แขกก็เริ่มนิ่งแล้วก็ตอบกลับมา “นี่คุณหาว่าผมโกหกเหรอแบบนี้ไม่ดีเลยนะ” เฮียก็ตอบกลับ “ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณผู้ชายพอดี Owner ท่านอยู่ด้านล่างกำลังรอรถอยู่พอดีเลยครับเมื่อกี้ท่านเดินผ่านไปท่านอาจจะไม่เห็นคุณผู้ชายครับเดี๋ยวผมไปแจ้งท่านให้นะครับว่ามีเพื่อนมาพัก” เสร็จปุ๊บแขกก็ตกใจมากกกกก (ซึ่งก็ควรแหละมาเบ่งไม่ถูกที่ถูกเวลาซะงั้น) ก็รีบปางห้ามญาติเลย “ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวผมเดินไปคุยกับเขาเอง” แล้วก็รีบเดินลงไปที่หน้าโรงแรมก่อนผ่าน Owner แล้วขึ้นรถขับออกไปเลยโดยมิได้ทักทายใดๆ ทั้งสิ้น
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... รักจะเป็น FTG ก่อนเบ่งต้องดูให้ดีๆ นะ

วันอังคารที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

ตอน ห่อไข่



ตอน ห่อไข่
การที่แขก Complain เกี่ยวกับเรื่องของอาหารมันเป็นเรื่องปกติที่พวกเราชาวโรงแรมเคยเจอกันมาตลอดครั้งหนึ่งเฮียเคยเจอกับการ Complain ที่แขกเอาอยางอื่นมาเปรียบเทียบกับโรงแรมและต้องการเปลี่ยนแปลงบริการของโรงแรมไปเลย (กรุณาใส่อารมณ์การพยายามเปลี่ยนแปลงแบบจริงๆ เหมือนตอนสตีฟ จ็อบส์ Present บนเวทีว่าจะเปลี่ยนโลกเข้าไปด้วยนะเพื่ออรรถรสในการอ่าน)
เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อมีแขกคนหนึ่งเดินมาที่หน้าล็อบบี้แล้วก็ขอพบผู้จัดการเฮียก็แสดงตัวกล่าวทักทายสวัสดีครับมีอะไรให้รับใช้ครับแขกก็ทักทายกลับมา “สวัสดีค่ะน้องพี่มีเรื่องอยากจะแนะนำหน่อยค่ะ” โดยปกติแล้วในงานบริการการที่มีแขกให้คำแนะนำสำหรับการปรับปรุงบริการถือเป็นเรื่องที่ดีเฮียก็รีบแจงแขกกลับไปเลยว่า “ยินดีครับรอสักครู่นะครับ” แล้วก็หยิบปากกากับกระดาษมาเตรียมจดแขกก็เริ่มบอกเฮียว่า “เมื่อวานพี่ไปกินอาหารที่ห้องอาหารของน้องแต่ผัดไทของน้องมันห่อใข่มาซึ่งพี่ว่ามันไม่ถูกต้อง” พอพูดจบตรงนี้เฮียก็เข้าใจได้ว่า..โอเคแขกอาจจะไม่ชอบผัดไทห่อไข่หรือสั่งอาหารแล้วแต่เชฟทำผิดรูปแบบแน่ๆ เพราะไม่น่าจะเป็นไปได้ที่แขกจะ complain โดยเปรียบเทียบกับผัดไทที่อื่นที่เคยกินมา (อาจมีบ้างที่เปรียบเทียบกับที่อื่นแต่ต่อหน้าพนักงานส่วนใหญ่จะไม่ค่อยพูดเพราะรักษาน้ำใจกัน) แต่เรื่องมันดันไม่เป็นแบบที่เฮียคิดสักพักก็พูดขึ้นมาว่า “พี่ไปทานผัดไทยที่ร้าน....(เราไม่เอ่ยชื่อแล้วกัน) ที่ร้านนั้นผัดไทของเค้าไม่ได้ห่อไข่มาเขาทำมาตามปกติซึ่งพี่ว่ามันดูดีกว่าและรสชาติก็ดีกว่าการห่อไข่นะ..พี่อยากให้โรงแรมของน้องเปลี่ยนการเสิร์ฟผัดไทให้ไม่ต้องห่อไข่เหมือนกับเขาดีกว่า”
เฮียก็อึ้งไปพักหนึ่งก่อนตั้งสติและกลับมาอธิบาย “ขออนุญาตแจ้งแบบนี้นะครับคือในแต่ละโรงแรมจะมีสูตรและการตกแต่งอาหารที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเพื่อสร้างความแตกต่างและความประทับใจให้กับแขกของเราครับในกรณีที่ไม่ต้องการให้ห่อไข่แขก เอ้ย!! ขออนุญาตเขียนและเว้นวรรคใหม่เพื่อความเข้าใจที่ดีขึ้นนะครับ :ในกรณีที่แขกไม่ต้องการผัดไทที่ห่อไข่: ก็สามารถแจ้งทางห้องอาหารได้ครับพอเราทำตามความต้องการของแขกผู้เข้าพักเสมอ”

คือเฮียก็เข้าใจได้ว่าแขกบางคนก็ไม่ชอบห่อไข่สำหรับผัดไทแต่แขกบางคนก็ชอบซึ่งงานบริการอย่างเราแขกสามารถเลือกได้อยู่แล้วเพราะตอนสั่งในเมนูส่วนใหญ่มักจะมีรูปแสดงตลอดเพราะเฮียพูดจบแขกก็สวนกลับมาว่า “น้องไม่อยากขายดีเหมือนเขาเหรอ??” เงิบแดกเลยเฮียทีนี้แล้วพี่เขาก็มาต่อดอกสอง “นี่พี่กำลังแนะนำสิ่งที่ดีให้น้องนะน้องไปดูร้านเค้าสิขายดีมากน้องไม่อยากขายดีแบบเค้าเหรอ?? ถ้าอยากขายดีแบบเขาก็ต้องทำแบบเค้าสินี่พี่หวังดีนะ” ความรู้สึกเฮียเหมือนพี่เค้ากำลังจะบอกว่า ให้โรงแรมเลิกทำเมนูแบบที่เป็นผัดไทห่อไข่แล้วไปทำให้เหมือนกับร้านที่พี่เขาบอกซึ่งพี่เค้าก็ไม่ได้สนใจว่าแขกบางคนก็ชอบผัดไทที่ห่อไข่แต่ถ้าเราเจอกรณีนี้เราก็ไม่ควรที่จะไปโต้ตอบอะไรต่อเพราะเดี๋ยวมันจะยาวเฮียก็เลยแจ้งพี่เค้าไปว่า “ขอบคุณมากนะครับยังไงเดี๋ยวจะนำเรื่องให้ฝ่ายบริหารพิจารณาต่อไปครับ” ทำแบบนี้เพื่อให้แขกรู้สึกพอใจที่ชนะเราซึ่งพี่เค้าก็จบเรื่องแล้วจากไปแต่ก่อนจากยังมีทิ้งท้ายไว้ว่ารอบหน้ากลับมาพี่จะรอกินผัดไทสูตรเดียวกับที่ร้านนั้นที่น้องปรับให้เหมือนเขานะเฮียก็ได้แต่ยิ้มแล้วก็ยิ้ม 😁😁😁

วันเสาร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

จงวิเคราะห์เคสนี้ (ว่าที่กระทู้พลีชีพของเฮียเลย)

จงวิเคราะห์เคสนี้ (ว่าที่กระทู้พลีชีพของเฮียเลย)
"มีแขกหนึ่งคนขอ LCO โรงแรมตอนบ่ายสองโมง" ทางโรงแรมแจ้งว่าห้องเต็มไม่สามารถให้ LCO ได้แขกไม่พอใจและตัดสินใจว่า "จะไม่ใช้บริการโรงแรมนี้เลยตลอดชีวิต" เพราะเมื่อไปทำแบบเดียวกันอีกโรงแรมหนึ่งเขาได้รับการอนุญาตให้ LCO ได้ตามที่ขอ
??คำถาม..ในมุมมองของแขกและพนักงานเราคิดว่าเคสนี้ยุติธรรมสำหรับโรงแรมไหม??? ลองวิเคราะห์แบบถอยตัวเองออกมาจากสถานะพนักงานก่อนแล้วยืนอยู่ตรงกลางมองเข้าไปทั้งสองฝั่งทั้งแขกและพนักงานว่าเราคิดยังไง???


...สำหรับเฮีย..
มองในมุมแขกกรณีที่แขกปกติโรงแรมถ้าแขกขอ LCO ถ้าห้องมีเรามักจะให้แขกอยู่แล้วและแขกบางคนจำเป็นจริงๆ เช่น เกิดการเจ็บป่วยอยากจะพักอีกนิดหน่อยแบบนี้เชื่อว่าพนักงานทุกคนยังไงก็ยินดีให้ LCO อยู่แล้วหรือแม้แต่ขอเฉยๆ เพราะอยากอยู่ต่ออีกสักนิดถ้ามีห้องว่างก็เชื่อว่าหลายๆ คนไม่ปฏิเสธแขกแน่นอนแต่การที่พนักงานบอกว่า "ห้องเต็ม" แล้วไม่ได้ LCO จึงตัดสินโรงแรมเลยว่าไม่ดีและจะไม่ใช้บริการอีกก็ค่อนข้างจะไม่ยุติธรรมสักหน่อยเพราะคิดในมุมแขกอย่างเดียวว่าขอไม่ได้คือ "บริการไม่ดี" ทั้งที่คำว่า "ห้องเต็ม" คือถ้าให้ LCO ไปแล้วแขกใหม่มาจะไปอยู่ที่ไหนสุดท้ายก็ไปกระทบสิทธิคนอื่น..
คิดในมุมพนักงานกรณีขอ LCO เชื่อว่าหลายๆ คนถ้ามีห้องว่างส่วนใหญ่ก็ให้กันอยู่แล้วเพราะเราก็อยากสร้างความประทับใจให้กับแขกการถูกแขกตัดสินจากการ "ไม่ได้ดั่งใจ" ว่าบริการไม่ดีทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ทำดีมาทั้งหมดและเราก็อยากสร้างความประทับใจให้แขกอยู่แล้วหากกรณีที่ห้องเต็มแต่พนักงานยังให้ LCO ปัญหาคือกระทบทุกส่วน (แม้แขกจะอ้างได้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้เพราะคิดในมุมแขก) เช่น Front ต้องถอด Block ห้องใหม่ แม่บ้านต้อง Stand by รอทำห้องนี้อีกครั้งโดยที่มีแขกใหม่มารอเร่งอยู่แต่ก็เข้าใจว่าไม่ใช่เรื่องของแขกที่ต้องรู้และอยู่ที่ระบบจัดการของโรงแรมแต่จะดีกว่าไหมที่ตัดต้นตอของปัญหาไปแต่แรกด้วยการ "เคารพกฏระเบียบการเข้าพัก" ตั้งแต่แรก
เห็นหลายๆ ที่มักอ้างกันทำนองแขกกันว่า "ใครยอมและให้แขกได้มากกว่านั่นคือบริการที่เหนือความคาดหมายที่แขกประทับใจ" เช่น เคสนี้ที่แขกชอบโรงแรมใหม่ที่ไปเพราะได้ LCO ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่รู้จะมีกฏระเบียบไว้ให้ควบคุมการอยู่ร่วมกันเพื่อรักษาสิทธิของแขกคนอื่นทำไมเพราะการออกมาป่าวประกาศว่า "เธอให้สิทธินั้นไม่ได้แต่ชั้นให้ได้ชั้นดีกว่าเธอนะ" มันเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจหรือ?? ในเมื่อคุณกำลังสร้างบรรทัดฐานใหม่ให้คนข้างหลังต้อง "ทิ้งกฏระเบียบเพื่อมาตามใจแขกแข่งกับคุณ" ทำไมไม่คิดอีกมุมว่าเราสามารถบริการแขกได้ภายใต้กฏระเบียบและการอยู่ร่วมกันของแขกผู้เข้าพัก "ทุกคน" ไม่ใช่บางคน
เฮียไม่เถียงว่าการยอมแขกในบางครั้งคือการบริการที่ดีและเราก็ทำกันแต่ค่อนข้างไม่เห็นด้วยกับการสปอยแขกแล้วเอาเป็นความภาคภูมิใจว่า "เราให้บริการที่เหนือความคาดหมายให้แขกประทับใจ" โดยการตามใจแขกทุกสถานการณ์ซึ่งเราไม่ได้เรื่องมากใดๆ เพราะก็เข้าใจในสถานการณ์ปัจจุบันที่โรงแรมต้องดิ้นรนหาแขกอย่างยากเย็นเช่นทุกวันนี้
แล้วพวกเราคิดกันยังไงบ้างมาแลกเปลี่ยนกัน.........?????

วันพฤหัสบดีที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2563

ตอน “แตกแจกทอง”

ตอน “แตกแจกทอง”

เรื่องนี้เกิดขึ้นจากปัญหาภายในครอบครัวที่ไม่รู้ว่ามันมาเป็นปัญหาของเราๆ ได้ยังไงเรื่องมันเริ่มขึ้นช่วงค่ำๆ วันหนึ่งมีแขกคู่สามี-ภรรยาแดนจิงโจ้มา C/I เฮียก็เป็นคนรับ C/I กระบวนการก็ผ่านไปอย่างปกติแต่สิ่งที่ไม่ปกติคือปฏิกิริยาของคู่รักจิงโจ้คู่นี้คือมีหลายๆ ครั้งที่ภรรยามองกระดาษ เอ้ย!!! กรรไกร เอ้ย!!! ค้อน เอ้ย!! ถูกแล้ว ผ่าม!! (นิดนึงมุข 5 บาท 10 บาทก็เอา) ภรรยามอง Hammer (ค้อน) สามีแบบไม่มีเหตุผลที่สำคัญสามีแกดูกลัวๆ หลอนๆ เหมือนไปทำอะไรผิดมาแต่ก็ไม่ได้รุนแรงอะไรเพราะทั้งสองคนก็พูดคุยกับเฮียปกติและตัวสามีก็ไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรตอนที่ภรรยามอง Hammer เฮียก็จัดการ C/I แต่ทั้งสองก็พูดกับเฮียดียิ้มแย้มปกติพอรับ key Card ไปเฮียก็ Offer ว่าจะ Escort ไปส่งที่ห้องพักแต่แขกไม่เอาบอกว่าจะเดินไปเองเฮียก็ไม่ได้ว่าอะไรได้แต่บอกทางไปลิฟท์ทีนี้ในระหว่างเดินไปเฮียเห็นเหมือนสามีเดินห่างๆ ภรรยาโดยที่ภรรยาก็พยายามตะคอกตลอดทางและคอยดึงเสื้อให้มาเดินใกล้ๆ กันแบบที่สามีดูกลัวๆ เกรงๆ แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าลิฟท์ไปที่ห้อง

ด้วยความเอะใจเฮียก็แจ้ง รปภ.ให้คอยดู CCTV หน้าห้องพักห้องนี้ไว้หน่อยนะเหมือนจะมีเหตุอะไรหรือเปล่าไม่แน่ใจแต่ก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ก็ผ่านไปจนถึงเวลาประมาณ 5 ทุ่มเวลาดีมากอยู่ๆ ก็มีโทรศัพท์โทรมาลงที่ Operator น้องมันก็โอนสายมาให้เฮียและบอกด้วยน้ำเสียงตกใจว่า “เฮียคะแขกจะขอคุยกับ Manager ด่วนค่ะเสียงเค้าเหมือนทะเลาะกันอยู่” เฮียก็รีบรับสายมายังไม่ทันพูดจบว่า “ฉันเป็นผู้จัดการมีอะไรให้ช่วยเหลือไหม?” เสียงปลายสายเป็นผู้ชายพูดสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงตกใจและกลัวมากว่า “ช่วยชั้นด้วย เรียกตำรวจทีช่วยชั้นด้วยเค้าตีชั้น” เฮียก็ละจากสายมาแป๊บนึงแล้วบอกให้น้อง G.S.A กับ Bell Boy เป็นหน่วยเคลื่อนที่เร็วขึ้นไปข้างบนหาแขกก่อนแล้วให้เรีย Security ไปด้วยโดยที่เฮียพยายามคุยกับแขกเรียกสติก่อนเพื่อให้ได้รายละเอียดเพิ่มเติมเฮียบอกแขกไปว่า “ยูใจเย็นๆ ก่อนนะยูบอกชั้นได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นใครจะทำร้ายยู? ชั้นให้พนักงานขึ้นไปช่วยยูแล้วนะแต่ยูใจเย็นๆ นะ”

ปลายสายก็ตอบมา “เค้าจะตีชั้นช่วยชั้นด้วย (เมื่อกี้บอกตีแล้ว)” แล้วสักพักก็มีเสียงผู้หญิงพูดแทรกมาว่า “วางสายลงแล้วมาคุยชั้นเดี๋ยวนี้..จะไปวุ่นวายกับพนักงานทำไม” แล้วเสียงผู้ชายก็พูดตอบกับผู้หญิงไปว่า “เธอตีชั้น เธอตีชั้น” ก่อนฝ่ายหญิงจะมาพูดสายกับเฮียแทนว่า “It’s OK ไม่มีปัญหาอะไรเราเคลียร์ปัญหาส่วนตัวกันเฉยๆ” แล้วสายก็ตัดไปคือก็เข้าใจแหละว่าคำว่า “ปัญหาส่วนตัว” นี่เราไปช่วยมากจะกลายเป็น “สอ ใส่เกือก ผูกเชือก กอ ไก่ (เสือก) เข้าให้อีกและ Ship Lost กันมาเยอะแล้วกับเรื่องผัว-เมีย” แต่ก็นะหน้าที่เราก็ต้อง Make Sure ว่าแขกปลอดภัยเฮียก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องไปถึงก็เจอน้องๆ หน่วยเคลื่อนที่เร็วรออยู่หน้าห้องพักเฮียไปถึงก็เคาะเรียกแขกเลยแป๊บเดียวแขกผู้หญิงก็มาเปิดประตูพอเห็นหน้าเฮียก็ทำหน้า งงๆ แล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ?” เฮียก็เลยตอบไปว่า “สามียูน่าโทรไปแจ้งพนักงานว่ายูจะทำร้ายเค้าเราเลยขึ้นมาดูเพื่อความปลอดภัยมาตรฐานการดูแลแขกผู้เข้าพักของโรงแรมเราอยากมั่นใจว่ายูทั้งสองคน OK” เมียก็ทำหน้า งง กับเฮียซึ่งตอนนี้เค้าไม่ได้แปลงร่างเป็น FTG กับเฮียนะแต่คนที่ชะตาขาดน่ะคือสามีแกนี่แหละเพราะเจ้แกหันควับไปมองสามีแล้วก็ด่าไปว่า “ยูโทรไปแจ้งพวกเค้าทำไมนี่มันเรื่องของเรายูไปทำอะไรผิดไว้ชั้นต้องจัดการกับยูพวกเค้าไม่เกี่ยว” เฮียก็ งง สักพักเมียเขาก็หันมาบอกว่า “ไม่มีอะไรหรอกแค่ชั้นจับได้ว่าเค้ามีผู้หญิงคนอื่นและคุยกันมานานแล้วชั้นต้องการคำอธิบายและการสำนึกผิดจากเค้าและเรามาที่นี่ตามแผนที่เราจองไว้เราเลยกะจะมาเคลียร์ปัญหากันที่นี่” เฮียก็พอเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องของสามีภรรยาก็เลยแจ้งแขกไปว่า “เราต้องขอให้ยูอย่าเสียงดังรบกวนคนอื่นนะและการใช้ความรุนแรงไม่ใช่ทางออกของปัญหาเกิดสามียูบาดเจ็บขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่โตยูค่อยๆ พูดกันดีกว่านะ” ตัวของภรรยาก็ตอบเฮียมาว่า “Ok ไม่มีปัญหา” แต่ตัวสามีเหมือนจะสงบสติอารมณ์ได้และก็เดินมาแต่ยังอยู่ห่างๆ ภรรยาแล้วตะโกนข้ามมาบอกเฮียว่า “ขอโทษด้วยนะ..ชั้น Ok แล้ว” อ่ะ..แขกบอกว่า OK ก็ OK




พอลงมาจากห้องเฮียก็สั่งน้อง Operator ไว้ว่า “ถ้าแขกโทรมาขอของมีคมหรืออะไรที่จะเสี่ยงต่อการใช้เป็นอาวุธให้แจ้งเฮียเลยและห้ามเอาไปให้ถ้าสั่งข้าวก็ให้แจ้งด้วยเพราะจะให้พนักงานขึ้นไปขอเก็บจาน ช้อน ส้อม ทันที” แล้วก็ให้ Security คอยเดินสำรวจหน้าห้องนี้เป็นระยะๆ แต่สุดท้ายเคสนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดีแบบไม่มีอะไรน่ากลัวเกิดขึ้นเพราะรุ่งเช้าทั้ง 2 ก็เดินกระหนุงกระหนิงมากินข้าวกันปกติ....ดีนะไม่แตกไม่งั้นแอนตาซิลจ่ายเข็มละ 500 แล้ว #Hotelman #Hotelmantravel #ยอดมนุษย์โรงแรม #HotelMan

วันเสาร์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2562

จำฉันได้หรือเปล่า

เวลาไปทำงานโรงแรมเคยเจอแบบนี้กันป่ะที่เข้าไปใน Office แล้วจะมีรูปคนนั้น คนโน้น คนนี้แปะเต็มไปหมดเลยแล้วหัวหน้าก็จะบอกเราว่า "จำไว้นะว่าเค้าเป็นใครเผื่อเค้ามาจะได้รู้จัก"
เอาจริงๆ มันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องอ่ะแหละนะว่าเราทำงานโรงแรมเค้าแล้วก็จะต้องรู้จักหน้าค่าตาของเจ้าของโรงแรมคนที่จ่ายเงินเดือนเราไว้แต่มันก็มีหลายครั้งเหมือนกันนะที่ "ภาพไม่ตรงปก" คือในรูปนี่แบบนึงแต่พอมาเจอตัวจริงกลับกลายเป็นอีกแบบนึงพนักงานจำไม่ได้ก็เลยโดนด่าเพราะไปเจอเจ้าของโรงแรมที่เจ้ายศเจ้าย่างทุกคนต้องจำข้าได้เสมอไม่ว่าเด็กเก่าเด็กใหม่เพราะฉะนั้นงานนึงที่จำเป็นเวลาไปเริ่มทำงานก็คือ "การจำหน้าเจ้าของโรงแรมและท่านๆ ทั้งหลายให้ได้นี่แหละ"
และก็มีอีกประเภทนึงที่เราจะไปเจอกับแขกที่มาบ่อยแบบที่คิดว่าตัวเองเป็น VIP เป็น FTG ประเภทที่มา C/I แล้วคิดว่าทุกคนในโรงแรมต้องรู้จักข้าไม่งั้นไม่จบเพราะจะ Complain ร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำเลยว่า "พนักงานจำชั้นไม่ได้" คือก็น่าเห็นใจนะเพราะถ้าถึงขนาดต้องจำหน้าแขกทุกคนให้ได้หมดนี่สมองพนักงานคงต้องไปฝัง Ship (Lose) เพิ่มอีกหลาย GB แน่ๆ เพื่อเพิ่มหน่วยความจำ
แล้วพวกเอ็งเคยโดนด่าเพราะจำเจ้าของโรงแรมหรือแขกไม่ได้กันมั่งป่ะ?? มาแบ่งปันกัน

วันพฤหัสบดีที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2562

ตอน มินิบาร์ ฮาเฮ II


ตอน มินิบาร์ ฮาเฮ II


เรื่องมินิบาร์นี่พูดกันเป็นชาติก็ไม่จบนะหลาย ๆ ครั้งเฮียเจอการที่กินแล้วปฏิเสธว่าไม่ได้กินแบบเหนือมนุษย์จริงๆ นะ อย่างเช่นที่จะเล่าให้ฟังเคสนี้

วันนั้นจำได้ว่าตอนบ่ายเฮียกำลังยืน C/O แขกอยู่อย่างเมามันส์เพราะแขกเยอะมากปานแจกฟรี ก็ปรากฏว่ามีอนงค์นางวัยกลางคนนางหนึ่งมาถึงก็ขอ C/O เฮียก็จัดการโทรให้แม่บ้าน Check Mini Bar และ Print ตัว Guest Folio ให้ก่อนและด้วยความที่มันเป็นสถานการณ์ที่ Heavy C/O มากเพราะแขกกำลังจะกลับกินหลังจากวันหยุดยาวเฮียก็วัดดวงเลยว่า "ขอโทษนะครับคุณผู้หญิงครับ ไม่ทราบว่าได้ทานมินิบาร์ในห้องพักบ้างหรือเปล่าครับ"

พอนางได้ยินก็รีบตอบสวนมาเลยแบบมีพิรุธว่า "ไม่ได้กินค่ะ" ห้วนๆ สั้นๆ จบ คือพนักงานโรงแรมเราอ่ะจะมี Sense นิดนึงนะเวลาแขกโกหกเคสนี้เหมือนกันมันดูแปลกๆ ขณะที่เฮียรับ Guest Folio มาก็เป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านได้โทรลงมาก่อนแจ้งว่า "1 แฟนต้า ค่ะ" เฮียก็จัดการแจ้งแขกที่บอกตอนแรกว่า "ไม่มี" ไปว่า "ขอโทษนะครับคุณผู้หญิงทางแม่บ้านแจ้งว่ามีการทาน แฟนต้าน้ำส้มไปนะครับ"

เท่านั้นแหละองค์ลงเลยทีนี้เสียงแข็งเลย "จะกินได้ยังไง ชั้นไม่ได้กินสักหน่อย ให้แม่บ้านเธอดูให้ดีซิ มันเหลือครบทุกกระป๋องนะ" เฮียก็เพื่อความชัวร์ก็ต่อสายหาแม่บ้านและบอกว่า "น้อง แขกบอกว่าไม่ได้กินนะ มินิบาร์ เหลือครบทุกกระป๋องเลย" แม่บ้านก็เงียบไปพักนึงก่อนบอกว่า "เฮีย ถ้านับตามจำนวนน่ะครับ แต่ที่ครบน่ะมันเป็นแฟนต้าน้ำแดงไม่ใช่น้ำส้ม โรงแรมเราไม่มีน้ำแดงนะเฮีย"

เอาและไงกูงานงอกและ เฮียก็เลยหันไปบอกแขกว่า "ขอโทษนะครับคุณผู้หญิงมินิบาร์อยู่ครบถ้วนครับ แต่ที่ผิดไปคือโรงแรมเราไม่มีแฟนต้าน้ำแดงนะครับมีแต่แฟนต้าน้ำส้มครับ กรณีนี้ผมต้องขอเก็บค่ามินิบาร์ด้วยนะคัรบ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงจะรับน้ำแดงที่ลืมไว้ไหมครับ ผมจะให้แม่บ้านเอาลงมาให้" สิ่งที่ได้มาคือความเงียบและอารมณ์บึ้งตึงพร้อมกับคำถามห้วนๆ ว่า "เท่าไหร่" เฮียก็บอกราคาไป นางก็ควักมาจ่ายแบบตึงๆ เสร็จสรรพแล้วก็เดินจากไป

คือสันนิษฐานได้ว่า "คงกินไปแล้วกะว่าจะซื้อมาคืนแต่ดันซื้อผิด" เอวังด้วยประการละฉะนี้แล



วันจันทร์ที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2562

Hotel Man Live : 28 Jul 19


วันนี้เราพบกันเหมือนเดิมกับ Hotel Man Live เวลา 20:30 น. นะครับกับประเด็น

1. Update ข่าวสารโรงแรม กรณีรื้อถอนโรงแรมที่ จ.ตรัง

2. ประเด็นเรื่องอาหารเช้า
- เวลาในการทาง ABF และการแจ้งเตือน RO, RB
- การลงมาทานอาหารไม่ทัน
- การสั่ง ABF Box
- กรณีแขกป่วยต้องนำอาหารเช้าไปให้ที่ห้อง
- การนำอาหารเช้าขึ้นไปทานบนห้อง

3. เรื่องเล่าสำหรับการพัฒนาตนเอง

และใครที่มีเรื่องเล่าสนุกๆ หรือความรู้ที่ต้องการแบ่งปันกับเพื่อนก็สามารถ Line Call มาพูดคุยกันได้ที่ Line ID : @hotelsmans

ฝากติดตามกันนะครับ





วันพุธที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2562

Hotel Man: Good morning sir, Welcome to the Hotel

Fantastic Guest: Hello. Check In Please (แล้วก็ส่ง Passport จากดินแดนส่าหรี๋ให้)

Hotel Man: รับ Passport มาแล้วจัดการหาในระบบ ในขณะที่กำลังหา Booking อยู่นั้น...

Fantastic Guest: Can you give me a free upgrade?

Hotel Man: (ชื่อยังไม่เจอเลย ใจเย็นก่อนพ่อคุณเอ้ย กินน้ำกินท่าก่อนมั้ย) Wait a minutes please. 

Fantastic Guest: Ok (แต่ส่ายหัว...ตกลงพี่ OK จริงป่ะวะเนี่ย)

Hotel Man: (เจอชื่อแขกในระบบเรียบร้อยก็จัดการทำขั้นตอน Check In) ในขณะที่กำลังทำรายการในระบบอยู่ทันใดนั้นจมูกก็ได้กลิ่นที่พูดตรงๆ เลยว่ามันคือกลิ่น "ตด" นั่นแหละ ลอยมากระแทกจมูก เปรียบประดุจดั่งหมัดน็อคที่เข้าไปทำลายประสาทโพรงจมูก เหม็นแทบอ้วกแตก แต่ตอนนั้นต้องรักษากิริรยาตามมาตรฐานงานบริการระดับหาดาว แต่สายตาก็สอดส่องหาหาต้นตอของที่มาก่อนว่ามาจากไหน หันซ้ายหันขวาก็มีอยู่แค่ ตัวเอง กับแขก 2 คนนี้ ซึ่งเมื่อไม่ใช่เราก็ไม่ใครก็ใครในสองคนนี้แหละ กระนั้นแล้วพยามแสดงออกด้วยภาษากายให้รู้ว่า "I รู้นะว่ากลิ่นนี้ของใคร" เพื่อไม่ให้มีดอกสองตามมากระทืบโพรงจมูกซ้ำอีก ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นปิดจมูลนิดนึงแต่พองามแล้วก็เอาลง กลั้นหายใจทำงานต่อ

Fantastic Guest: เห็นดังนั้นหาได้รู้สึกไม่ กลับถามย้ำอีก "Can you give me free upgrade?"

Hotel Man: Sorry. Today the room for an upgrade not available. Fantastic Guest: หน้าไปคุยกันสองคนก่อนหันกลับมาแล้วก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิด แขกตอบมาว่า "OK" พอพูดคำว่า OK จบ จากนั้นอยู่ดีๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ยพี่แกก็เรอ ออกมาดัง เอ้อออออออ กลิ่นลอยมาเต็มหน้าเลย จากเมื่อกี้ ตด มาตอนนี้ เรอ อีก

Hotel Man: กลั้นหายใจ ดึงสติควบคุมการบริการให้ได้มาตรฐานก่อนวิ่งไปทำ Key Card เก็บ Deposit แล้วส่งแขกขึ้นห้องทันที จบเคสนี้ต้องหลบเข้าหลัง Office ให้ อ๊อกซิเจน โดยด่วนก่อนขาดอากาศหายใจตาย อยากถามจริงๆ ว่า "ใจคอพี่ทำด้วยอะไร" อยากจะส่งยาธาตุน้ำขาวหรือแอร์เอ็กซ์ไปให้กินจริงๆ




วันพฤหัสบดีที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2562

ตอน เรื่องเล่าจากเกาะช้าง 

เมื่อวานเฮียไปเจอเพื่อนเก่ามามันทำ Resort อยู่ที่เกาะช้างเป็นลักษณะบังกะโลเล็กๆ แล้วมันไปเจอ Fantastic Guest มาเลยเช่าเรือแล้วทำเรือมันหายไปเลย มันก็มาเล่าให้ฟังซึ่งเฮียฟังแล้วอยากอุทานออกมาเป็นภาษาพ่อขุนรามว่า "มึงไปโดนตัวไหนมาเนี่ย" เรื่องมันเกิดขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่แขกคนนี้มาเช่าเรือที่บังกะโลของมันซึ่่งลักษณะเรือก็เป็นเรือท้องแบนหัวดินสอธรรมดาที่เอาไว้พายเล่นใกล้ๆ Resort นี่แหละแขกคนอื่นเค้าก็จะทำกันแบบนี้ไม่มีใครทะลึ่งพายไปไกลๆ เพราะสภาพเรือกมันไม่ใช่เรือคายัคที่เหมาะกับการภายไปเรื่อย

ตอนนั้นเพื่อนเฮียไม่อยู่ไปข้างนอกลูกน้องก็เลยรับรายการแล้วก็บอกแขกไปว่า "เอาเสื้อชูชีพไปด้วยนะ" แล้วพี่แกทำไงรู้ป่ะ....พี่แกโยนเสื้อออกจากเรือแล้วเอาเรือออกเลยก่อนบอกว่า "ชั้นว่ายน้ำเป็น" แล้วก็พายไป 

ตั้งแต่ตอน 8 โมงเช้าจนผ่านไปเรื่อยๆ ถึง 6 โมงเย็นคราวนี้คนที่ Resort รวมทั้งเพื่อนเฮียก็เริ่มใจไม่ดีและว่าแขกไปไหนทำไมยังไม่กลับ เริ่มมีการโทรหาผู้ประกอบการใกล้ๆ ว่าเห็นเรือมันมั้ยพอทุกคนไม่มีใครเห็นก็เริ่มหันมาช่วยกันหาทางออก มีการวิทยุแจ้งตำรวจและกู้ภัยเพื่อขอคำปรึกษาระหว่างประสานงานเวลาล่วงเลยไปถึง 2 ทุ่ม ซึ่งตำรวจเกือบทั้งเกาะกับกู้ภัยก็มาที่ Resort และหาทางออกกันอยู่ว่าจะเอายังไง สักพักมีเด็กที่ Resort มันวิ่งมาบอกว่า "เห็นกองไฟอยู่หน้าหาดของอีกเกาะเล็กๆ ที่อยู่ตรงข้ามกัน" เท่านั้นแหละทั้งหมดก็ได้ความว่า "ต้องเป็นพี่แกแน่นอน"

และก็จริงอย่างที่ว่า ชายหาดของเกาะนั้นมีกองไฟเล็กๆ ก่อไว้ซึ่งก็คงต้องมีคนทำนั่นแหละเพราะปกติเกาะนี้ไม่มีใครอยู่ช่วงถึงช่วงค่ำๆ แบบนี้ ทุกฝ่ายก็วุ่นวายกันมากตอนนั้นว่าจะไปรับมันยังไงสุดท้ายต้องพึ่งเรือกตรวจการของพี่ทหารขับไปรับพี่แกมาจากเกาะนั้น คนเดียววุ่นวายกันทั้งเกาะ พอกลับมาถึงยังมีการมาด่าเพื่อนเฮียด้วยว่า

"เรือยูรั่ว ชั้นพายไปนิดเดียวน้ำก็ซึมเข้ามาแล้วเรือก็ล่มชั้นเลยว่ายขึ้นเกาะไป" เพื่อนเฮียก็เถียงเพราะมันเช็คสภาพเรือตลอดแถมก่อนที่แขกคนนี้จะเอาออกไปพายมันก็ยังพายเล่นอยู่เมื่อวานตอนเย็นก็มีปากเสียงกันเพราะพี่แกไม่ยอมให้ชาร์จค่าเรือที่ตอนนี้ล่มหายไปไหนไม่รู้ เพื่อนเฮียก็โมโหพอแขกห้องนี้ไปมันก็จัดการ Blacklist ไว้เลย เสียเรือไปลำนึงแถมทำเค้าวุ่นวายทั้งเกาะเพราะความห่ามของตัวเองแท้ๆ ดีว่าเอาไฟแช็คไปด้วยเลยจุดไฟได้ไม่งั้นยาว


วันจันทร์ที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2562

ตอน สป๊า สปา

ตอน สป๊า สปา

 เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนที่เฮียไปรับงานช่วยจากแผนกสปามางานหนึ่ง เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อพี่ Spa Manager แกเพิ่งมาทำงานใหม่แล้วก็ยังไม่ค่อยในใจในการจัดการปัญหาก็เลยโทรมาขอคำปรึกษาเฮียที่เป็น AFOM ว่าจะแก้ไขปัญหาแบบที่แกคิดได้ไหม? เนื่องจากว่าด้วยความที่แกมาใหม่บางครั้งถ้าทำการแก้ปัญหาอะไรไปเหมือนที่ทำกับที่ทำงานเดิมสำหรับที่ทำงานใหม่มันอาจทำให้แกเกิดปัญหาได้ซึ่งรายละเอียดตรงนี้เฮียคาดว่าบางคนรวมทั้งเฮียด้วยจะเป็นเวลาที่ย้ายที่ทำงานใหม่และยิ่งไปในตำแหน่งที่ต้องเป็น Decision maker ด้วยแล้วมันจะมีบ้างที่ลังเลว่า “ทำอย่างนี้ได้ไหม อย่างนั้นได้ไหม” และต้องหาเจ้าที่สักคนเป็นที่พึ่ง ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่พี่เค้าเป็นอยู่ตอนนี้

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อมีแขกคนหนึ่งไป Complain กับพี่เค้าว่า Therapist ไปนวดแกผิดท่าแล้วทำให้แกปวดหัวไหล่ พอได้รับแจ้งจากพี่เค้าเฮียก็ลงไปที่ Spa เพื่อที่จะไปคุยกับพี่เค้า ไปถึงก็เจอพี่เค้ากำลังนั่งอยู่กับ Therapist คนที่แขกคนนี้อ้างว่าไปนวดแกจนเจ็บว่าแล้วเฮียก็ทักทายแขกแล้วก็หันมาสอบถามรายละเอียดกับพี่สปาเค้า พี่เค้าก็เล่าให้ฟังว่าแขกคนนี้มานวด Oil พนักงานก็นวดตามปกติและมาตรฐานทั่วไปที่ทำกันอยู่แล้วคือก่อนนวดและในระหว่างที่นวด Therapist เค้าก็จะถามตลอดว่า “เจ็บไหม? เบาลง? แรงขึ้น อีกไหม?” เพื่อให้แขกรู้สึกสบายและผ่อนคลายที่สุดตามความหมายของการใช้ Spa ซึ่งแขกคนนี้เค้าก็บอกว่า OK ไม่ได้มีปัญหาอะไรก็นวดกันไปจบจบคอร์ส 120 นาทีแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา แต่พอถึงตอนจะเซ็นบิลนี่แหละถึงบอกว่า “พนักงานนวดใหล่แรงจนทำแกปวด” และจะไม่ขอจ่ายค่านวด และก็คงไม่ต้องเดาว่าพี่แกต้องการให้ทาง Spa รับผิดชอบโดยการ “นวดฟรี” ทีนี้พี่ Spa Manager เค้าก็ไม่ยอมและน้อง Therapist เค้าก็ยืนยันแน่นอนเอาตำแหน่งและใบ Warning เป็นเดิม(สอง)พัน เลยว่า “เค้าถามแขกตลอดว่าแรงไปไหม? เบาไปไหม? และแขกก็ตอบว่า OK ทุกครั้ง” คือเอาจริงๆ คนอย่างเราๆ ก็รู้อยู่แล้วแหละนะว่าความเบาและแรงของการรองรับการนวดแต่ละคนไม่เหมือนกันพี่อินบางคนชอบนวดแรงๆ ยิ่งแรงยิ่งชอบบางทีนวดจน Therapist กล้ามขึ้นเป็นมัดๆ แต่แขกลุงแซมบางคนก็ชอบให้นวดเบาๆ เรื่อยๆ สบายๆ คนละเรื่องกับพี่อิน

ซึ่งความชอบและความพอดีของแต่ละคนมันต่างกัน นี่เลยเป็นเหตุผลว่า Therapist เค้าก็จะต้องคอยถามตลอดว่าเบาไปหรือแรงไปไหม? แต่แขกบางคนเค้าก็จะบอกให้เองเลยว่า “เอาแรงๆ” ซึ่งแม้แขกจะบอกแต่เวลานวดจริงมันก็ต้องคอยถามอยู่ดีเพราะเราไม่รู้ว่า “คำว่าแรงนั้นมันต้องแรงแค่ไหน?” ตัดกลับมาที่เคสนี้ เฮียก็เลยบอกพี่ Spa Manager ว่า “นี่เป็น Area พี่ๆ ตัดสินใจได้เลยครับ” คือมันเป็นมารยาทในการทำงานน่ะนะจะให้เราไปตัดสินแทนเจ้าของพื้นที่มันก็ไม่ควรเพราะบางคนเค้าถือว่า “นี่พื้นที่เขา เราเป็นใครมาตัดสินใจส่งเดช” แต่บางคนก็สบายๆ ก็มี เฮียก็บอกพี่เค้าไปว่า “ถ้าพี่มีอะไรให้ช่วยก็บอกผมละกันครับ” จังหวะที่คุยกับพี่ Spa เสร็จอยู่ดีๆ เหมือนหวยมาออกที่เฮียเพราะแขกหันมาคุยกับเฮียว่า “Are you a Manager?” เฮียก็ตอบไปว่า “Yes I am” แล้วแกก็เล่นใหญ่ใส่ชฏาเปิดตัวอลังการงานสร้างมาเลยว่า “แกเจ็บแบบนั้นแบบนี้ พนักงานนวดแรงอย่างนั้นอย่างนี้” ปิดท้ายด้วย “I think, I should go to the Hospital. I feel pain.” เฮียก็หันไปมองพี่ Spa Manager แล้วบอกว่า “เดี๋ยวผมคุยให้นะครับเคสนี้” พี่แกก็ OK ไม่มีปัญหาแล้วแต่เฮีย

ว่าแล้วเฮียก็เลยเปิดไปดอกแรกว่า “ตอนที่พนักงานชั้นนวดยู เค้าถามยูใช่ไหมว่าเจ็บหรือเปล่า” แขกก็นิ่งไปพักนึง จังหวะนี้เฮียเลยใส่ต่อว่า “ยูช่วยบอกชั้นหน่อยนะว่าเค้าถามหรือเปล่าเพราะ Standard ของเราคือต้องถามแขกทุกครั้งว่าเจ็บไหมเพื่อจะได้นวดให้เบาลงไม่ให้แขกรู้สึกเจ็บ ถ้าพนักงานชั้นไม่ได้แจ้งยู ชั้นจะได้ลงโทษเค้าเดี๋ยวนี้แหละ” คราวนี้พี่แกเหมือนยังมีสำนึกอยู่บ้างเลยตอบกลับมาว่า “ใช่เค้าถาม” แต่ก็ยังแถไป “แต่ตอนนี้ชั้นปวดหัวไหล่ซึ่งมันก็น่าจะมาจากการนวดนี่แหละ ยูควรรับผิดชอบและชั้นไม่ต้องการจะจ่ายบิลนี้” Ok ตอนนี้รู้เจตนารมย์พี่แกและ เฮียก็เลยจัดท่าไม้ตายว่า “เอาแบบนี้แล้วกันยูไปโรงพยาบาลตามที่ยูบอกนะแล้วชั้นขอใบรับรองแพทย์ที่ยูไปหามานะ ถ้าหากว่าหัวไหล่ยูบาดเจ็บจริงๆ ชั้นจะ Compensate ให้ยูไม่ต้องจ่ายบิลนี้ แต่ถ้ายูไม่เป็นอะไรชั้นต้องขอ Charge บิลนี้เต็มจำนวนนะ” เงียบเลยทีนี้แล้วก็เริ่มโมโหจับปากกามาเซ็นบิลแล้วก็วางกระแทกลงบนแผ่นกระดาษก่อนเดินออกไปแบบหงุดหงิด

แต่หลังจากนั้นเชื่อมั้ยว่าวันรุ่งขึ้นพี่แกก็มานวดอีกเหมือนเดิม คอร์สเดิม เวลาเดิมเป๊ะ แต่คราวนี้พี่ Spa กับน้อง Therapist เค้าไม่พลาดเพราะถามตลอดตั้งแต่ก่อนจองและให้ลองนวดไหล่หน้า Counter ให้ดูเพื่อหาแรงกดที่เค้าคิดว่าสบายที่สุดและให้พี่ Spa Manager เป็นพยานว่าเค้าชอบระดับนี้แม้จะวัดอะไรจากสายตามากไม่ได้แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ป้องกันอะไรเลย ซึ่งครั้งที่สองนี้ไม่มีปัญหาอะไรเหตุการณ์ผ่านไปด้วยดี ..กะว่าจะได้ฟรีสักครั้งแต่สุดท้ายก็ต้องจ่ายสองครั้งเหมือนแขกปกติทั่วไปนั่นแหละถูกแล้ว


บทความแนะนำ