สันดานแขกและแขกดราม่า

วันนี้จะมาเล่าเรื่อง แขกควาย ๆ จากสองทวีป
เริ่มที่เรื่องแรกเป็นแขกที่มาเช็คอินท์แล้วก็ประมาณว่าโชว์พาวอย่างรุนแรง เริ่มต้นด้วยการไม่พอใจในห้องที่บล๊อกไว้ให้ (แต่กูก็ให้ตามมึงขอทุกอย่างนี่หว่า อยากให้ได้ conecting ก็จัดให้ Sea View อีกต่างหาก) ว่านู้นว่านี่แถมมาด่า Manager อีก ทั้ง ๆ ที่เค้าก็ไม่ได้ผิดอะไรโชว์ความสถุนอย่างไม่น่าเชื่อว่ามึงมีตังค์ (แต่ขอโทษจองผ่านเว็บไซต์ที่ค่าห้องถูกสุด ๆ ถูกแบบมึงนอนฟรีไปเลยดีมั้ย) สรุปคือสุดท้ายต้องการอัพเกรดห้อง จริง ๆ สันดานพวกนี้อ้าปากลิ้นไก่ก็โผล่ออกมา 2 เมตรกว่า ๆ แล้วล่ะนะแต่ก็ไม่อยากสร้างปัญหาก็จัดให้ แต่เท่านั้นยังไม่พอสำหรับมัน ถ้าท่านให้เท่านั้น อ๊อฟชั่นอื่น ๆ ที่มันอยากได้จะตามมาทันที แถมตอนเช็คเอาท์มีมาขอต่อรองอีกแม่เจ้าให้บ่ายโมงจะเอาสี่โมงเย็น พอบอกให้สี่โมงเย็น 1 ห้องอีกห้องขอเที่ยงจะไม่เอาจะเอาแม่งทั้งสองห้องเลย พร้อมด้วยวลีอมตะซึ่งกรูเนี่ยได้ยินมาเป็นครั้งที่ล้านแปด "ทำงานบริการเหมือนกันน่าจะช่วยกันได้มากกว่านี้น๊ะเนี่ย พี่ก็มีโรงแรมเหมือนกันเข้าจะระบบโรงแรมดี" คือแบบว่าที่พูดมาเนี่ยมึงไม่ได้ดูเลยหรือไงว่าว่าเขามึงเนี่ยจะทิ่มกูตายอยู่แล้ว ใช่ทำงานบริการเหมือนกันแล้วไง มึงไม่รู้เหรอว่าโรงแรมเค้าเช็คอินท์บ่ายสองโมง เช็คเอาท์เที่ยง จะขอเช็คเอาท์ช้าได้ก็ไม่เกินบ่ายสองโมง นี่มึงได้คืบจะเอาศอกไม่ได้ศอกเดียวน๊ะ สิบศอกเลย สงสัยต้องเจอศอกพนักงานแล้วมั้งเนี่ย คือยิ่งพูดว่าตัวเองทำงานบริการเหมือนกันมันยิ่งโชว์ความโง่น่ะครับ แบบว่าถ้ามึงทำงานบริการแล้วเนี่ยมึงก็ต้องรู้ซิว่าโรงแรมเค้ามีแขกมาจองต่อจากมึง แล้วมึงออกช้าเนี่ยเค้าจะนอนรอที่ไหน ดาดฟ้าหรือไง หรือลานจอดรถ เป็นโรงแรมมึง ๆ ก็ไม่ให้หรอก ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ ๆ แค่ 2 โมงเย็น ซวยไปแล้วกันมึง

เรื่องที่สองเป็นแขกดราม่า ออสการ์เรียกพี่
ไอ้นี่มาเช็คอินจองห้องพักเป็นแบบเตียงใหญ่แต่เราก็ไม่ได้คอนเฟิร์มมันไปตอนเช็คอินท์ ตอนมาก็โวยวายนิด ๆ พนักงานผมก็พาไปโชว์ห้องก่อน มันก็โอเค พอขึ้นไปห้องสักพัก ไม่รู้ประจำเดือนไม่มาหรืออย่างไร โทรมาเลยครับประมาณว่าจะขอเปลี่ยนห้องด่วน โวยวายสุด ๆ ประมาณว่าถ้ามึงไม่เปลี่ยนให้กูตอนนี้กูจะผูกคอตายใต้ต้นผักชีอะไรเงี๊ยะ สาดด ก็โอเค ก็อัพเกรดให้(อีกแล้ว) พอขึันไปห้องก็เงียบไปพักนึง สักพักใหญ่ ๆ เหลือบไปเห็น คลับ เลาจญ์ อยากใช้บ้าง แต่ลืมดูตีนตัวเองไปว่าได้แค่อัพเกรดห้อง พอเข้าไปแล้วใช้บริการไม่ได้ มาชุดใหญ่ครับทีนี้ ชักแม่น้ำทั้งห้า ท้องฟ้าทั้งหก นรกทั้งเจ็ด พูดไปก็ทำท่าผิดหวัง เสียใจ เหมือนจะร้องให้ ไม่รู้บ้านมันใครตายแถวสแกนดิเนเวีย นี่ถ้าปีนี้ออสการ์เค้าไม่ประกาศผลไปแล้วนี่กูจะให้มึงสิบตัวเลย ดราม่ามาก ดราม่าสุด ๆ ถ้าพี่ม้า เดอะสตาร์เห็นนี่มึงได้ไปต่อแน่ ๆ สรุปคือกูอยากกินข้าวที่ คลับ เลาจญ์ แถมมียกตัวอย่างด้วย "ชั้นไปพักที่กรุงเทพ แค่ชั้นคอมเพลนเค้าก็อัพเกรดห้องให้ชั้นไปอยู่ห้องสวีท" อ้าว หลุดแล้วครับ หลุด สรุปคืออยากได้ห้องสวีทเลยคอมเพลนซะ แล้ววันนั้นคอมเพลนเกือบ 10 รอบได้ เรื่องนั้นบ้างเรื่องนี้บ้าง ปากก็บอกมาพักผ่อน แต่กูเห็นมึงหาเรื่องคอมเพลนทั้งวัน ตกลงนี่มึงมาพักผ่อนใช่มั้ยเนี่ย อีกอย่างค่าห้องนี่ก็จองมาถูกเป็นขี้ เห็นขี้กับค่าห้องมึงกูเอาขี้ดีกว่า (พูดเล่น) ที่ประทับใจนี่คือตอนพูดมึงตีบทแตกมาก แตกกระจุยเลย เอาเป็นว่าชาติหน้าอย่าเจอมึงอีกละกันน๊ะ

เรื่องของแขกทะเลาะกัน (แล้วกูไปเกี่ยวอะไรเนี่ย)

เรื่องนี้อยากเล่าให้ฟังเป็นอุทาหรสอนใจพนักงานโรงแรมทุกท่าน เรื่องเกิดขึ้น ณ เช้าวันหนึ่งในชั้น Club Lought ซึ่งเป็นโซนที่เรียกกันว่าใช้รับรองแขกระดับ V.I.P หรือที่เรารู้จักกันในนาม Very Important Person ประมาณว่า เป็นระดับบุคคลสำคัญมาก มากจนไม่รู้จะมากยังไง ก็ไม่เข้าใจในความสำคัญของมันเหมือนกัน เพราะส่วนตัวผมก็ไม่เห็นว่ามันจะสำคัญอะไรกับชีวิตผม เพราะคุณมึงก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตกูดีขึ้น หรือขาดเธอไปฉันตายแน่นอน มีแต่เวลาที่พวกเมิงมาพักนี่แหละ ที่จะทำให้ชีวิตกรูยุ่งขึ้นอีกเป็น 100 เท่า แถมถ้าโชคร้ายเจอคนที่พูดจาไม่รู้เรื่องประมาณว่าชั้นจ่ายมาแพงน๊ะนี่ก็ยิ่งโชคร้ายใหญ่ เคยมีครั้งนึงเจอแขกที่มาจากหน่วยงานที่สำคัญในระบบราชการไทยหน่วยงานหนึ่ง ทางโรงแรมก็อุตส่าห์เตรียมที่สำหรับรับประทานอาหารให้เป็นแบบส่วนตัวและสัดส่วน แยกจากแขกอื่นใน Club Floor เรียบร้อย แต่รู้ไหมครับเกิดอะไรขึ้น ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันอ่านภาษาไทยไม่ออกหรือฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือยังไงก็ไม่ทราบ สันนิษฐานได้ว่าตอนเด็ก ๆ ไม่เคยเรียนชั้นประถม มันไม่นั่งในที่จัดให้ครับ แต่มันไปนั่งที่อื่นซึ่งเป็น ที่ ๆ จัดไว้ให้แขกทั่วไปนั่ง ขนาดเชิญมัน บอกมันก็แล้วว่าเราจัดที่ไว้ให้แล้วมันยังไม่ยอมไป ราดก็ไม่ลง (สงสัยส้วมเต็ม) นี่ไม่เกรงใจนี่จุดธูปให้ด้วยอ่ะ มันก็ไม่ไปนั่งครับมีการพูดอีกครับ "ผมจะนั่งตรงนี้" ฮึ สรุปคือแค่อยากจะเอาชนะน่ะครับ ขอแค่ชนะนิดนึงส์ก็ยังดี คาดเดาได้ว่าตอนเด็ก ๆ คงเก็บกดที่แม่ไม่ให้ไปเล่นขายของกับเพื่อนแน่ ๆ

ย้อนกลับมาที่เรื่องแขกทะเลาะกันก่อนคับ พอดีว่ามีลูกชายของแขกที่เข้าพักคนหนึ่งมาเล่นคอมพิวเตอร์ซึ่งในขณะนั้นมันเป็นคอมพิวเตอร์ของ Apple มีแค่ 2 ตัว ใน Club ครับ แขกที่ว่านี้ไม่ขอบอกชื่อประเทศน๊ะครับว่าเป็นประเทศอะไร รู้แค่ว่าเขามาจากออสเตเลียครับ ซึ่งเด็กคนนี้มันก็เล่นของมันอยู่ดี ๆ แต่มันเล่นนานหน่อย ส่วนอีกเครื่องนึงก็มีแขกใช้อยู่ เวลาผ่านไปประมาณ 30 นาที ก็มีเด็ก(เวร)อีกคนหนึ่งจะมาแย่งเล่นพอมันเดินมาถึงมันก็แย่งเมาส์แย่งคีย์บอร์ดเด็กคนนี้ไปเลยครับแต่เด็กคนนี้ไม่ให้ ทีนี้ก็ตามประสาเด็กครับ มันก็เดินไปฟ้องพ่อมันที่เป็นชาวรัสเซีย (อุ๊ย บอกชื่อประเทศไปแล้วจะโดนฟ้องมั้ยเนี่ยกรู) พ่อมันก็เดินมาแล้วก็จับเด็กที่เล่นอยู่โยนออกจากเก้าอี้เลยครับ ย้ำครับว่าโยนออกไปเลยครับ แมนจริง ๆ เมิง แกล้งได้แม้กระทั่งเด็ก แล้วเด็กคนนั้นเดินร้องให้และวิ่งออกไปครับ

จากนั้นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฟันก็เกิดขึ้นครับ พ่อของเด็กคนนั้นเดินมาครับแล้วมาถึงก็ปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อคู๋กรณีครับพร้อมกับถามด้วยเสียงโกรธมากมายว่า "ช้างกูอยู่ไหน" เอ้ย ไม่ใช่ "เธอมาทำลูกชั้นทำไม" แทนที่แขกคนที่ผิดจะขอโทษแล้วพูดจากกันดี ๆ มันตอบอย่างไรรู้ไหมครับ "ก็ลูกชั้นจะเล่นคอม" น้าน กวนทีนเค้าได้อีก ก็มึงนี่ผิดเต็ม ๆ ยังเสือกมาเถียงเค้าอีก ลูกน้องผมเห็นท่าไม่ดีเลยต้องโทรตามหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยขึ้นมาควบคุมเหตุการณ์ครับ ไม่งั้นอาจจะบานปลายกลายเป็นเหตุจลาจลได้ ดีไม่ดีแขกที่ทานอาหารเช้าอยู่อาจได้ดูมวยคั่นเวลาไปด้วยครับ

บทสรุปท้ายที่สุดก็ลงเอยด้วยดีครับ แต่วันต่อมาแขกรัสเซียคู่กรณีครับ ลงมาหาผมที่หน้าล็อบบี้ถามหาผู้จัดการ (มึงไม่ถามหาคนสวนมั่งวะ) แกมา complain พนักงานผมครับว่าบริการไม่ดีเลือกปฏิบัติ แถมทำหน้าตาไม่รับแขก ให้ผมรีบเอาพนักงาน 2 คนนั้นออกจากโรงแรมไม่อย่างนั้นเค้าจะจับมันโยนออกจากโรงแรมและแจ้งตำรวจ น้าน ดูนิสัยมันครับ และแขกชาตินี้น๊ะคับนิสัยจะออกแนวนักเลงแบบนี้หมดครับคิดว่ากรูมาพักแล้วกรูต้องได้อะไรทุกอย่าง ผมเลยย้อนกลับไปว่า " you ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก เพราะ you ไม่มีสิทธิ์" เชื่อมั้ยครับมันก็ยังบอกอีกนั่นแหละครับว่ามันจะทำ เออ เอากะมึงสิ สุดท้ายหัวหน้าผมต้องเข้ามาไกล่เกลียและหาข้อสรุปให้ครับ

นิทานเรื่องนี้สอนให้พนักงานโรงแรมรู้ว่า กรุณาอย่าตื่นเต้นเวลาแขกทะเลาะกันถ้ามันไม่เลิกก็เอาน้ำสาดแม่งเลย

เพื่อนกรูหญ่าย

สวัสดีฮาฟฟ์ วันนี้จะมาเล่าเรื่อง "เพื่อนกรูหญ่ายยยยยย" เรื่องนี้เกิดขึ้นในขณะที่ผมทำงานอยู่โรงแรมหาดาว ซึ่งประเด็นอยู่ที่ว่าเนื่องจากว่าโรงแรมเราเนี่ยยังสร้างไม่เสร็จ (ก็แล้วไม่รู้ว่ามึงจะรีบเปิดไปไหน) แต่ต้องการต้อนรับแขกผู้มีเกลียดให้มาเข้าพัก (พร้อมกับคำก่นด่าและสาบแช่งประเภทจอง 100 นึงจะเอา 150 อะไรเงี๊ยะ) ประกอบกับพนักงานที่มีให้บริการอยู่เนี่ยก็ไม่พอแนว ๆ ว่าต้องทำงานกันวันละ 48 ชั่วโมงกันเลยทีเดียว และแผนกต้อนรับที่ผมอยู่เนี่ยก็เสือกเป็นหนึ่งในนั้นที่หมีงานเข้าครับ เวลาประมาณ 4 โมงเย็นตามเวลาท้องถิ่น ผมได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งจากลูกน้องที่โอนมาให้ โดยมันก็น่ารักครับเพราะบอกให้ทราบล่วงหน้าแบบไม่ต้องแจ้งเป็นหนังสือลงนามในข้อตกลง เอ็มโอยู "พี่ สายนี้แขกจะ complain" ยังดีครับอย่างน้อยมึงก็ทำให้กูทำใจไว้ก่อนเลยว่า โดนแน่ๆ  "สวัสดค่ะ พี่มีเรื่องจะแจ้งและขอต่อว่าโรงแรมหน่อย" เดี๋ยวพี่จะลงไปหาน๊ะคะ เจริญครับญาติโยม มึงพูดเอง เออ เองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ลงมา นี่สรุปว่ากูบ้าหรือมึงเมาเนี่ย มึงถามกูสักคำมั้ยว่าอยากพบมึงหรือเปล่า ถามกูสักคำมั้ยว่ากูเนี่ยยุ่งมั้ยและว่างตอนไหน มึงเล่นไฟต์บังคับอยากเจอกูเลย แล้วถ้ากูไม่อยากเจอมึงล่ะ "อ๋อ พี่ครับไม่ว่างครับพอดีจะพาหมาไปเดินเล่น" มึงจะว่ายังไง สักพักประมาณ 10 นาทีครับ เธอก็เดินลงมา ลักษณ์เป็นผู้หญิงวัยกลางคนออกไปทางแก่นิด ๆ ใสเสื้อกล้างกางเกงขาสั้นสีชมพู (แรงได้อีกน๊ะหล่อน) "สวัสดีครับพี่ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" ผมทักทายด้วยประโยคคลาสสิค "สวัสดีค่ะ คืออย่างนี้ค่ะพี่มีเรื่องที่ไม่สมควรจะเกิดในโรงแรมหาดาวของคุณ มีแขกคนอื่นเปิดประตูห้องพี่เข้าไปค่ะ" นี่ดีน๊ะค่ะว่าพี่น่ะไม่ได้ทำอะไรอยู่ ถ้าเกิดพี่อาบน้ำอยู่ล่ะจะเป็นยังไง" อันนี้ก็ต้องยอมรับตามความจริงครับว่า โรงแรมเปิดใหม่ระบบจะมั่วมาก การออกคีย์การ์ดก็สามารถทำซ้ำห้องได้เพราะบางทีอาจให้ห้องแขกซ้ำไปอันนี้ก็ต้องยอมรับ ผมจึงกราบขอโทษงาม ๆ นี่ถ้าไม่เกรงใจจะจุดธุปเทียนและมาลัย 3 สี วนขวารอบแกสัก 3 รอบ พร้อมเสนอให้แกพักฟรี 1 คืนและสัญญาว่าจะนำเรื่องนี้แจ้งให้กับผู้จัดการทั่วไป (ตำแหน่งที่กูไม่เคยเห็นแม่งทำอะไรเลย นั่งอยู่แต่ในห้องทั้งวัน กลางวันก็มากินข้าว ว่าง ๆ ก็นั่งจับผิดพนักงาน แถมตกเย็นแม่งพาครอบครัวมากินฟรีดินเนอร์อีก) รู้มั้ยครับเธอพูดยังไง "โอ๊ยน้อง (เสียงสูงเหมือนควายออกลูก) ไม่ต้องแจ้งหรอกค่ะเพื่อนพี่น่ะเป็นบอร์ดบริหารโรงแรมเดี๋ยวพี่บอกเค้าเองดีกว่า เนี่ยเดี๋ยวพี่โทรเลย (ทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยน๊ะ ผมก็รอดูว่าจะโทรหรือเปล่าแม่งนั่งดูอยู่นั่นแหละไม่โทรสักที) เสร็จแล้วก็โชว์โง่อีกดอก "โรงแรมเนี๊ยะถ้าพี่ขอเพื่อนพี่ว่าจะมาพักฟรีนี่ยังได้เลยน๊ะ แต่พี่ไม่ขอไงเกรงใจเพื่อน" (แหม มึงนี่ช่างเป็นคนดีเสียจริง นิสัยอย่างเมิงนี่กูว่าถ้าขอได้ไม่น่ารอดพักฟรีน๊ะมึงเนี่ย) เสร็จแล้วก็นั่งสอนว่าระบบโรงแรมมันต้องอย่างนั้นมันต้องอย่างนี้ รู้ดีทุกอย่าง (แต่แม่งไม่ได้ดีสักอย่าง) เสร็จปุ๊บก็เดินกลับห้องไป ผมก็ยังมองตามน๊ะคับคิดว่าถ้าได้คนเปิดมันเห็นตอน อินี่อาบน้ำสงสัยแม่งเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมแน่เลยว่ะ อิอิ

ควายหิวข้าว

แท่น แทน แท๊น สวัสดีครับ วันนี้มาพร้อมกับบทความใหม่ขอเสนอตอน "ควายหิวข้าว" เรื่องมีอยู่ว่า ช่วงที่ผมทำงานอยู่ในคืนวันที่ 31 ธันวาคม 2553 ซึ่งโรงแรมของผมนั้นด้วยความที่เป็นโรงแรมหาดาวและเป็นโรงแรมที่ยิ่งใหญ่โต มโหฬารบานตะเกียง พื้นที่กว่า 3000 เอเคอร์ พร้อมสระน้ำและสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายครบครัน ห้องอาหาร ห้องเด็กเล่นแต่จริง ๆ น่าจะเรียกห้องทิ้งเด็กมากกว่าเพราะส่วนใหญ่ที่เห็นบิดาและมารดามันมักจะเอามาโยนไว้ให้พนักงานก่อนที่มันจะออกไปไหนกันก็ไม่รู้ และที่เด็ดสุดก็สปาอันเลื่องชื่อของเรา (แต่อย่าถามถึงความพร้อมของมันน๊ะครับ เอาเป็นว่า สระน้ำว่ายได้ ห้องอาหารกินได้ สปามีเตียงนวดคุณ แค่นี้คุณก็ควรจะพอใจแล้วครับ) ในช่วงเย็นก็มีการเชิญแขกเหรื่อกันมามากมายหลากหลายวงการ ทั้งตำรวจ ทหาร นักการเมือง เซเลบ คนดัง ไฮโซบ้าง โลโซบ้าง แอบไฮโซบ้าง เยอะแยกมากมายไปหมด และช่วงเวลาทีทุกคนรอคอย (มันรอเวลานี้เพราะบางคนอยากจะนอนเต็มทีและก็แม่งล่อไปเที่ยงคืนแล้วนี่) ก็มาถึง เป็นเวลาแห่งการนับถอยหลัง(ลงคลอง) สู่การขึ้นศักราชใหม่ จริง ๆ ก็ไม่รู้ว่ามึงจะนับกันทำไมเพราะนาฬิกามันก็เดินของมันอยู่แล้ว ทันใดนั้นเอง ปรากฏร่างเงาขนาดใหญ่มากกกกกครับ นึกภาพไม่ออกให้นึกถึงพังกำไล หรือไม่ก็พลายทองคำกับพลายทองแท่ง 2 ตัวรวมกันเดินตรงเข้ามาหาผมครับ พร้อมกับใบหน้าที่บอกได้อย่างชัดเจนว่า "กูมีปัญหา" (ไม่ต้องบอกกูก็รู้หน้ามึงอย่างกับรองเท้าบาจาซะขนาดนั้น นี่คราวหลังกรูจะเอาเครื่องหมายคำถามติดหน้ามึงให้ด้วยอ่ะ) ผมก็ทักทายตามมาตรฐานของพนักงานโรงแรม Hello Sir May i help You (ใครอยากทำงานโรงแรมฝึกพูดประโยคนี้ไว้น๊ะครับ แม่งใช้ได้ตั้งแต่โรงแรม 5 ดาวยัน ไม่มีดาว) "Yes how i can have a dinner?" เอ่อ งานเข้าอีกแล้วครับ คือเนื่องจากในวันสิ้นปีคือวันที่ 31 ธันวาคม ของทุกปีเนี่ย ทุกโรงแรมเค้าจะขายราคาห้องพักบวกกับค่ากาล่าดินเนอร์ ซึ่งก็คือปาร์ตี้วันปีใหม่นี่แหละครับ ราคาก็จะแตกต่างกันไปแล้วแต่เกรดของโรงแรมแต่ที่สำคัญคือ บังคับว่าแขกทุกคนต้องซื้อ ฉะนั้นเวลาที่แขกโทรมาจองห้องช่วงนี้เขาก็มักจะถามว่า "คุณชาร์จค่า กาล่าดินเนอร์หรือเปล่า" แต่ตอนนั้นโรงแรมของผมขายอยู่ที่ 7000 บาท ซึ่งไอ้เนี่ยมันหลุดมาได้ยังไงก็ไม่รู้ครับเพราะว่ามันไม่ได้ซื้อกาล่าดินเนอร์มา แต่มันอยากเข้าไปกินอาหารข้างในและจ่ายเงินเฉพาะที่มันกิน "เวรแล้วครับ ก็เขากินกาล่ากันหมดเข้าจะมีอาหารอะไรให้มึงกินเนี่ย" ผมเลยบอกมันไปครับว่า "Sorry sir today we have a Gala dinner if you would like to join with us i will escort you to the restaurant" คือตอบแบบสุภาพครับว่าวันนี้เราไม่มีอาหารตามสั่งมีแต่บุฟเฟต์ กาล่าดินเนอร์ ถ้าอยากกินเดี๋ยวจะพาไป คราวนี้มันขึ้นเลยคับ มาเป็นชุดมาเต็มครับด่าโรงแรมฟักอย่างนั้น ฟักอย่างนี้ นี่ถ้าผมถือเข่งเนี่ยคงเก็บได้เป็นโลแล้วครับเนี่ย ด่าไปก็บ่นไป โรงแรมห่วยแตก โรงแรมไม่ดี กูหิวข้าวโว้ย "เซ็งคับ กูรู้ กูเข้าใจ ว่ามึงด่าโรงแรม มึงหิว แต่โรงแรมเนี่ยมันเป็นอิฐเป็นปูน มันไม่เข้าใจมึงหรอก กูนี่โดนน้ำลายมึงจนจะท่วมหัวกูแล้วเนี่ย" มึงจะยากตรงไหนมึงก็สั่ง รูมเซอร์วิสก็จบ ผมเสนอมันไปครับว่าให้สั่งรูมเซอร์วิส แต่มันไม่เอามันจะนั่งในห้องอาหาร ดูความกวนตีนของมันครับ แบบนี้ก็รู้แล้วว่าที่ด่าโรงแรมเนี่ยเพราะแม่งหวังอะไรสักอย่างไม่กินฟรีก็ลดค่าห้องแล้วก็จริงครับ พลันมันบ่นเสร็จมันถามครับ "แล้วชั้นจะได้อะไรจากความไม่สะดวกในครั้งนี้" ถ้าไม่เกรงใจอยากจะบอก "ได้ตีนกรูไงมึง" คนอื่นเค้ายังจ่ายได้กินได้มึงเสือกเรื่องมากจะเอานู้นจะเอานี่อีก ผมเงียบครับได้แต่ขอโทษไม่อยากพูดกับควายมากเดี๋ยวมันเอาเขาทิ่มเอา สักพักมันรู้ว่าไม่ได้อะไรแล้วก็หันมาบอก "ชั้นมาจากแคนนาดาไปบอกเจ้านายเธอว่าโรงแรมนี้ห่วยมาก บริการไม่ดีทีแคนนาดาเรารู้จักวิธีดูแลแขกดีกว่านี้" เฮ่อ อ้างไปนั่น ทีหลังมึงก็มาสร้างโรงแรมเองแล้วก็เอาแต่คน แคนนาดามาทำงานดิจะได้บริการดี ควายเอ้ย

ปล. ใกล้ปีใหม่กันแล้วเตรียมตัวรับความซวยกันดี ๆ น๊ะครับ

การประสานงวงในโรงแรม หาดาว

สวัสดีครับ วันนี้เจ้าของบล๊อกขอลดดีกรีความกวนตีนลงสักนิดน๊ะครับ วันนี้จะมาเล่านิทานเกี่ยวกับวิธีการประสานงานในโรงแรม หาดาวและการวางตัวครับ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อผมได้เข้าทำงานในโรงแรมหาดาวแห่งหนึ่ง แต่ไม่ขอเอ่ยชื่อน๊ะครับเดี๋ยวโดนฟ้อง ยังไม่อยากไปตรวจดีเอ็นเอตอนนี้ ในขณะที่ผมกำลังทำงานอยู่หน้าฟร้อนท์ตามปกติของผมอยู่นั้น ปรากฏเสียงของชะนีนางหนึ่งในแผนกแม่บ้านทางวิทยุสื่อสารอย่างดังถึงดังมากครับ ไม่รู้ว่ามึงจะดังแก้บนไปถึงไหน "ฟร้อนท์ วอ 2 ค่ะ ฟร้อนท์" (ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้อง วอ 2? วอ 3 วอ 4 วอ 5 ก็มี เออ แปลก) ช่วยเช็คห้อง ... ด้วยค่ะ ในรีพอร์ทเป็นห้องว่างแต่มีของมีแขกน๊ะค่ะ" งานงอกแล้วครับในรายงานบอกห้องว่างแล้วเสือกมีของมีแขกเนี่ยน๊ะ ใครแม่งแอบไปนอนวะเนี่ย นึกในใจซวยแล้วกรูเพิ่งเริ่มงานที่ใหม่ได้ 2 วัน งานเข้าแต่เช้าเลย แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพครับ ผมจึงขึ้นลิฟท์ไปดูซึ่งตอนนั้นผมเพิ่งมาเริ่มงานที่นี่ใหม่ ๆ ฉะนั้นเสื้อผ้าและชุดฟอร์มผมมันก็ยังไม่มี ที่ผมใส่ก็คือเสื้อเชิ๊ตกางเกงสแลคขาวดำ ประมาณไว้ทุกข์ให้ตัวเองไปในตัวเท่านั้น สักพักผมก้อเดินขึ้นลิฟท์ไปยังห้องที่เธอแจ้งมา พอโผล่หน้าเข้าไปเท่านั้นแหละครับ ปรากฏสายตาคู่หนึ่งมองผมเหมือนผมไปทำอะไรผิดมาอย่างแรงงงง ผมชะงักนิดนึง ใจก็นึกว่านี่กรูทำผิดข้อหาฆ่าแล้วไม่ข่มขืนเหรอวะหรือกูไปตีหัวลูกสาวคุณยายมัน ทำไมมันมองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกูเลยวะ หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปในห้องเช็คความเรียบร้อย สภาพห้องหลังจากการสันนิษฐานโดยสถาบันวิจัย คิงคองเลจ พบว่ามีคนมาพักอาศัยในห้องนี้จริง ๆ แต่ในรายงานของแผนกต้อนรับนั้นระบุว่าเป็นห้องว่าง เอาละครับทีนี้ผมเลยหันไปถามเธอ (ดี ๆ ย้ำครับว่าถามดี ๆ) ว่าพี่ครับในรายงานเค้าบอกว่าห้องว่างนี่ครับตอนที่แม่บ้านมา terndown (การเปิดเตียงเพื่อให้แขกนอนได้ง่ายขึ้น ก็ไม่รู้ว่าจะนอนแล้วเนี่ยมึงยังจะเสือกเรื่องมากอีกทำไม) เจอแขกมั้ยครับ จบประโยคปุ๊บ มันแหกปากปั๊บ "โอ๊ย พี่ไม่รู้หรอกค่ะ (ใครเป็นน้องมึง กูลูกคนโต) เค้าแจ้งมาก็ขึ้นมาดูเนี่ย เท่านั้นไม่พอเธอยังเดินเอามือไปจิ้มเตียง "เนี่ย ๆ ๆ เตียงยับอยู่เนี่ยเห็นมั้ย มันจะไม่มีคนได้ยังไง" ปรี๊ดเลยครับ ผม เดือดมากกกกกก ครับ แต่ต้องอดทนไว้เพราะเราเด็กใหม่ถึงตำแหน่งผมจะสูงกว่ามันเราก็ต้องอดทน "ไม่เป็นไรครับพี่เดี๋ยวผมเช็คให้อีกทีน๊ะครับ" จบประโยคผมก็เดินออกมา ในขณะลงลิฟท์มานั้นคิดในหัวตลอด "กูจะแก้แค้นมันยังไงดีวะเนี่ย ขับเครื่องบินชนแม่งเลยดีมั้ยหรือยิงด้วยเอ็ม 79 ดี" โมโห ครับ โมโห มาก หลังจากนั้นผมก็ไปรายงานหัวหน้าผมพอเราเสร็จเรื่องหัวหน้าผมก็พาผมไปแนะนำกับแผนกอื่นว่าผมเนี่ยเป็นพนักงานในตำแหน่ง ผู้ช่วยผู้จัดการ (ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องช่วยผู้จัดการทำเองไม่ได้หรือไงก็ไม่รู้) พอมาถึง office ของแม่บ้าน เจอมันครับกำลังนั่งเขียนรายงานอย่างเมามันหน้าตาเอาจริงเอาจังมากเหมือนอย่างกับลุ้นหวยใต้ดินอยู่เลย แอบคิดนึดนึง "นี่มึงกำลังติวคณิตพิชิตเอนทรานส์อยู่ป่ะเนี่ย" หัวหน้าผมก็เปิดประตูไปแล้วก็แนะนำ "สวัสดีค่ะนี่คุณ...น๊ะคะจะมาเป็น ผู้ช่วยผู้จัดการแผนกต้อนรับคนใหม่ค่ะ" สิ้นเสียงมันเงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าผม มันตกใจมากครับตกใจยิ่งกว่าถูกล้มประมูล 3จี อีก แต่เหมือนมันเรียนการแสดงมาครับมันยังตีเนียนไปได้อีกครับ "สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับน๊ะคะ" หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสมากเหมือนตอนได้ตำแหน่งขวัญใจช่างภาพเลย เท่านั้นยังไม่พอครับตอนกินข้าวในห้องอาหาร ยังเดินมาทักผมตักน้ำให้ผมด้วย เออ เอากะมึงดิ เมื่อกี้มึงยังด่ายังตะคอกกูอยู่เลย ทีงี้เสือกมาตักน้ำให้กู นี่มึงแอบใส่ยาพิษให้กูป่ะเนี่ย เอาซิครับคนเราหัวโขนนี่มันช่วยได้น๊ะเนี่ย น้อง ๆ คนไหนอยากมีตำแหน่งความก้าวหน้าทำตามที่พี่บอกด้านล่างน๊ะครับ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าอยากทำงานอยู่โรงแรมหาดาวแล้วเจริญก้าวหน้า น้อง ๆ ต้องมีคุณสมบัติดังนี้ " ฆ่าน้อง ฟ้องนาย ขายเพื่อน.. เอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนอื่น.. เช้าสาย บ่ายหลับ กลับเร็ว..แค่นี้ก็แจ่มมมมมแล้ว

ความเสียหายกับบัตรมีปีก

วันนี้เช้ามาก็เจอเคสเลยครับ อินเดียครับท่าน คราวนี้มาแบบครอบครัวครับ แขกลงมาแจ้ง Check out ผมก็เตรียมบิลไว้เช็คค่าใช้จ่าย สักพักเสียง วิทยุสื่อสารก็ดังขึ้น “Front ค่ะ ช่วยชาร์จค่ากาน้ำให้ด้วยค่ะ” สอบถามได้ความว่า พวกคุณเธอทั้งหลายนำเครื่องเทศชนิดหนึ่งไปต้ม ย้ำครับว่า เอาลงไปต้มในกาน้ำร้อนครับ ทีนี้มันก้เป็นรอยไหม้ซิครับพี่น้องครับ หลังจากที่ผมพยายามอธิบายโดยการชักแม่น้ำทั้งห้า ท้องฟ้าทั้งหก นรกทั้งเจ็ดมาอธิบายให้มันฟังประมาณว่า ไม่ได้น๊ะจ๋ะนายจ๋า อีนี่ต้องขอชาร์จค่ากาน้ำร้อนฉาน 1,500 บาท น๊ะจ๊ะ ครับและเป็นไปตามที่คิดครับ แขกทุกคนไม่ว่าจะทำอะไรของโรงแรมแตกหักเสียหาย หรือแอบขโมยของทั้งตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตามจะต้องปฏิเสธไว้ก่อน ผิดถูกไม่รู้ แต่กูไม่ได้เอาไปไว้ก่อน ที่เจอบ่อย ๆ ก็ผ้าเช็ดตัวกับแก้วกาแฟนี่ครับ ก็ไม่รู้ว่าแก้วใบเดียวนี่เมิงซื้อกันไม่ได้เลยหรือไงวะ ส่วนไอ้พวกชอบขโมยผ้าเช็ดตัวนี่ก็แบบหน้าด้าน ๆ ก็มีน๊ะครับ ส่วนใหญ่จะชอบบอก “อ้อ ชั้นไปว่ายน้ำแล้วลืมไว้ที่สระ” แต่ขอโทษครับพอดีวันนี้งานเข้ามันเลยครับ เสือกจะฝากของครับแล้วของมันอยู่ในกระเป๋าทีนี้แกก็ต้องเปิดกระเป๋าซิครับ จังหวะที่รูดซิบนี่แหละครับ โป๊ะครับ ผ้าเช็ดตัวสีเขียวจั๊วเลยครับ ร่วงจากกระเป๋า ผมด้วยความหมั่นไส้เป็นทุนเดิมเดินไปบอกเลยครับ .” This is our Towel Right? Why you tell me you forgot at Swimming Pool? อึ้งครับ เจอประโยคนี้เข้าไป ประมาณว่า อ้าวนี่ไงผ้าเช็ดตัวกูไหนมึงบอกว่าลืมอยู่สระน้ำไงหรือมันอยากไปเที่ยวเมืองนอกเลยแอบขึ้นกระเป๋ามึงมา รู้ไหมครับหลังจากนั้นมันทำยังไง มันหันหน้ามาบอกผมหน้าตาเฉยครับ “Sorry I forget” น้าน ๆ หน้าด้าน ๆ เลยน๊ะเมิง นี่ถ้ากูไม่เจอ สงสัยผ้าเช็ดตัวกูคงได้ไปเที่ยวเมืองนอกแล้วล่ะ ย้อนกลับมาที่เคสกาน้ำร้อนครับ ผมบอกให้แม่บ้านนำกาน้ำร้อนลงมาโชว์ให้แขกดูว่าเค้าทำไหม้ขนาดไหน รู้มั้ยครับสภาพที่ผมเห็นครั้งแรก แทบอ้วกแตกครับ ทั้งกลิ่นและซากเครื่องเทศที่ยังลอยอยู่ในกาน้ำร้อน แล้วโอ้โห นี่เพิ่งตอนเช้าดีน๊ะที่กูไม่ใช่คนชอบกินข้าวเช้าไม่งั้นมีโชว์หน้าล็อบบี้แน่ หลังจากที่ผมแจ้งและแสดงสภาพกาน้ำร้อนที่คิดว่าคนที่มาใช้ต่อคงต้องอ้วกแน่นอนให้แกรับทราบแล้ว แกยังไม่ยอมจ่ายง่าย ๆ ครับ แกจะขอแก้ตัวโดยการเอาไปล้างให้เอง อ่ะ ได้ ผมก็ชอบให้โอกาสคุณ ๆ ได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้ครับ ผมจึงให้แกเอากาน้ำขึ้นไปล้างอยู่ประมาณสองรอบครับกว่าจะสะอาดและใช้งานได้ แกจึงรอดตัวกับการชาร์จไป ส่วนช่วงบ่ายก็เจออีกเคสนึงครับ เป็นแขกลงมาต่อว่าพนักงานใหญ่เลยว่าบัตรเครดิตเค้าหายแถมมีเหน็บแนมอีกว่า “I think my card have a fly” ประมาณว่าบัตรมันมีปีกบินได้ เป็นแบบกระชับเหมาะสำหรับวันมามาก ผมรับแจ้งแล้วจึงรุดไปที่เกิดเหตุ หากันอยู๋กับน้องอีกคนนึงประมาณ 10 นาทีครับ เจอบัตรมันที่ไหนรู้มั้ยครับ หลังทีวี ผมหยิบบัตรแล้วหันหน้ามาโชว์มัน ๆ บอกยังไงรู้มั้ยครับ .”โอเค อยู่หลังทีวีนี่เอง” สาดดด ง่าย ๆ เลยน๊ะมึงแล้วที่มึงด่าพนักงานกูไปนี่มึงไม่คิดจะขอโทษเลยใช่มั้ย ใจก็อยากจะบอกมันไปเหมือนกันน๊ะคับว่า อ่ะนี่ไง มันบินกลับมาและหลังจากรองรับความซึมเปื้อนของเมิงเสร็จ