แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ #hotellife แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ #hotellife แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2565

ก่อนอื่นต้องขอแสดงความเสียใจกับผู้สูญเสียในเหตุการณ์ที่หนองบัวลำภูทุกท่านด้วยครับ



ปัจจุบันนี้ด้วยสภาพสังคม เศรษฐกิจ การการใช้ชีวิต ค่อนข้างเปลี่ยนไปมาก เหตุการณ์แบบนี้เริ่มเกิดบ่อยขึ้น ในมุมของพนักงานโรงแรมเองจากที่ปัจจุบันนี้เรามีการ Training เกี่ยวกับความปลอดภัยกันอยู่แล้วในเรื่องของ

- First Aid 
- การอพยพหนีไฟ การจัดการกรณีเพลิงไหม้

เพื่อเป็นทักษะในการดูแลตัวเอง แขก และเพื่อนร่วมงานในกรณีที่เกิดเหตุดังกล่าว ณ ตอนนี้น่าจะต้องมีอีกการ Training หนึ่งเพิ่มเข้าไปนั่นคือกรณีของมาตรการจัดการหากเกิดเหตุ Active Shooter ในพื้นที่โรงแรมเพราะต้องยอมรับว่าโรงแรมก็เป็นอีกหนึ่งสถานที่ซึ่งในวันหนึ่งต้องให้บริการแขกมากหน้าหลายตา การเฝ้าระวัง การป้องกัน และการบริหารจัดการสถานการณ์ที่เกี่ยวกับการเกิด Active Shooter เป็นอีกทักษะหนึ่งเช่นกันที่ควรจะต้องมีไว้เพื่อดูแลตนเอง แขก และเพื่อนร่วมงาน

ประเด็นนี้น่าจะเป็นอีกหนึ่งอย่างที่ตอกย้ำว่าบุคคลากรในอุตสาหกรรมโรงแรม (และอาจจะอุตสาหกรรมอื่น) ปัจจุบันนี้ต้องมีการ Up Skill กันทุกอย่าง ในประเด็นนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับฝ่าย Security และ Loss & Prevention ก็ต้องเริ่มมองหามาตรการป้องกันและวิธีการจัดการเกี่ยวกับกรณีนี้กันไว้ล่วงหน้าเพื่อใช้บริหารจัดการกรณีเกิดเหตุตามขอบเขตที่ตนเองนั้นทำได้

สำหรับการเอาตัวรอดจากเหตุกราดยิงอ้างอิงข้อมูลจาก รศ.นพ.รัฐพลี ภาคอรรถ ศัลยแพทย์และอาจารย์จากภาควิชาศัลยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ (https://www.chula.ac.th/cuinside/27394/) จุฬาฯ ชี้แนวทางสำคัญในการเอาตัวรอดเมื่อเกิดเหตุการณ์กราดยิงว่า ควรยึดหลักตาม Hartford Consensus หรือหลักการเอาตัวรอดในยามเกิดวิกฤติ ซึ่งแบ่งเป็น RUN HIDE FIGHT (หนี ซ่อน สู้) โดยเรียงลำดับความสำคัญตามลำดับ โดยมีวิธีดังนี้ (https://www.thairath.co.th/lifestyle/life/2464164)

การหลบหนี (Run)
- หนีจากที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด โดยสังเกตทางเข้าออกและจดจำทางเข้าออกให้แม่นยำ

- วางแผนและเตรียมพร้อมในการหลบหนีออกจากสถานที่นั้นอย่างรวดเร็วที่สุด พยายามหลีกเลี่ยงเส้นทางหนีที่คับแคบ

- มีสติอยู่เสมอขณะหลบหนี และควรทิ้งสิ่งของหรือสัมภาระทั้งหมดเพื่อการหลบหนีที่คล่องตัว และหากเป็นไปได้ควรช่วยเหลือคนรอบตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

การหลบซ่อน (Hide)
ในกรณีที่ไม่สามารถหลบหนีได้ควรหาที่หลบซ่อนเพื่อให้รอดพ้นสายตาของผู้ก่อเหตุให้มากที่สุด โดยมีวิธีดังนี้

- ปิดไฟมืด ปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์สื่อสารที่ทำให้เกิดเสียง เช่น ทีวี วิทยุ เปลี่ยนโหมดโทรศัพท์มือถือเป็นระบบสั่น

- หากมีหน้าต่างหรือประตู ให้ปิดม่านพร้อมล็อกประตูให้แน่นหนาที่สุด
การหลบซ่อนที่ดีคือควรแอบอยู่หลังหรือใต้โต๊ะหรือตู้ที่แข็งแรง
พยายามหลีกเลี่ยงที่อับปิดตาย และไม่ควรอยู่ใกล้ที่เสี่ยงอันตราย เช่น ริมหน้าต่าง ริมประตู กระจก

- หากหลบซ่อนอยู่หลายคน พยายามกระจายพื้นที่หลบซ่อนให้มากที่สุด และพยายามขอความช่วยเหลือโดยไม่ต้องใช้เสียง เช่น ส่งข้อความขอความช่วยเหลือผ่านทาง SMS หรือ Line

การต่อสู้ (Fight)
หากอยู่ในสถานการณ์คับขันที่ไม่สามารถหลบหนีหรือซ่อนตัวได้ วิธีสุดท้ายในการเอาตัวรอดคือการต่อสู้โดยใช้สติและกำลังทั้งหมดที่มี โดยมองหา

- จุดบอดของผู้ก่อเหตุให้ได้ หากอยู่รวมกันหลายคนควรช่วยกันต่อสู้เพื่อให้ผู้ก่อเหตุบาดเจ็บให้มากที่สุด นอกจากนี้ สิ่งที่ไม่ควรทำคือการร้องอ้อนวอนขอชีวิต เพราะมักไม่ได้ผล ในทางกลับกันยิ่งกระตุ้นให้ผู้ก่อเหตุตื่นตัวมากขึ้นกว่าเดิม

การเตรียมพร้อมรับมือเหตุกราดยิง
- ควรรู้เบอร์โทรศัพท์ที่จำเป็นเพื่อใช้ในเหตุฉุกเฉิน เช่น 191, 1669 หรือโหลดแอปพลิเคชันช่วยเหลือฉุกเฉินอย่าง จส.100 เพื่อแจ้งเหตุฉุกเฉินในหลายๆ ช่องทาง

- ควรรับมือการฝึกอบรมปฐมพยาบาลสำหรับอุบัติเหตุ อบรมการห้ามเลือด อบรมการช่วยชีวิตเบื้องต้น เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด
ก่อนออกจากบ้านควรชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์ให้เต็มและมีแบตเตอรี่กับสายชาร์จสำรองพร้อมใช้เสมอ

- บอกที่มาและที่ไปพร้อมเวลากลับแก่คนที่บ้านหรือคนใกล้ชิดเสมอ เพื่อให้สามารถช่วยเหลือในเวลาฉุกเฉินได้

นอกจากนี้แล้วเราควรมี Situation awareness คือเมื่อเวลาไปไหนให้สังเกตทางหนีทีไล่ของเรา อย่างน้อยก็ต้องดูไว้ว่าทางเข้าออกของสถานที่ที่เราไปมีกี่ทาง อยู่บริเวณไหน เควรสังเกตสถานการณ์ผิดปกติ เช่น มีเสียงดังผิดปกติ มีควันไฟ แสงสว่างจ้า หรือระเบิด ไฟดับ มีคนวิ่งหนีผิดปกติ เป็นต้น จากนั้นควรพิจารณาทิศทางการหลบหนี และหนีให้พ้นจากสถานที่เกิดเหตุให้ไกลที่สุด สละทิ้งของที่ไม่จำเป็น เพราะชีวิตมีค่ามากกว่าสิ่งของ ก่อนถึงจุดปลอดภัยค่อยโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ หรือแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ

เนื่องด้วยธุรกิจโรงแรมเป็นสถานที่ซึ่งเป็นศูนย์รวมของหลากหลายการเตรียมความพร้อมไว้ล่วงหน้าจึงเป็นสิ่งที่สำคัญและหากบุคคลากรของโรงแรมมีความพร้อมก็จะช่วยบรรเทาความสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นได้บ้างไม่มากก็น้อย ปัจจุบันนี้มีหน่วยงานที่ให้ความรู้เกี่ยวกับฝึกอบรมทักษะการจัดการกรณี Active Shooter ซึ่งเราสามารถติดต่อเพื่อขอคำปรึกษาหรือการจัด Course Training ร่วมกันได้

#hotelman #hotelmantravel #hotelblogger#hotelstay #hotelroom #hotelbusiness#hoteljob #hotelstaff

ขอแสดงความยินดีกับชาว Kempinski ทุกคนด้วยนะครับ

Kempinski Spa ได้รับรางวัล World Spa Awards 2022



World Spa Awards ได้ประกาศผู้ชนะของโปรแกรม 2022: ผลปรากฎว่ามีโรงแรม Kempinski 9 แห่งจากทั่วทุกมุมโลกโลกได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็น "ผู้นำในการให้บริการโดยนักบำบัดชั้นนำพร้อมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกในระดับไฮเอนด์ซึ่งให้บริการในสปาอันหรูหราของพวกเขา" และนอกจากนี้โรงแรม Kempinski ทั้ง 9 แห่งยังได้รับรางวัลเป็นโรงแรม/รีสอร์ทสปาที่ดีที่สุดในปี 2022 ในแต่ละประเทศที่ตนเองดำเนินธุรกิจอยู่
รางวัล World Spa Awards เปิดตัวในปี 2015 ในฐานะส่วนหนึ่งของงาน "World Travel Awards" โดยมีเป้าหมายเพื่อขับเคลื่อนมาตรฐานด้านสปาและการท่องเที่ยวเพื่อสุขภาพ ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการเสนอชื่อจะได้รับการโหวตจากผู้ที่เป็นมืออาชีพที่ทำงานในอุตสาหกรรมสปา, ผู้บริหารระดับสูง, ผู้ซื้อการเดินทาง, ผู้ประกอบการท่องเที่ยว, ตัวแทน และสื่อ โดยสาธารณะ
สำหรับโรงแรมทั้ง 9 แห่งของ Kempinski ที่ได้รับรางวัลประกอบด้วย
1. Egypt's Best Hotel Spa 2022: Resense Spa at Royal Maxim Palace Kempinski Cairo
2. Ghana's Best Hotel Spa 2022: Resense Spa at Kempinski Hotel Gold Coast City Accra
3. China's Best Hotel Spa 2022: Kempinski The Spa at Kempinski Hotel Fuzhou
4. Dominica's Best Resort Spa 2022: Kempinski The Spa at Cabrits Resort & Spa Kempinski
5. Bulgaria's Best Hotel Spa 2022: Kempinski The Spa at Kempinski Hotel Grand Arena Bansko
6. Jordan's Best Hotel Spa 2022: The Ishtar Spa by Resense at Kempinski Hotel Ishtar Dead Sea
7. Lebanon's Best Hotel Spa 2022: Resense Spa at Kempinski Summerland Hotel & Resort Beirut
8. Switzerland's Best Resort Spa 2022: The Spa at Kempinski Palace Engelberg
9. Cuba's Best Hotel Spa 2022: Spa Albear by Resense at Gran Hotel Manzana Kempinski La Habana
สำหรับเครือ Kempinski Hotels ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2440 เป็นกลุ่มโรงแรมหรูที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรป ปัจจุบัน Kempinski Group มีโรงแรมและ Residence 81 แห่ง ใน 35 ประเทศ และปัจจุบันมีโครงการกว่า 26 โครงการที่อยู่ระหว่างการพัฒนาทั่วโลก
Source:
Eva-Maria Panzer · Senior Director Corporate Public Relations
Kempinski Hotels · 10, Rue Henriette-et-Jeanne Rath · 1204 Geneva · Switzerland

คุ้ยเขี่ย

เคยมีครั้งหนึ่งที่เฮียได้รับแจ้งจากแขกว่า "ของหายในห้องพัก" พอขึ้นไปสอบถามแขกว่าอะไรหายเพื่อขอรายละเอียดและวางแผนค้นหาให้ แขกอธิบายมาว่า "เป็นกระปุกใส่แคปซูลสมุนไพรที่เขาซื้อมา" วางไว้ข้างถังขยะเขาจะเอาที่เหลือกลับประเทศ หลังรับทราบข้อมูลมาอันดับแรกจากประสบการณ์ที่เคยเจอเฮียบอกกับตัวเองได้เลยว่าข้อสันนิษฐานแรกคือ "โดนทิ้งลงขยะไปเรียบร้อยแล้วแน่ๆ"
จากนั้นก็ทำการติดต่อแม่บ้านจนเจอตัว Maid ที่ทำความสะอาดเฮียก็ลงไปสอบถามน้อง Maid ก็แจ้งมาว่า "ถ้าเป็นถุงนั้นหนูทิ้งไปแล้วเฮียเพราะหนูคิดว่าแขกน่าจะทิ้งแล้ว เห็นมันกองอยู่ข้างถังขยะในห้องข้างโต๊ะทำงานเลยนะเฮียแล้วกระปุกถูกเปิดฝาออกมาแล้ว ในถุงที่ใส่อยู่มีแคปซูลกระจายออกเต็มเลย มันปนอยู่กับเปลือกซองขนมอื่นด้วย ตอนแรกก็กะจะเก็บใส่ถุงแล้ววางไว้บนโต๊ะแต่ก็กลัวแขกจะว่าเอาขยะขึ้นมาทำไมก็เลยทิ้งไปแล้วค่ะ" คือตรงนี้ก็น่าเห็นใจนะแม้เราจะระวังและไม่คิดแทนแขกว่าอันไหนทิ้งอันไหนไม่ทิ้งและระมัดระวังการทิ้งแต่ละครั้งให้ชัวร์ว่ามันเป็นขยะจริงๆ และจะไปยุ่งไปจัดกับของเค้ามากก็ไม่ได้อีกเดี๋ยวหายมาก็จะมีปัญหาแต่เคราะห์หามยามซวยก็จะเจอเคสแบบนี้กันได้บ้างแล
หลังจากนั้นเฮียกับน้องแม่บ้านต้องมานั่งคำนวณกันโดยลงไปที่ห้องขยะแล้วก็ต้องมาหากันว่า "ถุงไหนทิ้งมาจาก Floor ไหน" เพื่อจำกัดการค้นหาให้แคบลงพอเจอแล้วว่าถุงนี้มาจาก Floor ที่แขกพักก็เริ่มต้นการคุ้ยเขี่ยกันอย่างเมามันเลย จนสุดท้ายก็เจอไอ้ถุงที่ว่า แล้วเฮียก็เอาของออกมาดูสภาพก่อนซึ่งก็เหมือนที่น้องมันอธิบายแหละมีกระปุกยาสมุนไพรแล้วก็แคปซูลอื่นๆ พร้อมเปลือกซองขนมอื่นๆ เฮียก็เลยขึ้นมาแล้วโทรไปแจ้งแขกว่า "ชั้นเจอของที่หายไปแล้วนะแต่มันถูกทิ้งไปแล้วในถังขยะ ยังไงตรงนี้เราจะรับผิดชอบโดยซื้ออันใหม่ให้นะ" โชคดีมากที่แขกแจ้งกลับมาว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเค้าไปซื้อใหม่เองแต่ขอเอาของพวกนั้นขึ้นมาให้หน่อยจะดูเป็นตัวอย่าง" เฮียก็จัดแจงเอาขึ้นไปให้แล้วก็ขอโทษแขกอีกที
ใครเคยเจอประสบการณ์ดีๆ แบบนี่กันมั่งไหม?

วันพุธที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

 ตอน เจ็บใจ คนรักโดนรังแก


มีอยู่ครั้งหนึ่ง (จริงๆ ก็หลายครั้งแหละ) เฮียเจอเคสเสี่ยงบาทา เป็นเรื่องของ “ความรักเป็นเหตุสังเกตุได้” 

โดยเรื่องมันเริ่มต้นขึ้น ณ ช่วงดึกวันหนึ่งที่เฮียเข้างานรอบดึก มีชายจากดินแดนตะวันออกกลางคนหนึ่งเดินหน้ามุ่ยเข้ามาที่ Lobby พร้อมน้องนางหนึ่งคน เฮียที่กำลังยืนตรวจ Room Rate อยู่เลยรีบเข้าไปหาแขกแล้วกล่าวทักทาย “สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยเหลือครับ?” แขกคนนั้ที่ดูหงอยเหงา ในมือของเขามีทินเนอร์ เอ้ย!!! ไม่ใช่ๆ แขกก็สาดอารมณ์ใส่มาเต็มๆ เลยบ่งบอกได้ว่า “โมโหมาก” คือตอนนั้นเฮียก็ งงๆ นะ เพราะเขาไม่ได้ลงมาจากห้องพักแต่เดินเข้ามาจากด้านหน้าโรงแรมบ่งบอกว่าน่าจะออกไปทำธุระแล้วกลับเข้ามา การโมโห นี้ไม่น่าจะเกี่ยวกับโรงแรม แต่ก็ด้วยความที่ยังไม่รู้นี่แหละเลยคาดการณ์อะไรมากไม่ได้ ทำได้แค่ตั้งรับไว้ก่อน

แขกบอกเฮียมาด้วยอารมณ์โมโหว่า “ทำไม รปภ. ต้องขอดูบัตรประชาชนของผู้หญิงคนนี้เค้ามากับชั้น?” โอเค จบประโยคนี้เราอนุมานได้ว่าน่าจะมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องของน้อง Join แต่น่าจะไม่ใช่ปัญหาที่ตกลงกับน้องเค้าไม่ได้เหมือนในหลายๆ เคส น่าจะเป็นปัญหาอื่น ว่าแล้วเฮียก็ขอทราบหมายเลขห้องแขกก่อนเพื่อเช็คว่าเป็นใครมาจากไหน แขกก็บอกห้องมา เฮียก็เอาไปเช็คใน PMS เจอตัวตนแขกเรียบร้อยซึ่งในการเข้าพักนั้นแขกลงทะเบียนไว้คนเดียวไม่มีใครอื่น อธิบายก่อนว่าในรอบกลางคืนนั้นจะมี รปภ. หรือ Bell Boy คอยตรวจเช็คน้อง Join ที่มาเข้าพักกับแขกเพื่อป้องกันการแอบอ้างเป็นแขกที่เข้าพัก ซึ่งก็เป็นไปตาม Process ปกติ ที่ต้องมีการขอดูบัตรประชาชนและเก็บบัตรประชาชนไว้เพื่อความปลอดภัยของแขกและก็ของตัวน้อง Join ด้วยนี่แหละเผื่อเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้น” แต่ก็อย่างที่รู้ว่ามันจะมีหลายครั้งที่แขกจะ “แสดงอภินิหารต่อหน้าน้องนางด้วยการปฏิเสธที่จะไม่ให้น้อง Join ให้บัตรประชาชนกับทางโรงแรม” ซึ่งก็ต้องหาเหตุผลมาอธิบายกันไป

เฮียก็เลยแจ้งแขกไปว่า “ยูต้องการจะให้เขา (น้อง Join) ลงทะเบียนเข้าพักไว้กับยูด้วยเลยไหม? เพราะห้องพักยูพักได้สองคนอยู่แล้วไม่ใช่ Single Occupancy เราจะได้ไม่ต้องขอตรวจสอบบัตรประชาชนเขาในครั้งต่อไป” แขกก็โมโหต่อว่าเฮียว่า “ไม่...เค้าแค่มาหาชั้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น” ทีนี้ก็ต้องอธิบายกันอีกว่าทำไมถึงต้องมีการขอบัตรประชาชนน้อง Join เพราะยังไงพี่แกก็ไม่ยอมเข้าใจซะทีแม้จะให้เหตุผลเรื่องความปลอดภัยของตัวแกเองนี่แหละว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ติดตามน้อง Join ได้เพราะในสังคมมันก็มีทั้งคนดีคนไม่ดีปะปนกันไป เราไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นใคร แต่แขกก็ไม่เข้าใจ

น้อง Join ที่เห็นแขกโมโหก็รีบเข้ามาหาเฮียแล้วยื่นบัตรประชาชนให้ก่อนหันไปบอกแขกว่า “OK” เหมือนพยายามจะอธิบายว่า “เข้าใจ Process โรงแรมและ OK กับการให้บัตรไม่มีปัญหา” แต่แขกก็ยังไม่จบยังหันมาบอกกับน้องเค้าว่า “แต่ชั้นไม่ OK” แล้วก็หันมาโชว์รวยใส่เฮียอีกว่า “ชั้นต้องจ่ายเท่าไหร่?” ป๊าดดด รวยแท้หนอ เฮียก็เลยตอบไปว่า “ ผมไม่ง่ายนะครับ เอ้ย!! ไม่ใช่ๆ ไม่ต้องจ่ายอะไรเลย แค่ยูแจ้งมาว่าจะให้เขาลงทะเบียนเข้าพักด้วยไหม หรือจะให้เขาฝากบัตรไว้ แค่นั้นเอง” แต่ในชีวิตการทำงานรอบดึกของคุณน้อยครั้งนักที่คุณเจอเคสแบบนี้แล้วมันจะจบลงด้วยดี แขกก็จะไม่ยอมท่าเดียวและจะพาน้องขึ้นห้องให้ได้โดยที่ไม่ยอมให้บัตร เฮียก็ยืนยันคำเดิมว่า “ถ้าไม่ฝากบัตรไว้ก็ไม่ให้ขึ้น” สักพักแขกถามหา “ผู้จัดการ” คราวนี้เฮียก็เลยแสดงตัวไปว่า “ฉันเป็นผู้จัดการรอบดึกวันนี้และมีหน้าที่ในการดูแลแขกทุกคนรวมทั้งยูด้วย” แขกก็ไม่ยอมและยกสถานะขึ้นไปอีกว่า “ชั้นต้องการคนที่ใหญ่กว่ายู” จังหวะที่เฮียกำลังอ้าปากจะอธิบาย ทันใดนั้นน้อง Join เหมือนจะอยากไปให้พ้นจากคนแถวนี้ คือพยายามที่เอาบัตรมาให้เฮียแต่แขกก็ยังห้ามไว้ตลอด

เฮียเลยหันไปมองน้อง Bell Boy ส่งสัญญาณลับข้ามเวลาที่รอบดึกซึ่งอยู่คู่กันมาจะรู้กัน ก่อนเฮียใช้วิธีการ “เล่าเรื่อง” เพราะถ้าใช้การอธิบายยังไงแขกก็ไม่น่าจะฟังเฮียเลยลองเปลี่ยนวิธีซึ่งตอนนั้นก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะได้ผลไหม 555 เพื่อให้แขกสงบสติอารมณ์โดยค่อยๆ ดึงความสนใจแขกมาทีละนิดด้วยประโยคคำถาม “ยูรู้ไหมว่าทำไมเราต้องเก็บบัตรประชาชนเขา?” แขกเริ่ม งง ว่ามันจะมาไม้ไหนวะเมื่อกี้ยังยืนมึนๆ อยู่เลย แขกก็ตอบกลับมาแบบมีอารมณ์แต่เหมือนเบาลงเพราะเริ่มจะ งง กับท่าทีของเฮีย 555 “ชั้นไม่รู้หรอก นั่นไม่ใช่ธุระของชั้น” เฮียก็เลยบอกแกไปว่า “ยูโชคดีนะน้องคนนี้เค้าเป็นคนดีและยอมปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงแรมไม่เหมือนกับเคสเมื่อเดือนก่อนนี้เลย” คราวนี้แขกเริ่ม งง อีกรอบและถามกลับมา “เคสอะไร?” เฮียก็เล่าให้แขกฟัง “มีแขกคนนึงแอบพาบุคคลภายนอกขึ้นไปโดยไม่ยอมบอกเราและไม่ยอมให้บุคคลภายนอกนั้นให้บัตรประชาชนซึ่งเป็นเอกสารสำคัญที่ใช้ในการอ้างอิงตัวตนของบุคคลภายนอกไว้กับเรา....แล้วยูรู้ไหมเกิดอะไรขึ้นกับเขา?” แขกเริ่ม งง แต่ยังมีท่าทีหงุดหงิดอยู่ “อะไร?” เฮียก็เลยเฉลยไปว่า “แขกคนนั้นโดนรูดทรัพย์หมดตัวเลย จนต้องไปติดต่อสถานฑูต โรงแรมก็ติดตามอะไรคนร้ายไม่ได้เลยเพราะไม่มีเอกสารอะไรให้ติดตาม

จังหวะที่กำลังดึงความสนใจแขกมาตอนแรกนั้นเฮียหันไปบอกน้อง Bell Boy รอบดึก ซึ่งเป็นภาษากายที่เรารู้กันว่า “ถ้าเกิดกรณีนี้ให้เข้าไปทางน้อง Join และรับบัตรมาเลยโดยไม่ให้แขกรู้” เนื่องจากปัญหาไม่ได้อยู่ที่น้องแต่อยู่ที่แขก ถ้าเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยตามกระบวนการก็จบ

แขกฟังเฮียจนจบทีนี้ก็หันไปมองผู้หญิงแล้วก็หันกลับมาหาเฮียก่อนพูดด้วยเสียงที่ยังหงุดหงิดอยู่แต่น้อยลงว่า “ไม่เป็นไรชั้นดูแลตัวเองได้” เฮียก็เลยแจ้งแขกไปว่า “เชิญขึ้นห้องได้เลยนะ ตอนนี้แขกของยูให้บัตรเราเรียบร้อยแล้ว” แขกก็เหมือนจะตกใจนิดๆ ว่ามันไปให้กันตอนไหนวะ และยังไม่ทันจะอ้าปากน้อง Join ก็คว้าแขนแล้วรีบเดินขึ้นห้องเลย แขกก็โดนลากไปแบบ งงๆ หันหลังกลับมาจะด่าต่อแต่ก็ไม่ทันเพราะน้อง Join พาเข้าลิฟท์เรียบร้อยแล้ว เอวัง ด้วยประการละฉะนี้แล 

#hotelman #hotelmantravel #hotelblogger#hoteljob #hotelstaff




วันพุธที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2564

Cryptocommerce เทรนด์การค้าใหม่ในอนาคต?

ในโลกธุรกิจการค้าเราคงคุ้นชินกระ Trend การค้าที่เปลี่ยนแปลงมาตลอดตั้งแต่ยุคก่อนที่เป็นการแลกเปลี่ยนกันแบบ Offline Market การซื้อขายทำได้ที่หน้าร้านค้า ต่อมาเราก็พัฒนามาสู่ยุคของความเป็น E-Commerce ซึ่งเป็นยุคที่การซื้อขายเกิดขึ้นได้ผ่าน Website ซึ่งเป็นช่องทาง Online ของร้านค้าซึ่ง Trend นี้เกิดขึ้นตามกระแสการเติบโตของระบบ Internet ที่เชื่อมโลกการค้าระหว่างกันได้อย่าไร้รอยต่อไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลก จากนั้นเราได้สัมผัสกับการค้าแบบ Social Commerce, Live Commerce, ตามการเติบโตของ Platform Social Media ต่างๆ หรือแม้แต่การใช้กลยุทธ์ O2O หรือ “Online to Offline” ให้ลูกค้าชมและสัมผัสสินค้าจริงที่หน้าร้านแล้วสามารถสั่งซื้อได้ผ่านช่องทาง Online ของธุรกิจ




เราจะเห็นได้ว่าในทุกการเปลี่ยนแปลงของ Trend การค้ามักจะขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงของ Technology หลักของโลกอยู่เสมอและจากปัจจุบันสู่อนาคตเทคโนโลยีหนึ่งที่กำลังได้รับการพูดถึงกันในวงกว้างและคาดการณ์ว่าจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงโลกจากความเป็น Centrallization สู่การเป็น Decentralization ตัดระบบตัวกลางออกไปจากกิจกรรการค้านั่นคือเทคโนโลยี Blockchain และสิ่งที่เกี่ยวข้องการการค้า การลงทุน ที่เชื่อมโยงและมีหัวใจในการดำเนินกิจกรรมระบบที่เชื่อมโยงกับ Blockchain นี้คือระบบเงินตราการใช้จ่ายที่ถูกคาดหมายว่าจะกลายมาเป็นคู่แข่งตัวฉกาจของวงการด้านการเงินของธุรกิจธนาคารพาณิชย์และสถานบันการเงิน จะเข้ามา Disruption ระบบเงิน Fiat เดิมที่ใช้จ่ายกันอยู่นั่นคือ “Cryptocurrency” เพราะ ณ วันนี้แม้แต่บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลกยังถือครองสกุลเงินที่ได้ชื่อว่าเป็น “ราชาแห่ง Cryptocurrency” อย่าง Bitcoin (BTC) กันในปริมาณมหาศาล อาทิ TESLA ถือครอง BTC มูลค่ากว่า 2,012.40 ล้านดอลลาร์, MICRODTRATEGY ถือครอง BTC มูลค่ากว่า 3,326.50 ล้านดอลลาร์, และ GALAXY DIGITA ถือครอง BTC มูลค่ากว่า 767.61 ล้านดอลลาร์ (https://www.bangkokbiznews.com/news/930762
)
จนถึงวันนี้เราน่าจะได้คำตอบกันแล้วว่า Cryotocurrency จะเข้ามามีบทบาทมากน้อยแค่ไหนในโลกปัจจุบันและอนาคต หากคำถามนี้ถูกถามขึ้นก่อนหน้านี้สัก 5 ปี เชื่อว่าคนทั่วไปหรือแม้แต่หลายภาคธุรกิจไม่น่าจะมองภาพออกว่ามันจะเข้ามามีบทบาทได้อย่างไรในการขับเคลื่อนโลกแห่งการค้า? เพราะนอกจาก Ecosystem ที่ยังไม่เอื้ออำนวยต่อการใช้งานประกอบกับความเข้าใจในกลไกการทำงานของ Cryptocurrency ที่ยังมีเฉพาะกลุ่มจนแทบจะเป็น Niche Market ที่มีการซื้อ ขาย แลกเปลี่ยนกันเองระหว่างกลุ่มเท่านั้น แต่ในปัจจุบันหลายภาคธุรกิจรวมถึงธุรกิจโรงแรมเองได้มีการพยายามนำเอาระบบการรับชำระเงินด้วย Cryptocurrency เข้ามาอำนวยความสะดวกให้กับลูกค้ามากขึ้นเรื่อยๆ ตัวอย่างเช่น
- Kessler Collection ผู้ให้บริการ Luxury Boutique Hotel จากสหรัฐอเมริกาประกาศรับชำระค่าห้องพักด้วย Cryptocurrency ตามสกุลเงินที่กำหนด
- The Pavilion Hotels and Resort ประกาศรับชำระค่าห้องพักด้วย Cryptocurrency สำหรับการใช้บริการโรงแรมและรีสอร์ทในเครือ
- Sri Panwa และ Ba Ba Beach Club ผู้ให้บริการโรงแรมระดับ Luxury จากประเทศไทยเตรียมเปิดให้บริการรับชำระค่าห้องพักด้วยสกุลเงิน Cryptocurrency ด้วยเช่นกัน
สำหรับธุรกิจอื่นๆ ที่น่าสนใจซึ่งมีการนำระบบการรับชำระเงินด้วย Cryptocurrency มาให้บริการ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งในการคาดการณ์ว่าในอนาคต Trend การค้าในรูปแบบ Cryptocommerce จะเริ่มได้รับความนิยมมากขึ้น ประกอบด้วย
- Sansiri บริษัทด้านอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำของประเทศไทยประกาศรับชำระด้วย Cryptocurrency ด้วยสกุลเงิน Cryptocurrency ในการทำสัญญา การทำจอง และค่าส่วนกลาง
- Ananda Development เปิดรับชำระด้วย Cryptocurrency ในการซื้อบ้านและคอนโดในเครือของบริษัท
- ร้านกาแฟอินทนิล ในเครือ บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) ประกาศรับชำระค่ากาแฟในร้านด้วยสกุลเงิน Cryptocurrency อย่าง BTC, ETH, USDT.
ยังไม่นับรวมการซื้อขายโดยตรงในลักษณะ P2P ของกลุ่มบุคคลทั่วไปที่ผู้ซื้อและผู้ขายเริ่มมีการยอมรับการชำระค่าสินค้าและบริการด้วย Cryptocurrency มากขึ้นแม้จะยังไม่ถึงขนาดที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าการค้าให้เข้าสู่ยุค Cryptocommerce อย่างเต็มตัวแต่ก็ถือว่าเติบโตอย่างน่าสนใจและน่าจะกลายมาเป็นช่องทางในการรับชำระเงินจากการซื้อขายอีกช่องทางหนึ่งที่จะถูกถามถึงเมื่อมีกิจกรรมทางการค้าระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายมากขึ้นสังเกตได้จากการ Post ขายสินค้าและบริการในช่องทาง Social Media ต่างๆ ที่มีการระบุให้การจ่ายเงินด้วย Cryptocurrency เป็นอีกตัวเลือกหนึ่งในการชำระหรือแม้แต่บางคนก็ระบุเลยว่า “รับชำระด้วยสกุลเงิน Cryptocurrency ที่ตอนเองต้องการเท่านั้น”
จนถึงวันที่ Cryptocommerce จะได้รับความนิยมและกลายมาเป็น Trend การซื้อขายหลักแทนที่หรือควบคู่ไปกับ E-Commerce เชื่อว่าระหว่างทางน่าจะต้องผ่านปัญหาและอุปสรรคอีกมากมายแต่สิ่งที่จะตอบได้ว่า Trend นี้จะเกิดขึ้นและได้รับความนิยมหรือไม่คงไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ดีเท่าผู้บริโภคที่จะนิยมการซื้อขายด้วยวิธีนี้มากน้อยแค่ไหน
Natthapat Kamolpollapat (POP)
30 November 2021

holiday inn soi soon vijai

Hotel Man Travel EP นี้เฮียจะพาพวกเราไปที่ ซอยศูนย์วิจัย กรุงเทพ

ไปเยี่ยมชมโรงแรมที่สร้างขึ้นมาเพื่อตอบโจทย์การหาที่พักสำหรับผู้ป่วยพักฟื้นหรือญาติผู้ป่วยที่ต้องมาติดต่อกับโรงพยาบาล เฮียพาพวกเรามากันที่โรงแรม Holiday Inn Express Bangkok Soi Soonvijai สำหรับประสบการณ์ในการเข้าพักของเฮียครั้งนี้


1. ตัวโรงแรมค่อนข้างชัดเจนใน Market Segment หลักของโรงแรมและจากประสบการณ์ตรงของเฮียที่เคยได้มาเฝ้าไข้คุณแม่บอกเลยว่าโรงแรมนี้ตอบโจทย์ลูกค้ากลุ่มนี้อย่างมากครับเพราะเวลาคนเฝ้าไข้จะมีอารมณ์หนึ่งคืออยากหาที่เงียบๆ สบายๆ พักสักหน่อยเพราะเครียดและเหนื่อยทั้งกายใจการได้ออกมาจากโรงพยาบาลบ้างสักนิดก็ช่วยเติมพลังชีวิตให้เราได้ครับ
2. โรงแรมขนาดไม่ใหญ่มากมีทั้งหมด 8 ชั้นแต่ให้ความรู้สึกสะดวกสบายดีครับ Lobby ด้านล่างค่อนข้างโปร่งโล่งดีอีกทั้งยังสามารถปรับเปลี่ยนเป็นสถานที่จัดงาน Event งาน Meeting ขนาดไม่ใหญ่ได้อีกด้วย วันที่เฮียมาพักเค้ามีงานพอดีเลยครับแต่เวลาจัดงาน ABF จะเปลี่ยนเป็น ABF Box นำส่งขึ้นไปบนห้องแทนเพื่อลดความแออัดบริเวณ Lobby ด้านข้างๆ โรงแรมตรงทางเข้าจะมีซุ้มขายอาหารอยู่ด้วยนะครับและข้างๆ ทางลงลานจอดรถเค้าก็เปิดให้พ่อค้าแม่ค้ามาตั้งซุ้มขายของด้วยครับถือเป็นการปรับตัวหารายได้เพิ่มที่ดีทีเดียว
3. ห้องพักของเฮียเป็นห้อง Queen Bed Standard สิ่งอำนวยความสะดวกครบตามมาตรฐานของ IGH ที่นอนนิ่มกำลังดีมีหมอนให้ถึง 4 ใบ ห้องน้ำเฮียชอบที่การออกแบบในการเปิด-ปิดประตูห้องน้ำเค้ามากครับคือถ้าเราเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปจนสุดจะกลายเป็นไปปิดประตูห้องอาบน้ำและเมื่อเปิดประตูห้องอาบน้ำจนสุดก็จะเป็นการปิดประตูห้องน้ำ แนวดีครับ
4. อาหารเช้ารสชาติปกติครับช่วงนี้สามารถสั่ง Request ได้จนกว่าจะอิ่มของเฮียอย่างที่บอกว่ามาตอนเค้าจัดงานพอดีเลยต้องสั่งก่อนล่วงหน้า 1 วันว่าจะกินอะไรเมนูก็มีหลากหลายพอสมควรครับ
5. Location เหมาะสำหรับคนที่ต้องมาติดต่อธุระหรือมาพักฟื้น มารักษา ที่โรงพยาบาลกรุงเทพสำนักงานใหญ่มากครับเพราะอยู่แทบจะติดกันเลย ของกินของใช้ก็ไม่ต้องห่วงเพราะมีศูนย์การค้าเล็กๆ ที่เป็นพื้นที่เช่าของรพ. คอยอำนวยความสะดวก ของกินเพียบ ของใช้ก็เยอะ สะดวกมากครับ
6. Roof Deck นี่เฮียขึ้นไปเดินเล่นแล้วชอบนะมันร่มรื่นดีต้นไม้เยอะเหมาะกับการขึ้นมานั่งพักผ่อนคลายเครียดมากครับแต่ต้องมาตอนเช้าตรู่หรือไม่ก็เย็นเลยนะเพราะไม่งั้นจะร้อนมาก
รวมๆ แล้วก็คุ้มราคาดีครับกับสิ่งอำนวยความสะดวกที่ได้รับ
Room Type: Queen Bed Standard
Room Rate: 1,013.64 THB Net. (IHG Member Rate) + ABF
Hotel Man Rating Score : 7.5 / 10

วันศุกร์ที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564

ใคร

 เรื่องหลอนก่อนนอน ตอน “ใคร” EP.1


“ขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จและตั้งใจเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการฝึกงานครั้งนี้ให้เต็มที่นะคะ” ทันทีที่จบประโยคนี้การเรียนการสอนวันสุดท้ายของภาคเรียนนี้ได้สิ้นสุดลงและต่อจากนี้พวกเราทุกคนจะเข้าสู่ช่วงเวลาของการ “ฝึกงาน” ซึ่งถือเป็นอีกส่วนหนึ่งในการเพิ่มพูนทักษะภาคปฏิบัติให้กับเราเพื่อให้เราได้จบออกไปเป็นบุคคลากรด้านการโรงแรมและการท่องเที่ยวที่มีคุณภาพ

ผมชื่อ "ลม" ครับเป็นนักศึกษาการโรงแรมและการท่องเที่ยวของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคอีสานสาเหตุที่ผมเลือกเรียนสาขานี้ก็ไม่มีอะไรมากครับคือมันมีคนข้างบ้านของผมที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันแกไปทำงานโรงแรมที่กรุงเทพแล้วมีเงินมีทองกลับมาให้พ่อให้แม่ที่บ้านมากมายจนซื้อที่ซื้อทางได้พ่อแม่ของผมก็เลยอยากให้เรียนสาขานี้บ้างผมก็เลยได้มาเรียนที่นี่ครับ

อย่างที่บอกว่าผมกำลังอยู่ในช่วงที่จะต้องไปฝึกงานตามข้อกำหนดของหลักสูตรในช่วงที่ผมและเพื่อนตระเวนหาโรงแรมในการฝึกงานก่อนหน้านั้นประมาณ 2-3 เดือนเพื่อนของผมที่ชื่อ “ไอ้ชิน” มันบังเอิญไปรู้จักกับลูกเจ้าของโรงแรมแห่งหนึ่งชื่อ “เอส” เข้าผ่านการไปเตะบอลด้วยกันหลายครั้งแล้วคุยกันถูกคอก็เลยสนิทกันทีนี้มันก็เลยพูดทีเล่นทีจริงว่า “ขอไปฝึกงานโรงแรมเอสได้ไหม?” ซึ่งเอสก็ตอบตกลงเพราะไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรอีกทั้งหลายๆ ครั้งโรงแรมเอสก็รับนักศึกษาฝึกงานอยู่แล้ว จากนั้นไอ้ชินกับผมก็แจ้งอาจารย์เกี่ยวกับโรงแรมที่จะไปฝึกงานซึ่งอาจารย์ก็จัดการติดต่อฝ่ายบุคคลของโรงแรมเพื่อทำเรื่องขอไปฝึกงานโดยที่เอสได้บอกไอ้ชินไว้ว่าถ้ามีอะไรให้ติดต่อคนชื่อพี่นีซึ่งพี่นี แกเป็นผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่โรงแรมของเอสและดูแลเรื่องนักศึกษาฝึกงาน

พอถึงวันที่ผมจะต้องเดินทางไปฝึกงานที่โรงแรมของเอสไอ้ชินก็ได้โทรไปบอกเอสว่าเรากำลังจะไปฝึกงานที่โรงแรมของเอสและกะว่าจะนัดเจอกันแต่โทรไปหลายครั้งดันติดต่อไม่ได้เพราะสัญญาณเหมือนบอกว่าเอสปิดเครื่องเราสองคนก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะกะว่าติดต่อฝ่ายบุคคลไว้แล้วที่สำคัญเราอยู่หอพักของโรงแรมเดี๋ยวก็น่าจะติดต่อเอสได้ไม่ยากเพราะยังไงเอสก็น่าจะมาที่โรงแรมอยู่แล้ว

ผมและไอ้ชินก็นั่งรถโดยสารไปยังโรงแรมสำหรับโรงแรมนี้ตั้งอยู่ในบริเวณที่เรียกได้ว่า “เป็นแหล่งโอโซนติดอันดับโลกที่สำคัญอีกแห่งหนึ่ง” ลักษณะเป็นตึก 2 ตึกแยกกันคั่นกลางด้วยสระว่ายน้ำและสวน มีตัวห้องอาหารสไตล์เรือนไทยแยกออกไปโดยรวมแล้วถือว่าเป็นโรงแรมขนาดใหญ่พอสมควรเลยครับ จุดขายที่นี่น่าจะเป็นบรรยากาศร่มรื่นที่ล้อมรอบด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ มีลมพัดเย็นๆ แบบธรรมชาติตลอดเวลา พลันที่ผมและไอ้ชินมาถึงที่โรงแรมเราสองคนก็ติดต่อพี่ รปภ.และแจ้งว่า “เราจะมาฝึกงาน” พี่ รปภ. พอได้ยินว่าจะมาฝึกงานแกก็ชะงักไปทีนึงแล้วก็ถามย้ำกลับมาว่า “มาฝึกงานเหรอน้อง?” ไอ้ชินมันปากไวกว่าผมมันก็ตอบกลับไปว่า “ใช่ครับพี่ผมสองคนมาฝึกงาน” พี่แกก็นิ่งไปสักพักแล้วก็ก้มไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาฝ่ายบุคคลก่อนที่แกจะบ่นพึมพำเสียงเบาๆ ผมได้ยินไม่ชัดแต่จับใจความได้ประมาณแกพูดว่า “ไม่รับเด็กฝึกงานมาตั้งนานแล้วทำไมอยู่ๆ เกิดมารับเอาตอนนี้วะ?” แต่ด้วยเสียงแกเบาไปหน่อยผมได้ยินไม่ค่อยชัดเลยไม่ได้สนใจอะไร ส่วนจะหันไปถามไอ้ชินก็คงไม่ต้องไปหวังพึ่งอะไรกับมันหรอกเพราะตอนนี้มันกำลังไล่ถ่ายรูปทางเข้าโรงแรมกับตัวมันเองอย่างเมามัน

พี่ รปภ.โทรหาฝ่ายบุคคลสักครู่ก็แจ้งให้เราเข้าไปที่ออฟฟิศฝ่ายบุคคลซึ่งอยู่ด้านหลังป้อม รปภ.ไม่ไกลนักผมและไอ้ชินขอบคุณแกแล้วก็เดินไป ระหว่างทางที่เดินไปที่ฝ่ายบุคคลนั้นสองข้างทางจะมีต้นไม้สูงขึ้นขนาบข้างกันแต่ถูกตกแต่งไม่ให้รกให้ความร่มรื่นดีเพียงแต่ถ้าในช่วงเวลากลางคืนน่าจะดูวังเวงพิกลเดินมาเรื่อยๆ จนเห็นออฟฟิศฝ่ายบุคคลอยู่ข้างหน้าไม่ไกลสายตาผมเหลือบไปเห็นสิ่งๆ หนึ่งอยู่ข้างทางตอนแรกที่หางตาผมเห็นมันเหมือนเป็นกล่องโฟมที่ใส่ข้าวกางอยู่พอเพ่งไปดีๆ ผมเห็นในกล่องนั้นมีข้าวราดแกงกับขนมอยู่ในนั้นพร้อมกับน้ำขวดเล็กอีกหนึ่งขวดและที่สำคัญมีธูปที่ดับแล้วอยู่ 1 ดอกปักอยู่ตรงกลางข้าวกล่องนั้น

ผมเห็นแล้วก็กะจะชี้ให้ไอ้ชินดูแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะก็พอรู้มาว่ามันน่าจะเป็นการไหว้สัมภเวสีแต่ที่รู้สึกแปลกๆ คือพอมองถัดจากกล่องอาหารขึ้นไปมันมีรูปปั้นอยู่คู่หนึ่งเป็นรูปตุ๊กตาผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งถ้าไม่สังเกตดีๆ จะมองไม่เห็นเพราะค่อนข้างเล็กและอยู่ระดับเดียวกับต้นไม้ทรงเตี้ยๆ ผมหันมาสะกิดให้ไอ้ชินดูจังหวะที่ผมหันไปบอกเพื่อให้มันมาดูไอ้ชินมันหันมาก่อนแล้วผมหันกลับตามมาปรากฎว่าไอ้ชินมันบอกกับผมว่า “มึงให้กูดูอะไรวะมีแต่ต้นไม้?” ผมหันกลับไปมองที่เดิมปรากฎว่าข้าวกับตุ๊กตาเมื่อกี้มันไม่มี ตรงนั้นมันมีแค่ต้นไม้เฉยๆ ไม่มีร่องรอยของอะไรเลย ผมก็ งง นะว่า “เฮ้ย เมื่อกี้กูยังเห็นอยู่เลย?” แล้วก็ยังเถียงกับไอ้ชินว่า “เฮ้ยกูเห็นจริงๆ นะมึง” ไอ้ชินมันตอบกลับมาว่า “มึงมั่วแล้วไอ้ลม....แดกยาแก้เมารถไปแล้วมึนหรือเปล่ามึง?” ผมเถียงกับมันอยู่สักพักก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากออฟฟิศฝ่ายบุคคลแล้วกวักมือเรียกเราสองคน

ผมและไอ้ชินก็รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปเพราะผู้ใหญ่เรียกต้องรักษามารยาทหน่อยไปถึงก็เจอกับ “พี่นี” ที่ออกมารับผมและไอ้ชินก็ยกมือไหว้เคารพแกซึ่งแกก็รับไหว้แล้วก็เอ่ยปากถามมาว่า “ เหนื่อยกันไหมนี่ก็จะเที่ยงแล้วเดี๋ยวไปกินข้าวกับพี่ก่อนที่แคนทีนนะ” แล้วแกก็พาเราไปแคนทีนเพื่อกินข้าวเที่ยงกันก่อนและกลับมาทำเรื่องต่อทีหลัง

ระหว่างทางเดินไปแคนทีนเนื่องจากมันใกล้จะเที่ยงแล้วผมและไอ้ชินเดินไปเรื่อยๆ ก็เจอกับพนักงานที่กำลังทยอยลงมากินข้าวกลางวันสิ่งที่น่าแปลกใจคือทุกคนมองผมกับไอ้ชินแบบแปลกๆ งงๆ ประมาณว่าไอ้นี่เป็นใครคืออาการของทุกคนเหมือนไม่ได้ งง ว่าผมสองคนเป็นเด็กฝึกงานเข้ามาแต่ทุกคนเหมือนกำลัง งง ว่า “นี่โรงแรมรับเด็กฝึกงานแล้วเหรอ” เหมือนประมาณว่าที่นี่ไม่เคยมีเด็กฝึกงานมานานแล้วนั่นแหละครับ

ไอ้ชินมันหันมากระซิบบอกผมด้วยความแปลกใจว่า “เฮ้ยไอ้ลมทำไมพวกพี่ๆ เค้ามองเราแปลกๆ วะ?” ผมไม่อยากให้มันคิดมากก็เลยบอกไปว่า “เออ ไม่มีอะไรหรอกมั้งเค้าคง งง แหละที่มีเด็กใหม่เข้ามา” แม้เราสองคนจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากยังคงเดินตามพี่นีไปถึงห้องแคนทีน พอไปถึงประตูทางเข้าแคนทีนไอ้ชินมันเดินเข้าไปก่อนแต่ตอนนั้นอะไรดลใจผมไม่รู้ให้เงยหน้าขึ้นไปดูผนังด้านบนของประตูปรากฎว่ามันมียันต์อยู่หนึ่งอันแปะอยู่หนึ่งอันที่แปลกคือมันเป็นภาษาที่ผมอ่านไม่ออกและน่าจะไม่ใช่ผ้ายันต์ของเกจิอาจารย์ที่ไหนเพราะมันดูเหมือนักบเป็นแผ่นธรรมดาที่เอาตัวอักษรต่างๆ เหล่านั้นมาเขียนไว้

ในขณะที่ยืนดูผ้ายันต์อยู่คนเดียว ณ ตอนนั้นซึ่งไอ้ชินกับพี่นีเข้าไปรับอาหารแล้วจู่ๆ ผมก็เกิดอาการขนลุกทั่วตัวตั้งแต่หัวเลยนะครับอาการตอนนั้นคือรู้สึกได้เลยถึงคำว่า “ขนหัวลุก” แล้วจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูว่า “นาย ๆ” จะว่าผมหูฝาดก็ไม่น่าจะใช่เพราะผมว่าผมก็ได้ยินเหมือนคนเรียกจริงๆ แต่ใจหนึ่งก็คิดไปได้ว่ามันอาจจะเป็นพนักงานที่รุ่นราวคราวเดียวกับผมที่ลงมากินข้าวเรียกหรือเปล่าผมค่อยๆ หันหลังกลับไปดูปรากฎว่าด้านหลังของผมนั้น “ไม่มีใครอยู่เลยสักคนครับ”

โปรดติดตามตอนต่อไป...

#hotelmanstory #hotelman #hotelmantravel #hotelblogger #hotelreviewer #เรื่องหลอนก่อนนอน

ใคร 2

 เรื่องหลอนก่อนนอน ตอน “ใคร” EP.2



ในขณะที่ผมกำลังยืน งง อยู่ว่าเสียงใครที่เรียกนะ พี่นี กับ ไอ้ชิน ก็เรียกให้ผมเข้าไปในแคนทีน ตอนนั้นผมรีบเดินเข้าไปแล้วก็คิดไปเองว่า “ไม่น่าจะมีอะไร” เพราะตอนนี้มันก็กลางวันแสกๆ แต่ก็ยังติดใจอยู่นิดๆ ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะที่มีพี่นีกับไอ้ชินนั่งอยู่ก่อนแล้วทั้งสองคนก็บอกให้ผมไปตักอาหารมาเพราะที่นี่เค้าจะทำเป็นไลน์บุฟเฟ่ต์ไว้ให้พนักงานตักเอาเลยพ่อครัวแม่ครัวมีหน้าที่แค่ปรุงและเติม

ผมเดินไปหยิบถาดหลุม (นึกถึงความทรงจำตอนเข้าค่ายลูกเสือจริงๆ ) ผมค่อยๆ เดินไปตักอาหารวันนี้มีข้าวเปล่า ไก่ผัดขิง และแกงส้ม ผมค่อยๆ ตักอาหารทีละอย่าง สภาพของ Counter ที่วางกับข้าวนั้นเป็นลักษณะเหมือนตู้กระจกตามร้านข้าวราดแกงทั่วไปแต่แต่ต่างตรงนี้เค้าเปิดด้านหน้าเอาไว้ให้พนักงานตักอาหารได้เองเลย ด้านหลัง Counter เป็นประตูห้องครัวมองผ่านๆ ดูลึกลับๆ เพราะมันมืด และด้วยสัญชาตญาณมนุษย์ครับเวลาเราเห็นอะไรที่ดูลึกลับๆ เรามักจะอยากมองเข้าไปให้รู้ว่ามันมีอะไร ผมก็เป็นอีกหนึ่งในนั้นผมค่อยๆ มองเข้าไปในช่องของประตูที่มีความมืดสลัวๆ อยู่เพราะแสงเข้าไม่ถึงและเค้าไม่ได้เปิดไฟทุกดวงทันใดนั้นสายตาของผมมันเหลือบไปเห็นเงาๆ หนึ่งเลื่อนผ่านไปแบบเร็วๆ จนผมนึกว่าตาฝาด ลักษณะเหมือนเป็นการเลื่อนผ่านแบบไม่ได้เดินเลยนะครับเพราะมันดูนิ่งมากแต่เป็นการเห็นแค่แบบผ่านๆ เพราะเร็วมาก

ในขณะที่ผมกำลังยืนนิ่งพยายาเพ่งดูอีกทีว่าเป็นอะไรอยู่ๆ เสียงไอ้ชินก็เรียกผม “ไอ้ลม มึงเป็นห่าอะไรมากินข้าวได้แล้วกูหิว” ผมได้สติก็รีบเดินกลับมานั่งที่โต๊ะอย่าง งงๆ พอนั่งลง อยู่ๆ พี่นีก็พูดขึ้นมาว่า “ไม่มีอะไรหรอกกินข้าวได้แล้วเดี๋ยวต้องไปทำเรื่องที่ออฟฟิศอีก” ผม งงๆ เพราะไม่รู้ว่าพี่นีแกรู้ได้ยังไงว่าผมเจออะไรมา ตอนนี้ผมเจอเรื่องแปลกๆ ไปแล้วสองเรื่องกะว่าคืนนี้จะเล่าให้ไอ้ชินมันฟัง

เรากินข้าวกันจนเสร็จก็มาที่ออฟฟิศฝ่ายบุคคลพี่นีก็จัดการเรื่องเอกสารและทำเรื่องรับบัตรพนักงานฝึกหัดก่อนทำเรื่องเข้าพักในหอพักพนักงานให้กับเราจากนั้นพี่นีก็นัดให้พวกเราสองคนมาเริ่มงานในวันพรุ่งนี้ตอน 9 โมงเพื่อจะได้มาเข้า Orentation ก่อนเริ่มงานซึ่งวันพรุ่งนี้จะมีนักศึกษาฝึกงานอีก 5 คนเข้ามาร่วมด้วย ซึ่งรุ่นของผมที่มาฝึกงานนั้นรวมทั้งหมดมีอยู่ 15 คนแต่จะทยอยๆ มา ณ ตอนนี้จะมีผมกับไอ้ชินมาเป็นสองคนแรก ในขณะที่เรากำลังจะออกจากออฟฟิศฝ่ายบุคคลมีสายเรียกเข้ามาหาพี่นี แกยกหูรับสายสักพักแกก็พูดขึ้นว่า “ขอยกเลิกมาฝึกงานที่นี่เหรอคะ..อ้าว!! ทำไมล่ะคะ?​ นัดกันแล้วนี่คะอาจารย์” ผมกับไอ้ชินได้ยินตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องของโรงแรมเขา พี่นีคุยสายต่อสักพักแล้วก็วางสาย ผมและไอ้ชินก็ยกมือไหว้สวัสดีแกแล้วก็จะเดินทางเข้าหอพัก

เราสองคนยังไม่ทันได้เดินออกมาจากออฟฟิศพี่นีแกก็บ่นขึ้นมาลอยๆ ว่า “ดูซิ เพื่อนเธอหายไปอีกแล้ว 3 คน ทางมหาลัยโทรมายกเลิกขอเข้าฝึกงานที่นี่บอกได้ที่อื่นแล้ว ก่อนหน้านั้นก็เพิ่งยกเลิกไปชุดนึง 6 คน” ผมกับไอ้ชินได้ยินก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็ลาแกแล้วก็เดินทางไปหอพักพนักงาน

เราสองคนเดินมาถึงหอพักพนักงานซึ่งอยู่ด้านหลังของโรงแรมตั้งลึกเข้ามาในแทบจะติดป่าด้านหลังที่เป็นเนินเขาครับ เราเดินเข้ามาตามทางบรรยากาศตอนนั้นที่เริ่มจะบ่ายแก่ๆ แล้วด้วยความที่มันอยู่ในเขตป่ามันก็จะดูร่มรื่น สงบๆ เย็นๆ คนที่ชอบบรรยากาศแบบนี้นี่คือสวรรค์เลยนะครับแต่สำหรับผมกับไอ้ชินเราสองคนเป็นคนอยู่ง่ายอยู่ที่ไหนก็ได้เลยไม่ได้สนใจอะไรมากนักเราสองคนตรงดิ่งไปที่ทางเข้าหอ

ไปถึงก็เจอพี่ รปภ. อีกคนหนึ่งที่อยู่ประจำหอพักเราก็สวัสดีแล้วก็แนะนำตัวพี่ รปภ. รับไหว้แล้วก็ทำหน้า งงๆ นิดนึงก่อนถามเรากลับมาว่า “นี่มาฝึกงานเหรอ?” เราสองคนก็ตอบว่า “ใช่ครับพี่? ฝ่ายบุคคลให้กุญแจห้องมาครับอยู่ชั้น 3 ห้อง 302 ครับ” พี่แกก็พนักหน้าแล้วก็ถามย้ำกลับมาว่า “ห้อง 302 เหรอน้อง? ใช่เหรอ” ผมกับไอ้ชินก็ งง แล้วก็หยิบกุญแจที่มีเบอร์ห้องติดอยู่มาให้แกดู “นี่ไงพี่ 302” แกก้มลงดูแล้วก็นิ่งๆ ไป สักพัก ก่อนบอกผมกับไอ้ชินว่า “ เราเป็นพุทธหรือเปล่า?” ผมกับไอ้ชินก็ตอบ “ใช่ครับพี่” พี่แกก็บอกต่อว่า “เออ ก่อนเข้าก็ไปไหว้เจ้าที่กับศาลตา ยาย ข้างๆ ก่อนนะ ไปฝากเนื้อฝากตัวเค้าไว้ก่อน” ผมก็ไอ้ชินก็ตอบ “ได้ครับพี่” เพราะเราก็เข้าใจตรงพิธีนี้อยู่แล้วเลยไม่ได้มีปัญหาอะไร ก่อนจะขอตัวขึ้นห้อง

ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดพี่ รปภ. แกตะโกนเรียกผมกับไอ้ชิน “น้องเดี๋ยว” ผมกับไอ้ชินก็หยุดแล้วหันมาหาแก แล้วแกก็เดินมาทำหน้าจริงจังก่อนบอกผมกับไอ้ชินว่า “เออน้อง ด้านหลังหอเป็นห้องเก็บของห้ามเข้าไปนะ เดี๋ยวใครไม่รู้จะเข้าใจว่ามาขโมยของ” ผมกับไอ้ชินก็ตอบแกไปว่า “ได้ครับพี่”

พอเห็นว่าพี่ รปภ. เริ่มคุยกับเรามากขึ้นผมเลยถามกับไอ้ชินว่า “เฮ้ยมึงลองถามพี่เค้าดูไหมว่าเอสจะมาโรงแรมไหมพรุ่งนี้?” ไอ้ชินมันนึกขึ้นได้ก็เลยบอกผมว่า “เออ จริงหว่ะ เมื่อกี้ก็ลืมถามพี่นีไป” พูดจบไอ้ชินมันก็หันไปถามพี่ รปภ.ว่า “พี่ครับ พรุ่งนี้คุณเอสเข้าโรงแรมไหมครับ?” พี่ รปภ.ถามกลับมาแบบที่ผมกับไอ้ชิน งง ไปเลยคือแกบอกว่า “เอสไหนน้อง?” ไอ้ชินมันก็ตอบแกกลับไปว่า “คุณเอสที่เป็นลูกเจ้าของโรงแรมไงพี่?” พี่ รปภ. แกก็ยังทำหน้า งง จังหวะนั้นมีสายเรียกเข้ามาที่มือถือไอ้ชินพอดีมันเลยรับสายปรากฎว่าปลายสายเป็นเอส

ไอ้ชินมันก็คุยกับเอสประมาณว่า “ตอนนี้มาถึงโรงแรมแล้วกำลังจะเข้าหอพักห้อง 302 “ แล้วมันก็ถามเอสว่า “พรุ่งนี้เอสจะมาโรงแรมกี่โมงจะได้เจอกัน?” พอมันพูดจบเหมือนเอสเงียบไปจนไอ้ชินต้องเรียก “ฮัลโหลเอส เอส เอส อยู่มั้ย?” ก่อนเหมือนเอสจะตอบกลับมาถามไอ้ชินอีกครั้งว่าห้องอะไร? ซึ่งไอ้ชินก็พูดซ้ำไปว่า "ห้อง 302 เอส" ไอ้ชินกับเอสคุยกันสักพักแล้วอยู่ๆ ก็วางสายไป สรุปว่า “เอสจะมาหาเราวันนี้ประมาณ 5 ทุ่ม เพราะไปทำธุระที่ต่างจังหวัดน่าจะมาถึงประมาณนั้นถ้ายังไม่นอนจะมาหาพวกเรา” ไอ้ชินกับผมปกติเราก็นอนดึกอยู่แล้วก็เลยตอบว่ามาหาได้

เราสองคนก็หันไปลาพี่ รปภ.ก่อนขึ้นห้องไปซึ่งพี่เค้าก็เหมือนทำหน้าแปลกๆ ตอนที่เราบอกแกก่อนขึ้นมาว่า “พี่เดี๋ยวคุณเอสมาหาผมสองคนนะครับประมาณ 5 ทุ่ม” แกนิ่งไปไม่ได้พูดอะไรก่อนเราจะขึ้นห้องมา

ผมและไอ้ชินเดินขึ้นบันไดมาที่ชั้น 3 พอประตูลิฟท์เปิดออกผมสองคนค่อยๆ เดินหาห้อง 302 ซึ่งถ้าเอาตามโครงสร้างทั่วไปแล้วห้องเบอร์นี้น่าจะอยู่ห้องแรกๆ ถ้าเรานับตามหลัก 01 02 ไปเรื่อยๆ แต่ที่แปลกคือห้องนี้ของผมกับไอ้ชินมันไปอยู่ติดทางหนีไฟห้องสุดท้ายเลยครับแล้วเป็นห้องเดียวที่ประตูห้องพักเป็นประตูไม้แกะสลักบานใหญ่กว่าคนอื่นมองผ่านๆ ยังเห็นได้ชัดถึงความแตกต่างของประตูห้องเราสองคนกับห้องอื่น

เรามาถึงหน้าห้องพักที่รู้สึกตอนนี้คือเหมือนกับชั้น 3 นี้ “มีห้องผมอยู่ห้องเดียวหรือเปล่าเพราะมันเงียบเกิน” แต่พอสักพักห้องที่ถัดจากห้องผมไป 2 ห้องมีคนเปิดประตูออกมาเป็นพนักงานผู้ชายสองคน เหมือนกำลังจะไปเข้างานผมกับไอ้ชินเห็นก็ยกมือสวัสดีพี่สองคนนั้นซึ่งเค้าก็มองมาแล้วรับไหว้ผมสองคนก่อนหันหลับไปอย่างเร็วแล้วคุยกันในระดับที่ผมกับไอ้ชินได้ยินว่า “เด็กฝึกงานเหรอวะไม่เห็นซะนานแล้วทำไมไปอยู่ห้องนั้นกันวะ” ก่อนที่สองคนจะไปทำงาน

ผมและไอ้ชินตอนนี้เริ่ม งงๆ ในพฤติกรรมของพนักงานทุกคนที่นี่ที่มีต่อเด็กฝึกงานมันดูแปลกๆ แต่ก็เก็บความสงสัยไว้ในใจ เราสองคนไขประตูห้องเข้าไปพอเปิดประตูเข้าห้องปุ๊บอยู่ๆ จังหวะที่กำลังจะหันไปปิดประตูนั้นมีลมพัดมาวูบนึงจนประตูปิดเองดัง ปัง!!!!! ผมและไอ้ชินตกใจสะดุ้งกันอุทานออกมาพร้อมกันว่า “เชี้ยอะไรวะเนี่ยตกใจหมด” ที่ตกใจไม่ใช่อะไรนะครับแต่เพราะตอนที่ผมขึ้นมาชั้นนีไม่มีลมเลยและไม่มีทีท่าว่าจะมีลมแรงขึ้นมาได้แต่ทำไมอยู่ๆ มันดันมีลมวูบนี้พัดมาได้? พอหายตกใจก็หันหน้ามาสำรวจสภาพในห้องต่อซึ่งห้องพักห้องนี้นั้นมันแปลกตรรงที่ปกติหอพักพนักงานทั่วไปจากที่ผมรู้จักมักจะเป็นเตียงสองชั้นเพราะต้องการให้พักด้วยกันได้อย่างต่ำ 4 คน แต่ห้องของผมกับไอ้ชินห้องนี้เป็นเตียงไม้สองเตียงแยกกันอย่างดีที่สำคัญห้องนี้เป็นห้องเดียวที่ “มีห้องน้ำในตัวและไม่ต้องไปใช้ห้องน้ำรวมกับใคร” จนบางครั้งผมสองคนยังมองว่า “นี่มันดีไปหรือเปล่าวะเนี่ยเหมือนห้องพักแขกเลย” แต่ก็คิดต่อไปว่า “น่าจะเป็นเพราะเอสมาแจ้งฝ่ายบุคคลไว้หรือเปล่าว่าเป็นเพื่อนเลยให้ห้องดีมา” ด้วยความที่ไม่ได้สนใจอะไรและความเหนื่อยเราก็วางข้าวของเสร็จผมก้บอกไอ้ชินว่า “เฮ้ย กูขอนอนแป๊บนะ” ไอ้ชินก็ตอบมาว่า “ เออ เดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อน” แล้วเราก็แยกย้ายกันทำธุระ

ผมนอนหลับไปสักพักอยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงไอ้ชินตะโกนดังมาจากห้องน้ำจนผมสะดุ้งตื่นมันตะโกนเรียกชื่อผมดังมากพร้อมร้องเสียงหลง “ไอ้ลมๆ ไอ้เชี้ย ช่วยกูด้วย ไอ้ลม” ผมรีบลุกจากเตียงวิ่งไปที่ห้องน้ำผมตะโกนเรียกไอ้ชิน “ไอ้ชินเปิดประตูเร็วมึงเป็นอะไร” มันตอบกลับมาเสียงแบบตกใจมากว่า “กูเปิดไม่ได้ไอ้ลม ช่วยกูด้วย”

โปรดติดตามตอนต่อไป..

บทความแนะนำ