อยากซักแต่ไม่อยากจ่ายโว้ย

"กูล่ะเบื่อ"

เรื่องนี้เกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อวานนี้นี่เอง ปัญหามีอยู่ว่า มีแขกจากประเทศ ๆ หนึ่งซึ่งไม่ขอเอ่ยนามละกันเดี๋ยวจะโดนฟ้อง(รู้ไว้แล้วกันว่าประเทศเขาอาหารและกลิ่นตัวแรงงงงส์มาก) เขาจองห้องพักมาพร้อมกับได้รับสิทธิในการซักผ้าฟรี 8 ชิ้น ย้ำครับว่า 8 ชิ้นเท่านั้น ซึ่งในขณะที่เขาได้เช็คอินท์ในโรงแรมทางพนักงานไล่ตั้งแต่ Manager, Officer, Butler, Programmer, Hamberger, เอ้ย สองอันหลังไม่ใช่น๊ะล้อเล่ง ก็อธิบายให้เสร็จสรรพเรียบร้อย เท่านั้นยังไม่พอครับ ด้วยความที่กลัวว่าสมองน้อย ๆ ของมันอาจจะไม่เข้าใจเราจึงแจกจดหมายตบท้ายไปอีก 1 ฉบับเพื่อเป็นการยืนยันครับว่า "มึงได้แค่ 8 ชิ้นน๊ะ" ถ้าเสร่อซักเกินก็กรุณาจ่ายด้วย เพราะแม่บ้านเค้าไม่อยากดอมดมเครื่องเทศจากเสื้อผ้าของเมิงฟรี ๆ น๊ะจ๊ะ จากนั้นก็จบไป ย้อนนนน กลับไปตอนเริ่มต้นอีกครั้ง ตั้งแต่ที่มันส์จองมา ทำบุ๊คกิ้งส์เสร็จปั๊บ ก็ยกเลิกปุ๊บ แล้วก็จองใหม่ปั๊บแล้วก็ยกเลิกอีก คาดการณ์ได้ว่าชีวิตมึงนี่ไม่มีอะไรแน่นอน ตลาดหุ้นที่ว่าไม่แน่นอนยังเรียกมึงว่าพี่กันเลยทีเดียว จนมาเช็คอินท์ก็ยังอุตส่าห์เอากระดาษที่มันคอนเฟิร์มว่ายกเลิกไปแล้วสำหรับการจองห้องพักมาเสนอหน้าเช็คอินอีก โอ้ พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก หน้ามึงกับกระเบื้องนี่อันไหนหนากว่ากันวะ แต่ซวยไปที่มันเจอ Manager ที่ชั่วโมงบินสูงมันเลยต้องยอมจ่ายตามสถาณการณ์ ซึ่งสิ่งนี้เห็นจะเป็นสิ่งเดียวที่เราสามารถประกาสเอกราชเอาชนะมันได้ ตัดกลับมาที่วันที่มันเช็คเอาท์ เวลาประมาณ 8 นาฬิกาเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่หน้าล็อบบี้ (มันก็คงเป็นเรื่องปกติเพราะจะไปให้ดังห้องช่างก็คงไม่ได้) ปลายสาย "Hello i want to know about my laundry benefit" แปลเป็นไทยว่า "บอกฉันทีว่าฉันได้ซักผ้าฟรีไหม" หลังจากที่ผมรับเบอร์ห้องของมัน ซึ่งจริง ๆ น่าซื้อหวยน๊ะเนี่ย ผมก็เช็คในระบบ "Your laundry is free 8 Pcs." แปลเป็นไทยเอาเองน๊ะ หลังจากนั้นมันก็ขอบคุณและก็วางหูไป ต่อมาเวลาประมาณบ่ายสองโมงกว่า ๆ หลังจากที่มันลงมาแจ้งเช็คเอาท์แล้วเห็นบิลค่าซักผ้า "I don't want to pay this bill. you told me i can get free laundry" ประมาณว่ากูไม่จ่ายเพราะมึงบอกกูว่าฟรี เท่านั้นยังไม่พอครับตัวผัวไม่เท่าไหร่พอตัวเมียมา จัดเต็มครับ น้ำเสียงบวกคำพูดตบท้ายด้วย Acting เหมือนตอนคุณน้องเรยากำลังด่าพี่เลี้ยงลูกตัวเองกันเลยทีเดียว ทีนี้มาเลยครับชักแม่น้ำทั้งห้า ท้องฟ้าทั้งหก นรกทั้งเจ็ด มาหลอมรวมกัน "พนักงานเธอบอกชั้นอย่างนั้นอย่างนี้ จดหมายที่เธอให้ชั้นก็ไม่ได้อ่าน ทำไมชั้นมาพักผ่อนต้องผ่านด้วยเหรอ" สรุปง่าย ๆ ว่ากูไม่จ่ายเมิงจะทำไมแม้พวกเราจะยืนยัน นั่งยัน นอนยัน เอาตีนยันเอามือยันก็แล้ว ยังไงมันก็ยังไม่จ่ายอยู่ดี เถียงกันจนถ้าผู้กำกับหนังมาเห็นนี่ Acting ได้เลยน๊ะครับเนี่ย เท่านั้นยังไม่พอยังมีฉาก Drama ผัวหันไปตวาดเมียบอกว่า "ไม่ต้องคุย เดี๋ยวชั้นจัดการเอง ไปนั่ง" เมียเดินน้ำตาคลอเบ้าน่าสงสารมาก (แต่ไม่ใช่กูน๊ะ) ไปนั่งหน้าจ๋อย คุยไปคุยมาสรุปที่กูให้เมิงแค่ 500 ที่เหลือมึงรับผิดชอบเอาเอง และที่เจ็บใจมากที่สุดคือ "ตอนจ่ายน๊ะ เมิงนี่จ่ายบัตร Platinum AMEX วงเงินมึงนี่ซื้อบ้านได้หลังนึง แต่แม่งบิลแค่ 2 พัน มึงจะไม่จ่าย" กูอยากจะเอาหัวโขกข้างฝาตาย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "กรุณาอย่าคิดว่าแขกจากประเทศนี้จะมีไมตรีกับคุณ น๊ะจ๊ะ"

สันดานแขกและแขกดราม่า

วันนี้จะมาเล่าเรื่อง แขกควาย ๆ จากสองทวีป
เริ่มที่เรื่องแรกเป็นแขกที่มาเช็คอินท์แล้วก็ประมาณว่าโชว์พาวอย่างรุนแรง เริ่มต้นด้วยการไม่พอใจในห้องที่บล๊อกไว้ให้ (แต่กูก็ให้ตามมึงขอทุกอย่างนี่หว่า อยากให้ได้ conecting ก็จัดให้ Sea View อีกต่างหาก) ว่านู้นว่านี่แถมมาด่า Manager อีก ทั้ง ๆ ที่เค้าก็ไม่ได้ผิดอะไรโชว์ความสถุนอย่างไม่น่าเชื่อว่ามึงมีตังค์ (แต่ขอโทษจองผ่านเว็บไซต์ที่ค่าห้องถูกสุด ๆ ถูกแบบมึงนอนฟรีไปเลยดีมั้ย) สรุปคือสุดท้ายต้องการอัพเกรดห้อง จริง ๆ สันดานพวกนี้อ้าปากลิ้นไก่ก็โผล่ออกมา 2 เมตรกว่า ๆ แล้วล่ะนะแต่ก็ไม่อยากสร้างปัญหาก็จัดให้ แต่เท่านั้นยังไม่พอสำหรับมัน ถ้าท่านให้เท่านั้น อ๊อฟชั่นอื่น ๆ ที่มันอยากได้จะตามมาทันที แถมตอนเช็คเอาท์มีมาขอต่อรองอีกแม่เจ้าให้บ่ายโมงจะเอาสี่โมงเย็น พอบอกให้สี่โมงเย็น 1 ห้องอีกห้องขอเที่ยงจะไม่เอาจะเอาแม่งทั้งสองห้องเลย พร้อมด้วยวลีอมตะซึ่งกรูเนี่ยได้ยินมาเป็นครั้งที่ล้านแปด "ทำงานบริการเหมือนกันน่าจะช่วยกันได้มากกว่านี้น๊ะเนี่ย พี่ก็มีโรงแรมเหมือนกันเข้าจะระบบโรงแรมดี" คือแบบว่าที่พูดมาเนี่ยมึงไม่ได้ดูเลยหรือไงว่าว่าเขามึงเนี่ยจะทิ่มกูตายอยู่แล้ว ใช่ทำงานบริการเหมือนกันแล้วไง มึงไม่รู้เหรอว่าโรงแรมเค้าเช็คอินท์บ่ายสองโมง เช็คเอาท์เที่ยง จะขอเช็คเอาท์ช้าได้ก็ไม่เกินบ่ายสองโมง นี่มึงได้คืบจะเอาศอกไม่ได้ศอกเดียวน๊ะ สิบศอกเลย สงสัยต้องเจอศอกพนักงานแล้วมั้งเนี่ย คือยิ่งพูดว่าตัวเองทำงานบริการเหมือนกันมันยิ่งโชว์ความโง่น่ะครับ แบบว่าถ้ามึงทำงานบริการแล้วเนี่ยมึงก็ต้องรู้ซิว่าโรงแรมเค้ามีแขกมาจองต่อจากมึง แล้วมึงออกช้าเนี่ยเค้าจะนอนรอที่ไหน ดาดฟ้าหรือไง หรือลานจอดรถ เป็นโรงแรมมึง ๆ ก็ไม่ให้หรอก ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ ๆ แค่ 2 โมงเย็น ซวยไปแล้วกันมึง

เรื่องที่สองเป็นแขกดราม่า ออสการ์เรียกพี่
ไอ้นี่มาเช็คอินจองห้องพักเป็นแบบเตียงใหญ่แต่เราก็ไม่ได้คอนเฟิร์มมันไปตอนเช็คอินท์ ตอนมาก็โวยวายนิด ๆ พนักงานผมก็พาไปโชว์ห้องก่อน มันก็โอเค พอขึ้นไปห้องสักพัก ไม่รู้ประจำเดือนไม่มาหรืออย่างไร โทรมาเลยครับประมาณว่าจะขอเปลี่ยนห้องด่วน โวยวายสุด ๆ ประมาณว่าถ้ามึงไม่เปลี่ยนให้กูตอนนี้กูจะผูกคอตายใต้ต้นผักชีอะไรเงี๊ยะ สาดด ก็โอเค ก็อัพเกรดให้(อีกแล้ว) พอขึันไปห้องก็เงียบไปพักนึง สักพักใหญ่ ๆ เหลือบไปเห็น คลับ เลาจญ์ อยากใช้บ้าง แต่ลืมดูตีนตัวเองไปว่าได้แค่อัพเกรดห้อง พอเข้าไปแล้วใช้บริการไม่ได้ มาชุดใหญ่ครับทีนี้ ชักแม่น้ำทั้งห้า ท้องฟ้าทั้งหก นรกทั้งเจ็ด พูดไปก็ทำท่าผิดหวัง เสียใจ เหมือนจะร้องให้ ไม่รู้บ้านมันใครตายแถวสแกนดิเนเวีย นี่ถ้าปีนี้ออสการ์เค้าไม่ประกาศผลไปแล้วนี่กูจะให้มึงสิบตัวเลย ดราม่ามาก ดราม่าสุด ๆ ถ้าพี่ม้า เดอะสตาร์เห็นนี่มึงได้ไปต่อแน่ ๆ สรุปคือกูอยากกินข้าวที่ คลับ เลาจญ์ แถมมียกตัวอย่างด้วย "ชั้นไปพักที่กรุงเทพ แค่ชั้นคอมเพลนเค้าก็อัพเกรดห้องให้ชั้นไปอยู่ห้องสวีท" อ้าว หลุดแล้วครับ หลุด สรุปคืออยากได้ห้องสวีทเลยคอมเพลนซะ แล้ววันนั้นคอมเพลนเกือบ 10 รอบได้ เรื่องนั้นบ้างเรื่องนี้บ้าง ปากก็บอกมาพักผ่อน แต่กูเห็นมึงหาเรื่องคอมเพลนทั้งวัน ตกลงนี่มึงมาพักผ่อนใช่มั้ยเนี่ย อีกอย่างค่าห้องนี่ก็จองมาถูกเป็นขี้ เห็นขี้กับค่าห้องมึงกูเอาขี้ดีกว่า (พูดเล่น) ที่ประทับใจนี่คือตอนพูดมึงตีบทแตกมาก แตกกระจุยเลย เอาเป็นว่าชาติหน้าอย่าเจอมึงอีกละกันน๊ะ

เรื่องของแขกทะเลาะกัน (แล้วกูไปเกี่ยวอะไรเนี่ย)

เรื่องนี้อยากเล่าให้ฟังเป็นอุทาหรสอนใจพนักงานโรงแรมทุกท่าน เรื่องเกิดขึ้น ณ เช้าวันหนึ่งในชั้น Club Lought ซึ่งเป็นโซนที่เรียกกันว่าใช้รับรองแขกระดับ V.I.P หรือที่เรารู้จักกันในนาม Very Important Person ประมาณว่า เป็นระดับบุคคลสำคัญมาก มากจนไม่รู้จะมากยังไง ก็ไม่เข้าใจในความสำคัญของมันเหมือนกัน เพราะส่วนตัวผมก็ไม่เห็นว่ามันจะสำคัญอะไรกับชีวิตผม เพราะคุณมึงก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตกูดีขึ้น หรือขาดเธอไปฉันตายแน่นอน มีแต่เวลาที่พวกเมิงมาพักนี่แหละ ที่จะทำให้ชีวิตกรูยุ่งขึ้นอีกเป็น 100 เท่า แถมถ้าโชคร้ายเจอคนที่พูดจาไม่รู้เรื่องประมาณว่าชั้นจ่ายมาแพงน๊ะนี่ก็ยิ่งโชคร้ายใหญ่ เคยมีครั้งนึงเจอแขกที่มาจากหน่วยงานที่สำคัญในระบบราชการไทยหน่วยงานหนึ่ง ทางโรงแรมก็อุตส่าห์เตรียมที่สำหรับรับประทานอาหารให้เป็นแบบส่วนตัวและสัดส่วน แยกจากแขกอื่นใน Club Floor เรียบร้อย แต่รู้ไหมครับเกิดอะไรขึ้น ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันอ่านภาษาไทยไม่ออกหรือฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือยังไงก็ไม่ทราบ สันนิษฐานได้ว่าตอนเด็ก ๆ ไม่เคยเรียนชั้นประถม มันไม่นั่งในที่จัดให้ครับ แต่มันไปนั่งที่อื่นซึ่งเป็น ที่ ๆ จัดไว้ให้แขกทั่วไปนั่ง ขนาดเชิญมัน บอกมันก็แล้วว่าเราจัดที่ไว้ให้แล้วมันยังไม่ยอมไป ราดก็ไม่ลง (สงสัยส้วมเต็ม) นี่ไม่เกรงใจนี่จุดธูปให้ด้วยอ่ะ มันก็ไม่ไปนั่งครับมีการพูดอีกครับ "ผมจะนั่งตรงนี้" ฮึ สรุปคือแค่อยากจะเอาชนะน่ะครับ ขอแค่ชนะนิดนึงส์ก็ยังดี คาดเดาได้ว่าตอนเด็ก ๆ คงเก็บกดที่แม่ไม่ให้ไปเล่นขายของกับเพื่อนแน่ ๆ

ย้อนกลับมาที่เรื่องแขกทะเลาะกันก่อนคับ พอดีว่ามีลูกชายของแขกที่เข้าพักคนหนึ่งมาเล่นคอมพิวเตอร์ซึ่งในขณะนั้นมันเป็นคอมพิวเตอร์ของ Apple มีแค่ 2 ตัว ใน Club ครับ แขกที่ว่านี้ไม่ขอบอกชื่อประเทศน๊ะครับว่าเป็นประเทศอะไร รู้แค่ว่าเขามาจากออสเตเลียครับ ซึ่งเด็กคนนี้มันก็เล่นของมันอยู่ดี ๆ แต่มันเล่นนานหน่อย ส่วนอีกเครื่องนึงก็มีแขกใช้อยู่ เวลาผ่านไปประมาณ 30 นาที ก็มีเด็ก(เวร)อีกคนหนึ่งจะมาแย่งเล่นพอมันเดินมาถึงมันก็แย่งเมาส์แย่งคีย์บอร์ดเด็กคนนี้ไปเลยครับแต่เด็กคนนี้ไม่ให้ ทีนี้ก็ตามประสาเด็กครับ มันก็เดินไปฟ้องพ่อมันที่เป็นชาวรัสเซีย (อุ๊ย บอกชื่อประเทศไปแล้วจะโดนฟ้องมั้ยเนี่ยกรู) พ่อมันก็เดินมาแล้วก็จับเด็กที่เล่นอยู่โยนออกจากเก้าอี้เลยครับ ย้ำครับว่าโยนออกไปเลยครับ แมนจริง ๆ เมิง แกล้งได้แม้กระทั่งเด็ก แล้วเด็กคนนั้นเดินร้องให้และวิ่งออกไปครับ

จากนั้นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฟันก็เกิดขึ้นครับ พ่อของเด็กคนนั้นเดินมาครับแล้วมาถึงก็ปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อคู๋กรณีครับพร้อมกับถามด้วยเสียงโกรธมากมายว่า "ช้างกูอยู่ไหน" เอ้ย ไม่ใช่ "เธอมาทำลูกชั้นทำไม" แทนที่แขกคนที่ผิดจะขอโทษแล้วพูดจากกันดี ๆ มันตอบอย่างไรรู้ไหมครับ "ก็ลูกชั้นจะเล่นคอม" น้าน กวนทีนเค้าได้อีก ก็มึงนี่ผิดเต็ม ๆ ยังเสือกมาเถียงเค้าอีก ลูกน้องผมเห็นท่าไม่ดีเลยต้องโทรตามหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยขึ้นมาควบคุมเหตุการณ์ครับ ไม่งั้นอาจจะบานปลายกลายเป็นเหตุจลาจลได้ ดีไม่ดีแขกที่ทานอาหารเช้าอยู่อาจได้ดูมวยคั่นเวลาไปด้วยครับ

บทสรุปท้ายที่สุดก็ลงเอยด้วยดีครับ แต่วันต่อมาแขกรัสเซียคู่กรณีครับ ลงมาหาผมที่หน้าล็อบบี้ถามหาผู้จัดการ (มึงไม่ถามหาคนสวนมั่งวะ) แกมา complain พนักงานผมครับว่าบริการไม่ดีเลือกปฏิบัติ แถมทำหน้าตาไม่รับแขก ให้ผมรีบเอาพนักงาน 2 คนนั้นออกจากโรงแรมไม่อย่างนั้นเค้าจะจับมันโยนออกจากโรงแรมและแจ้งตำรวจ น้าน ดูนิสัยมันครับ และแขกชาตินี้น๊ะคับนิสัยจะออกแนวนักเลงแบบนี้หมดครับคิดว่ากรูมาพักแล้วกรูต้องได้อะไรทุกอย่าง ผมเลยย้อนกลับไปว่า " you ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก เพราะ you ไม่มีสิทธิ์" เชื่อมั้ยครับมันก็ยังบอกอีกนั่นแหละครับว่ามันจะทำ เออ เอากะมึงสิ สุดท้ายหัวหน้าผมต้องเข้ามาไกล่เกลียและหาข้อสรุปให้ครับ

นิทานเรื่องนี้สอนให้พนักงานโรงแรมรู้ว่า กรุณาอย่าตื่นเต้นเวลาแขกทะเลาะกันถ้ามันไม่เลิกก็เอาน้ำสาดแม่งเลย

เพื่อนกรูหญ่าย

สวัสดีฮาฟฟ์ วันนี้จะมาเล่าเรื่อง "เพื่อนกรูหญ่ายยยยยย" เรื่องนี้เกิดขึ้นในขณะที่ผมทำงานอยู่โรงแรมหาดาว ซึ่งประเด็นอยู่ที่ว่าเนื่องจากว่าโรงแรมเราเนี่ยยังสร้างไม่เสร็จ (ก็แล้วไม่รู้ว่ามึงจะรีบเปิดไปไหน) แต่ต้องการต้อนรับแขกผู้มีเกลียดให้มาเข้าพัก (พร้อมกับคำก่นด่าและสาบแช่งประเภทจอง 100 นึงจะเอา 150 อะไรเงี๊ยะ) ประกอบกับพนักงานที่มีให้บริการอยู่เนี่ยก็ไม่พอแนว ๆ ว่าต้องทำงานกันวันละ 48 ชั่วโมงกันเลยทีเดียว และแผนกต้อนรับที่ผมอยู่เนี่ยก็เสือกเป็นหนึ่งในนั้นที่หมีงานเข้าครับ เวลาประมาณ 4 โมงเย็นตามเวลาท้องถิ่น ผมได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งจากลูกน้องที่โอนมาให้ โดยมันก็น่ารักครับเพราะบอกให้ทราบล่วงหน้าแบบไม่ต้องแจ้งเป็นหนังสือลงนามในข้อตกลง เอ็มโอยู "พี่ สายนี้แขกจะ complain" ยังดีครับอย่างน้อยมึงก็ทำให้กูทำใจไว้ก่อนเลยว่า โดนแน่ๆ  "สวัสดค่ะ พี่มีเรื่องจะแจ้งและขอต่อว่าโรงแรมหน่อย" เดี๋ยวพี่จะลงไปหาน๊ะคะ เจริญครับญาติโยม มึงพูดเอง เออ เองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ลงมา นี่สรุปว่ากูบ้าหรือมึงเมาเนี่ย มึงถามกูสักคำมั้ยว่าอยากพบมึงหรือเปล่า ถามกูสักคำมั้ยว่ากูเนี่ยยุ่งมั้ยและว่างตอนไหน มึงเล่นไฟต์บังคับอยากเจอกูเลย แล้วถ้ากูไม่อยากเจอมึงล่ะ "อ๋อ พี่ครับไม่ว่างครับพอดีจะพาหมาไปเดินเล่น" มึงจะว่ายังไง สักพักประมาณ 10 นาทีครับ เธอก็เดินลงมา ลักษณ์เป็นผู้หญิงวัยกลางคนออกไปทางแก่นิด ๆ ใสเสื้อกล้างกางเกงขาสั้นสีชมพู (แรงได้อีกน๊ะหล่อน) "สวัสดีครับพี่ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" ผมทักทายด้วยประโยคคลาสสิค "สวัสดีค่ะ คืออย่างนี้ค่ะพี่มีเรื่องที่ไม่สมควรจะเกิดในโรงแรมหาดาวของคุณ มีแขกคนอื่นเปิดประตูห้องพี่เข้าไปค่ะ" นี่ดีน๊ะค่ะว่าพี่น่ะไม่ได้ทำอะไรอยู่ ถ้าเกิดพี่อาบน้ำอยู่ล่ะจะเป็นยังไง" อันนี้ก็ต้องยอมรับตามความจริงครับว่า โรงแรมเปิดใหม่ระบบจะมั่วมาก การออกคีย์การ์ดก็สามารถทำซ้ำห้องได้เพราะบางทีอาจให้ห้องแขกซ้ำไปอันนี้ก็ต้องยอมรับ ผมจึงกราบขอโทษงาม ๆ นี่ถ้าไม่เกรงใจจะจุดธุปเทียนและมาลัย 3 สี วนขวารอบแกสัก 3 รอบ พร้อมเสนอให้แกพักฟรี 1 คืนและสัญญาว่าจะนำเรื่องนี้แจ้งให้กับผู้จัดการทั่วไป (ตำแหน่งที่กูไม่เคยเห็นแม่งทำอะไรเลย นั่งอยู่แต่ในห้องทั้งวัน กลางวันก็มากินข้าว ว่าง ๆ ก็นั่งจับผิดพนักงาน แถมตกเย็นแม่งพาครอบครัวมากินฟรีดินเนอร์อีก) รู้มั้ยครับเธอพูดยังไง "โอ๊ยน้อง (เสียงสูงเหมือนควายออกลูก) ไม่ต้องแจ้งหรอกค่ะเพื่อนพี่น่ะเป็นบอร์ดบริหารโรงแรมเดี๋ยวพี่บอกเค้าเองดีกว่า เนี่ยเดี๋ยวพี่โทรเลย (ทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยน๊ะ ผมก็รอดูว่าจะโทรหรือเปล่าแม่งนั่งดูอยู่นั่นแหละไม่โทรสักที) เสร็จแล้วก็โชว์โง่อีกดอก "โรงแรมเนี๊ยะถ้าพี่ขอเพื่อนพี่ว่าจะมาพักฟรีนี่ยังได้เลยน๊ะ แต่พี่ไม่ขอไงเกรงใจเพื่อน" (แหม มึงนี่ช่างเป็นคนดีเสียจริง นิสัยอย่างเมิงนี่กูว่าถ้าขอได้ไม่น่ารอดพักฟรีน๊ะมึงเนี่ย) เสร็จแล้วก็นั่งสอนว่าระบบโรงแรมมันต้องอย่างนั้นมันต้องอย่างนี้ รู้ดีทุกอย่าง (แต่แม่งไม่ได้ดีสักอย่าง) เสร็จปุ๊บก็เดินกลับห้องไป ผมก็ยังมองตามน๊ะคับคิดว่าถ้าได้คนเปิดมันเห็นตอน อินี่อาบน้ำสงสัยแม่งเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมแน่เลยว่ะ อิอิ

ควายหิวข้าว

แท่น แทน แท๊น สวัสดีครับ วันนี้มาพร้อมกับบทความใหม่ขอเสนอตอน "ควายหิวข้าว" เรื่องมีอยู่ว่า ช่วงที่ผมทำงานอยู่ในคืนวันที่ 31 ธันวาคม 2553 ซึ่งโรงแรมของผมนั้นด้วยความที่เป็นโรงแรมหาดาวและเป็นโรงแรมที่ยิ่งใหญ่โต มโหฬารบานตะเกียง พื้นที่กว่า 3000 เอเคอร์ พร้อมสระน้ำและสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายครบครัน ห้องอาหาร ห้องเด็กเล่นแต่จริง ๆ น่าจะเรียกห้องทิ้งเด็กมากกว่าเพราะส่วนใหญ่ที่เห็นบิดาและมารดามันมักจะเอามาโยนไว้ให้พนักงานก่อนที่มันจะออกไปไหนกันก็ไม่รู้ และที่เด็ดสุดก็สปาอันเลื่องชื่อของเรา (แต่อย่าถามถึงความพร้อมของมันน๊ะครับ เอาเป็นว่า สระน้ำว่ายได้ ห้องอาหารกินได้ สปามีเตียงนวดคุณ แค่นี้คุณก็ควรจะพอใจแล้วครับ) ในช่วงเย็นก็มีการเชิญแขกเหรื่อกันมามากมายหลากหลายวงการ ทั้งตำรวจ ทหาร นักการเมือง เซเลบ คนดัง ไฮโซบ้าง โลโซบ้าง แอบไฮโซบ้าง เยอะแยกมากมายไปหมด และช่วงเวลาทีทุกคนรอคอย (มันรอเวลานี้เพราะบางคนอยากจะนอนเต็มทีและก็แม่งล่อไปเที่ยงคืนแล้วนี่) ก็มาถึง เป็นเวลาแห่งการนับถอยหลัง(ลงคลอง) สู่การขึ้นศักราชใหม่ จริง ๆ ก็ไม่รู้ว่ามึงจะนับกันทำไมเพราะนาฬิกามันก็เดินของมันอยู่แล้ว ทันใดนั้นเอง ปรากฏร่างเงาขนาดใหญ่มากกกกกครับ นึกภาพไม่ออกให้นึกถึงพังกำไล หรือไม่ก็พลายทองคำกับพลายทองแท่ง 2 ตัวรวมกันเดินตรงเข้ามาหาผมครับ พร้อมกับใบหน้าที่บอกได้อย่างชัดเจนว่า "กูมีปัญหา" (ไม่ต้องบอกกูก็รู้หน้ามึงอย่างกับรองเท้าบาจาซะขนาดนั้น นี่คราวหลังกรูจะเอาเครื่องหมายคำถามติดหน้ามึงให้ด้วยอ่ะ) ผมก็ทักทายตามมาตรฐานของพนักงานโรงแรม Hello Sir May i help You (ใครอยากทำงานโรงแรมฝึกพูดประโยคนี้ไว้น๊ะครับ แม่งใช้ได้ตั้งแต่โรงแรม 5 ดาวยัน ไม่มีดาว) "Yes how i can have a dinner?" เอ่อ งานเข้าอีกแล้วครับ คือเนื่องจากในวันสิ้นปีคือวันที่ 31 ธันวาคม ของทุกปีเนี่ย ทุกโรงแรมเค้าจะขายราคาห้องพักบวกกับค่ากาล่าดินเนอร์ ซึ่งก็คือปาร์ตี้วันปีใหม่นี่แหละครับ ราคาก็จะแตกต่างกันไปแล้วแต่เกรดของโรงแรมแต่ที่สำคัญคือ บังคับว่าแขกทุกคนต้องซื้อ ฉะนั้นเวลาที่แขกโทรมาจองห้องช่วงนี้เขาก็มักจะถามว่า "คุณชาร์จค่า กาล่าดินเนอร์หรือเปล่า" แต่ตอนนั้นโรงแรมของผมขายอยู่ที่ 7000 บาท ซึ่งไอ้เนี่ยมันหลุดมาได้ยังไงก็ไม่รู้ครับเพราะว่ามันไม่ได้ซื้อกาล่าดินเนอร์มา แต่มันอยากเข้าไปกินอาหารข้างในและจ่ายเงินเฉพาะที่มันกิน "เวรแล้วครับ ก็เขากินกาล่ากันหมดเข้าจะมีอาหารอะไรให้มึงกินเนี่ย" ผมเลยบอกมันไปครับว่า "Sorry sir today we have a Gala dinner if you would like to join with us i will escort you to the restaurant" คือตอบแบบสุภาพครับว่าวันนี้เราไม่มีอาหารตามสั่งมีแต่บุฟเฟต์ กาล่าดินเนอร์ ถ้าอยากกินเดี๋ยวจะพาไป คราวนี้มันขึ้นเลยคับ มาเป็นชุดมาเต็มครับด่าโรงแรมฟักอย่างนั้น ฟักอย่างนี้ นี่ถ้าผมถือเข่งเนี่ยคงเก็บได้เป็นโลแล้วครับเนี่ย ด่าไปก็บ่นไป โรงแรมห่วยแตก โรงแรมไม่ดี กูหิวข้าวโว้ย "เซ็งคับ กูรู้ กูเข้าใจ ว่ามึงด่าโรงแรม มึงหิว แต่โรงแรมเนี่ยมันเป็นอิฐเป็นปูน มันไม่เข้าใจมึงหรอก กูนี่โดนน้ำลายมึงจนจะท่วมหัวกูแล้วเนี่ย" มึงจะยากตรงไหนมึงก็สั่ง รูมเซอร์วิสก็จบ ผมเสนอมันไปครับว่าให้สั่งรูมเซอร์วิส แต่มันไม่เอามันจะนั่งในห้องอาหาร ดูความกวนตีนของมันครับ แบบนี้ก็รู้แล้วว่าที่ด่าโรงแรมเนี่ยเพราะแม่งหวังอะไรสักอย่างไม่กินฟรีก็ลดค่าห้องแล้วก็จริงครับ พลันมันบ่นเสร็จมันถามครับ "แล้วชั้นจะได้อะไรจากความไม่สะดวกในครั้งนี้" ถ้าไม่เกรงใจอยากจะบอก "ได้ตีนกรูไงมึง" คนอื่นเค้ายังจ่ายได้กินได้มึงเสือกเรื่องมากจะเอานู้นจะเอานี่อีก ผมเงียบครับได้แต่ขอโทษไม่อยากพูดกับควายมากเดี๋ยวมันเอาเขาทิ่มเอา สักพักมันรู้ว่าไม่ได้อะไรแล้วก็หันมาบอก "ชั้นมาจากแคนนาดาไปบอกเจ้านายเธอว่าโรงแรมนี้ห่วยมาก บริการไม่ดีทีแคนนาดาเรารู้จักวิธีดูแลแขกดีกว่านี้" เฮ่อ อ้างไปนั่น ทีหลังมึงก็มาสร้างโรงแรมเองแล้วก็เอาแต่คน แคนนาดามาทำงานดิจะได้บริการดี ควายเอ้ย

ปล. ใกล้ปีใหม่กันแล้วเตรียมตัวรับความซวยกันดี ๆ น๊ะครับ

การประสานงวงในโรงแรม หาดาว

สวัสดีครับ วันนี้เจ้าของบล๊อกขอลดดีกรีความกวนตีนลงสักนิดน๊ะครับ วันนี้จะมาเล่านิทานเกี่ยวกับวิธีการประสานงานในโรงแรม หาดาวและการวางตัวครับ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อผมได้เข้าทำงานในโรงแรมหาดาวแห่งหนึ่ง แต่ไม่ขอเอ่ยชื่อน๊ะครับเดี๋ยวโดนฟ้อง ยังไม่อยากไปตรวจดีเอ็นเอตอนนี้ ในขณะที่ผมกำลังทำงานอยู่หน้าฟร้อนท์ตามปกติของผมอยู่นั้น ปรากฏเสียงของชะนีนางหนึ่งในแผนกแม่บ้านทางวิทยุสื่อสารอย่างดังถึงดังมากครับ ไม่รู้ว่ามึงจะดังแก้บนไปถึงไหน "ฟร้อนท์ วอ 2 ค่ะ ฟร้อนท์" (ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้อง วอ 2? วอ 3 วอ 4 วอ 5 ก็มี เออ แปลก) ช่วยเช็คห้อง ... ด้วยค่ะ ในรีพอร์ทเป็นห้องว่างแต่มีของมีแขกน๊ะค่ะ" งานงอกแล้วครับในรายงานบอกห้องว่างแล้วเสือกมีของมีแขกเนี่ยน๊ะ ใครแม่งแอบไปนอนวะเนี่ย นึกในใจซวยแล้วกรูเพิ่งเริ่มงานที่ใหม่ได้ 2 วัน งานเข้าแต่เช้าเลย แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพครับ ผมจึงขึ้นลิฟท์ไปดูซึ่งตอนนั้นผมเพิ่งมาเริ่มงานที่นี่ใหม่ ๆ ฉะนั้นเสื้อผ้าและชุดฟอร์มผมมันก็ยังไม่มี ที่ผมใส่ก็คือเสื้อเชิ๊ตกางเกงสแลคขาวดำ ประมาณไว้ทุกข์ให้ตัวเองไปในตัวเท่านั้น สักพักผมก้อเดินขึ้นลิฟท์ไปยังห้องที่เธอแจ้งมา พอโผล่หน้าเข้าไปเท่านั้นแหละครับ ปรากฏสายตาคู่หนึ่งมองผมเหมือนผมไปทำอะไรผิดมาอย่างแรงงงง ผมชะงักนิดนึง ใจก็นึกว่านี่กรูทำผิดข้อหาฆ่าแล้วไม่ข่มขืนเหรอวะหรือกูไปตีหัวลูกสาวคุณยายมัน ทำไมมันมองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกูเลยวะ หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปในห้องเช็คความเรียบร้อย สภาพห้องหลังจากการสันนิษฐานโดยสถาบันวิจัย คิงคองเลจ พบว่ามีคนมาพักอาศัยในห้องนี้จริง ๆ แต่ในรายงานของแผนกต้อนรับนั้นระบุว่าเป็นห้องว่าง เอาละครับทีนี้ผมเลยหันไปถามเธอ (ดี ๆ ย้ำครับว่าถามดี ๆ) ว่าพี่ครับในรายงานเค้าบอกว่าห้องว่างนี่ครับตอนที่แม่บ้านมา terndown (การเปิดเตียงเพื่อให้แขกนอนได้ง่ายขึ้น ก็ไม่รู้ว่าจะนอนแล้วเนี่ยมึงยังจะเสือกเรื่องมากอีกทำไม) เจอแขกมั้ยครับ จบประโยคปุ๊บ มันแหกปากปั๊บ "โอ๊ย พี่ไม่รู้หรอกค่ะ (ใครเป็นน้องมึง กูลูกคนโต) เค้าแจ้งมาก็ขึ้นมาดูเนี่ย เท่านั้นไม่พอเธอยังเดินเอามือไปจิ้มเตียง "เนี่ย ๆ ๆ เตียงยับอยู่เนี่ยเห็นมั้ย มันจะไม่มีคนได้ยังไง" ปรี๊ดเลยครับ ผม เดือดมากกกกกก ครับ แต่ต้องอดทนไว้เพราะเราเด็กใหม่ถึงตำแหน่งผมจะสูงกว่ามันเราก็ต้องอดทน "ไม่เป็นไรครับพี่เดี๋ยวผมเช็คให้อีกทีน๊ะครับ" จบประโยคผมก็เดินออกมา ในขณะลงลิฟท์มานั้นคิดในหัวตลอด "กูจะแก้แค้นมันยังไงดีวะเนี่ย ขับเครื่องบินชนแม่งเลยดีมั้ยหรือยิงด้วยเอ็ม 79 ดี" โมโห ครับ โมโห มาก หลังจากนั้นผมก็ไปรายงานหัวหน้าผมพอเราเสร็จเรื่องหัวหน้าผมก็พาผมไปแนะนำกับแผนกอื่นว่าผมเนี่ยเป็นพนักงานในตำแหน่ง ผู้ช่วยผู้จัดการ (ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องช่วยผู้จัดการทำเองไม่ได้หรือไงก็ไม่รู้) พอมาถึง office ของแม่บ้าน เจอมันครับกำลังนั่งเขียนรายงานอย่างเมามันหน้าตาเอาจริงเอาจังมากเหมือนอย่างกับลุ้นหวยใต้ดินอยู่เลย แอบคิดนึดนึง "นี่มึงกำลังติวคณิตพิชิตเอนทรานส์อยู่ป่ะเนี่ย" หัวหน้าผมก็เปิดประตูไปแล้วก็แนะนำ "สวัสดีค่ะนี่คุณ...น๊ะคะจะมาเป็น ผู้ช่วยผู้จัดการแผนกต้อนรับคนใหม่ค่ะ" สิ้นเสียงมันเงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าผม มันตกใจมากครับตกใจยิ่งกว่าถูกล้มประมูล 3จี อีก แต่เหมือนมันเรียนการแสดงมาครับมันยังตีเนียนไปได้อีกครับ "สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับน๊ะคะ" หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสมากเหมือนตอนได้ตำแหน่งขวัญใจช่างภาพเลย เท่านั้นยังไม่พอครับตอนกินข้าวในห้องอาหาร ยังเดินมาทักผมตักน้ำให้ผมด้วย เออ เอากะมึงดิ เมื่อกี้มึงยังด่ายังตะคอกกูอยู่เลย ทีงี้เสือกมาตักน้ำให้กู นี่มึงแอบใส่ยาพิษให้กูป่ะเนี่ย เอาซิครับคนเราหัวโขนนี่มันช่วยได้น๊ะเนี่ย น้อง ๆ คนไหนอยากมีตำแหน่งความก้าวหน้าทำตามที่พี่บอกด้านล่างน๊ะครับ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าอยากทำงานอยู่โรงแรมหาดาวแล้วเจริญก้าวหน้า น้อง ๆ ต้องมีคุณสมบัติดังนี้ " ฆ่าน้อง ฟ้องนาย ขายเพื่อน.. เอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่น.. เช้าสาย บ่ายหลับ กลับเร็ว..แค่นี้ก็แจ่มมมมมแล้ว